voor een échte quarantaine, lezers, zou nu ook nog het internet helemaal moeten uitvallen. stervelingen die nu willen suggereren dat er tyd is vrygekomen voor meditatie, voor het lezen van dikke romans of voor zogenaamde "marathon-seks", gaan voorby aan de karrenvrachten aan mails die iedereen nu van mekaâr binnenkrygt. zoals een trapper met twee sabels in de hand dozynen slingerplanten uit zyn weg moet slaan, by iedere pas in de jungle, zo drukken wy ons, als met een bulldozer, uur na uur door die oneindige stroom van facebookberichten, alvorens te kunnen asemen. van goeie raad voor alleenstaande huismoeders tot digi-documenten voor kleine zelfstandigen...
maar - okay: ik bén vandaag in bed blyven liggen, zolang als ik het maar wilde. zodat het virus toch zeker érgens voor deugt, neem my niet kwalyk.
rond tien uur smorgens kwam ik dan toch beneên, de kinderen links en rechts van hun moeder, hun gedrieën in de zetel, met huiswerk - hoe buitengewoon fideel... zelf ben ik er éindelyk in geslaagd, myn verplichtingen als leerkracht op te nemen - ik geef les met veel plezier, maar kryg angstaanvallen en mazelen van computer-technologische richtlynen - een oneindig gepruts waar, door myn eigen onbenul, geen vooruitgang in zit. maar toch: myn leerlingen voor het vak neêrlands sturen my vanaf morgen hun dagboekfragmenten door, die ik taalkundig en verhaalkundig van zo academisch mogelyke feedback voorzie...
en morgen die van engels, ook die nog...
vervolgens aan myn roman voortgeschreven, ik zal nu maar toegeven dat het gaat om "de opkomst en ondergang van circus bulderdrang"; een ding waar niemand op zit te wachten, maar waar ik nu net zo lief al dertig jaar lang meê te koop loop - nu pas, nu vandaag pas, staan de poorten daar naartoe helemaal open, het is niet anders. de eerste twee uurs van dit schryvende bezigzyn, alleen maar uitbesteed aan her-schryven; voor het schryven zelf moet ik afzondering hebben, die van de machine-kamer beneên; maar byvoeglyke naamwoorden schrappen en bestaande werkwoorden van voren naar achteren verschuiven, dat kan wél terwyl de kinderen met stoelen naar my gooien.
om 'n uur of drie naar de apotheek, te voet. aan de ingang staat er: maximum twee klanten in één keer in de winkel. toch komt er dan zo'n sullige dérde klant nog binnen. de sukkels! het is door dié sukkels, dat binnenkort ook de bossen, de parken en zelfs de fietspaden gaan moeten worden afgesloten. zoals, door de schuld van die minderheid van barbaarse hardryders, nu ook alle galante chauffeurs langs die verkeersdrempels moeten.
wie het nu nog niet begrepen hebben - dat zyn écht enorme dommeriken; maar misschien, misschién wil dit zeggen dat er nu iéts meer dommeriken gaan sneuvelen dan andere mensen, en ergens, érgens is dat misschien geen slecht nieuws (hmmm... die zin zal ik morgen wel schrappen...)
met allebei de children naar het voetbalpleintje, waar voorts niemand present tekende. mollie moet op haar rolschaatsen van links naar rechts zien te sjezen, terwyl rocco james conan en kik, ieder met een eigen voetbal, de zus moeten proberen aan te trappen. als ze probleemloos oversteekt: één punt voor mollie; als we haar aantrappen: één punt voor rocco james conan.
gelukkig kon ik tegelykertyd, met dank aan m'n geheime twee ear-plugs, nog min of meer proberen, een letterkundig podcast te beluisteren.
inmiddels werd het halfzeven in de avond. sumbiet gaan eten. geen idee wat de pot schaft.
punt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
reageer hier en nu