@the movies

power of the dog

1. ondergetekende blyft erby dat dit soort films vooral zo subliem op ons overkomt: omdat al de massale rest zo erbarmelyk slecht is. één keer om drie maanden duikt er dan toch wél eens een americaanse film op die sporen van intelligentie vertoont. op zich is het juist erg dat dit dan de top moet voorstellen.

2. cumberbatch is de wout van aert van de hedendaagse filmwereld. nooit één seconde niét op een of andere manier totaal spannend. uitzonderlyk genoeg ook niét te typcasten. in deze prent soms zelfs onherkenbaar, niét door make-up-flauwekul maar puur door speelstyl. het is een voorrecht tydgenoot te mogen zyn en het spoor van zyn filmographie live te mogen volgen.

3. de story is uiteindelyk een zoveelste steinbeck-offspring. byna altyd als een americaanse film toch wél bekoort, ben je een steinbeck aan het lezen. (dus byvoorbeeld: "of mice and men".) éigenlyk "wy heren van zichem" maar dan transatlantisch.

4. dit soort soundtrack deels al wel 10.000 keer gehoord, cfr "white lunar"; af en toe één whistle, één stuk ruisend metaal; en daarby dan het beeld van een oneindige prairie. toch blyft dat altyd ook wel werken. plus in contrast daarmeê soms fantastisch mooi ingezette schubertiades (strykquintet-achtig...)

5. (spoiler alert) ergens jammer dat er op het einde die wraakmoord moet plaatsgrypen, waardoor het universele (psychologische verwikkelingen) wordt opgeheven voor het uiterst uitzonderlyke (in myn eigen vrienden- en familiekring heeft er alvast nog nooit iemand een moord gepleegd.)

6. kortom wel een totàle aanrader, totààl.