zelfs voor je tofste klas blyf je ten slotte toch maar die leraar... ik weet niet, lezers, of dààr al eens een echte studie over is gemaakt: de eenzaamheid van de leerkracht tegenover die bende van frisse, gezonde, jolige leerlingen onderling... je mag je sympathiek voordoen en quizzen organiseren, tydens de lessen vermag je zelfs, heel soms, een tamelyk natuurlyk gezag te genereren; wanneer je op het eind van het jaar weêr uit die klas naar buiten stapt en iedereen nog eens bedankt voor de fyne tezamenwerking, dan horen ze je al niet meer; die dertig jaar jongeren zyn één groep, één leefwereld - en jy bent en blyft die enkelvoudige, vreemd vroeg-bejaarde zeekrab, met één poot in zyn graf dat niemand ziet. het is erger, want eenzamer nog, dan de keeper binnenin zyn elftal. daarom net dat de leraarskamers doorgaans zo'n wakkere boel zyn - ze zyn als het café voor, om drie uur snachts, uit de echt gescheiden heftruckchauffeurs...
ik moet drie dingen doen: lezen, schryven en repeteren. gisteren kon ik, door de schuld van myn eerste vaccinatiespuit, wél lezen, maar niet schryven en zeker niet repeteren. vandaag kan ik wel lezen en wel schryven, maar nog steeds niet repeteren. morgen zal alles wel dik in orde zyn...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
reageer hier en nu