state of being, 13 februari 2025

dit is de allereerste keer in myn leven dat als ik snachts in bed aan de politieke wereld van vandaag denk, ik totaal niet meer kan slapen - van schrik maar ook van woede, dwz dus van verbystering.

precies dat ik, na een jaar of twee, mondjesmaat een netflixserie aan het consumeren ben, namelyk "american primeval".
    "primeval" wil zeggen "oer-". de "e" in het midden moet worden uitgesproken als wat by ons wordt genoteerd als een "ie".
    wat me by alle cinematographie van heden tegensteekt is het soort van filter over alle beelden (ik ervaar het als een filter op de camera, maar uiteraard is het een after-effect); er is geen primitieve naakte koude kaalheid meer in die kleuren, by wyze van spreken is àlles àldoor in sepia; en omdat àl die series dat hebben, komen die daardoor ook eens te meer over als onderling inwisselbaar; waardoor je dan geneigd bent om het als tydversmos te ervaren om ze te willen uitzitten.
    ook het geweld-in-beeld is jammerlyk. in de tyd van disneys davy crocket, exacte midden van de jaren 50, gebeurde het zo: een beer liep de gebladerten in; davy trok zyn mes en sprong hem in de gebladerten achterna; de gebladerten begonnen zeer wild weg en weêr te schudden en de beer begon te brullen; en in de scène daarna, sleepte davy de beer reeds byna tot een tapyt omgelooid voor onze voeten weêr tevoorschyn - dàt was dan weêr te véél van het goede; maar wat er de meerwaarde van is om het voor ons nauwgezet in beeld te brengen hoe iemands keel wordt overgesneden, dat ontgaat my; ik verkeer in een schok, niét door dat beeld, maar wel door de inmiddels zo verregaande afgestomptheid van de gehele mensheid die hier zyn popcorn by verteert alsof het normaal is.