repost

dit mooie gedicht werd geschreven nadat ik, by het klussen aan m'n nieve huis, totaal geen hulp kreeg van myn vrienden, 26/10/13..







IEMAND HELPEN IS BROODNODIG


het is elf uur savonds en ik ben
in alle eenzaamheid
in ons nieve huis in de veldstraat
op de eerste verdieping
de tapis plein aan het afsteken.

goederenwagons
verteren om het kwartier
de rammelende rails langs de schynpoort

en de vensterramen hierbinnen
weêrkaatsen tegen het duister

myn belabberde,
bezwete, tweeënveertigjarige aangezicht...

repen opgerolde tapis plein draag ik
met een koordje errond
naar beneden,

waar ik tevens de chauffage-ketel bestudeer -
wat maakt die een lawaai?...

bert lezy
is aan het deejayen in de arenberg,
in een lege foyer.

jowan petit
is steven goegebuere
aan het presenteren

in
een bomvol cultureel centrum in asse.

jantine verbeeck is
tot haar spyt

in de u.g.c.-cinema naar
een erg slechte film aan het zien
(la vie d'adèle)

en koen boyden tenslotte
is in grimbergen, zegt hy.

en jan-bart de bruyne
is nog ergens anders,
die zit thuis, met een bak bier op
zyn schoot,
en neemt voor niemand meer op.

de herfst blaast en raast dit jaar
de kliedernatte bladervlagen
van een zeer noordelyk noord

waar myn voetzolen
zo opgezwollen zyn
als nooit eerder,
als de reus van klein duimpje.

ik heb ook zelf
nooit iemand geholpen, ooit.

ik zei steeds vlakaf:
sorry, daar doe ik niet aan meê.

... nog een halfuur, nog een kwartiertje,
en ik kan weêr overal naartoe
in theorie.