state of being, 11 januari 2021

back on the chain gang. zoals wim helsen me wel eens zei: "extreem vroeg moeten opstaan, is minder moeilyk dan tàmelyk vroeg moeten opstaan." dat klopt, en gelukkig moest ik extréém vroeg op.

    myn rugaandoening is nog steeds absoluut niet voorby, maar wel iedere dag iétsje beter te verhapstukken. vandaag was alleen het ochtendlyke toezicht op de speelkoer ongemakkelyk; een halfuurtje "staan", zonder leuning, in de yzige nachtkou... maar toch doenbaar...

    als de ellentriek nooit was uitgevonden, dan hadden die zotte morgens ook nooit op deze manier kunnen bestaan, dan waren we steeds pas moeten opstaan by het ryzen van de zon... heb ik altyd flink kranzinnig gevonden: al die drukke bedryvigheden, dat heftige verkeer, dat koortsachtige bezig zyn in het ochtenddonker, wezenlyk allen nog in het holst van de nacht. de gezichten nog bol van de slaap, de afdruk van de natte washanden nog in de gezwollen ogen...

    rond de middag overhuis, naar "mobile care" op de turnhoutsebaan; deze zelfde dag nog, maar dan vyf uurs later, laat snamiddags, is myn eigenste telephoon weêr by me... godlof!... de handicap (je telephoon niet hebben) is niet meer leefbaar... de telephoon is tot een achtste zintuig geworden, een deel van ons lichaam... by die jongeren aan wie ik lesgeef, is het nog erger... veroordeel niet... het moet maar zyn wat het is.

    verloren maandag... vandààr al dat worstenbrood in de vitrine... in antwerpengrad dateren de eerste waarneembare sporen van deze traditie uit de 14e eeuw... er grepen die maandag eedafleggingen plaats, dus er werd niet gewerkt ("verloren" maandag); er moest wat gevierd worden, en worstenbrood was dan nog het goedkoopste verteer...