hier nu zomaar binnen komen stappen, beste lezers, om gelyk te willen beweren, trots te mogen zyn op myzelf, neen: dat is er niet by... jammer genoeg! de switch naar het digitale lesgeven - ik kryg er een angstaanval van... zodat ik, als een gevolg daarvan, by de pakken blyf zitten. het schrappen van al die vele optredens vandaag en morgen - ik lach er niet meê... gigs die worden verschoven, troosten my slechts ten dele; doordat er daar, verderop in myn agenda, zo zeur ik, normaal gezien heel àndere gigs hadden moeten komen. en het leed van anderen - dat dringt niet genoeg tot my door... myn eigenste, kleine, bekrompen financiële kaakslag - ik spring daar niet heus weêr uit tevoorschyn - veeleêr dien ik myzelf, rond den zevenen savonds, terug te fluiten uit dit niemandsland, dit ryk van tomeloos zelfbeklag, schaamteloos, egocentrisch. ik draai joy division (niet helemaal...), en wandel optenief met die twee argeloze kinderen van ons, door het beklemmende rivierenhof. zy lachen, maar de kraaien krassen. de wolken drukken. zy klimmen in bomen. alleen, rond het middag-uur, gewoon hier in 't straat, die oprechte, goudeerlyke middagzon - dié zegt me wel wat!
nu dit eruit is, voel ik my eigenlyk meteen weêr een pak beter. effenaf. myn excuses als jullie er nu meê zitten, door myn schuld...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
reageer hier en nu