op twintigjarige leeftyd schreef mary shelley (1797-1851) met frankenstein reeds het allereerste SF-verhaal ooit - maar: kort daarna schreef ze bovendien ook de allereerste roman ooit in het genre geheten "lost civilisation", met name met dit boek:"the last man" (1826 - dus acht jaar na "frankenstein".) onderwerp: de gehele mensheid is uitgestorven, met name door toedoen van een virus, de pest. alleen een tiental mensen is toch wél nog in leven, de rest is begraven.
die setting is natuurlyk drukkend, visionair en indringend, maar los daarvan blyken deze tien overlevenden weinig anders dan flauw verdoken versies van onder anderen lord byron en percy bysshe shelley; hun gesprekken zyn onleesbaar, een plot is er nauwelyks. het boek is dus wel, min of meer, terecht helemaal in de vergetelheid geraakt.
toch moet een romantisch dichter anno 2020 dit boek wél in zyn kast hebben staan. wie dit boek niét in huis heeft, mag eigenlyk nergens over meêpraten, tenzy pas helemaal op het einde van de vergadering.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
reageer hier en nu