heb hier wat photo's, uit neêrpelt, maar myn internet-verbinding doet voos. dus hier nu deze state-of-being eerst, en pas daarna kyken of er nog kans is op wat afbeeldingen.
mollie heeft van d'r broêr de windpokken dus overgenomen; eigen aan heur gevoel voor extremen, ziet zy eruit alsof ze gehavend, verhakkeld uit loopgrachten is opgedoemd; dus het is wérkelyk zeer erg, doch gecombineerd met, tevens, haar gevoel voor drama, impliceert dit dat zy werkelyk negentien uurs per dag hardop aan het wenen is, kreunen en jammeren, en nog méér wenen. soms valt ze in slaap en dan wordt het even rustig in huis. daarna is het weêr:"korstjes!!..." "pyn!!..." "jeuk!!..."
tussendoor inmiddels met alsmaar meer verstomming de recente leopold I-biographie aan het lezen (door gita deneckere), tot dusver de beste lectuur van 2014. ik wist niet dat hy de nonkel was van queen victoria, en al evenmin dat hy actief aan de basis lag van dier geboorte én opvoeding. straffe kost. lord byron heeft ook over leopold I geschreven, namelyk toen laatstgenoemde vrouw én kind afgaf...
hoe die man, later pas, koning der belgen is geworden, daar zyn we nog niet, maar ik weet my nu al opgewonden om dit nu eindelyk eens tot in detail te gaan vernemen.
in de namiddag wezen zwemmen met rocco james conan. luv bleef thuis met de zieke zus, maar alléén naar lakonia is niet grondwettelyk, je moet met minstens twee volwassenen zyn (om het verdrinkingsgevaar te diminueren), dus werd ik door leen "twee" vanhove en haar zes kinderen vergezeld.
die mocht ik gaan ophalen in de provinciestraat - om halfvyf smiddags! het verkeer zo lam als een rotte baksteen in een dik moeras, vooral ter hoogte van de carnotstraat, waar je eerst tweehonderd autobussen moet laten passeren (die iéder apart telkens voor het rood staan, schuins op het tramspoor), voordat je de ommeganckstraat in kan. ik sms-te naar leen:"kom jy me reeds, met je kinderen, van by jou thuis tegemoet stappen richting carnotstraat, dan kan je op weg reeds instappen om tyd te winnen." op de zéér lange duur passeer ik d'r huis, zonder hen onderweg ergens te zyn gepasseerd. opnief bellen - bleek dat ze op het idee was gekomen om my, op die vierhonderd meters, tegemoet te komen: MET DE TRAM!
normaal zou kik m'n haren hiervoor uit myn kop hebben gesnokt. maar leen2, moet je haar geven, is altyd goedlachs, altyd goed gezind. "ja, hiha, stom van my - dan zwemmen we maar een kwartiertje in plaats van een uur."
photo's van leen in blauw badpak mankeren: doordat m'n gloednieve phototoestel in het zwembad viel.
na dit alles sito presto richting neêrpelt.
daar nét op tyd gearriveerd: om de drie voorprogramma's nog meê te maken.
ik zag het niet zitten: staand publiek, piepende microphoon, laag betonnen gewelf, et cetera; murphy in alle richtingen - en toch: eens aan de praat, ging het erdoor als boter, een echte top-voorstelling weêral. echt waar. (myn laatste sléchte optreden dateert al van vyf jaar terug, in de cartouche in edegem, door jeroen leenders zyn egoïstische schuld (hy deed myn voorprogramma - maar speelde een anderhalf uur in plaats van, zoals besteld, twintig minuten.))
dan weêr naar huis, wel opnief eventjes file, ter hoogte van het sportpaleis, wegens , geloof ik, robbie williams.
nu net gebakken patatten gegeten, boven.
géén muziek of niks, - stilte, please.
morgen komt de pa van luv langs, kunnen we het hebben over zyn lening aan ons...
love thy neighbour.
Wat?! Uw nief phototoestel nu al om zeep??
BeantwoordenVerwijderen