uit het schriftje

die ochtend had iets sacraals... veel doende, ontmoet je ook, vanzelf, karma-matig, geheel nieuwe krachten, die je vanzelf weêr nog veder vooruitblazen; zo iemand is, sinds kort, ene michaël aarts-engel, volgens ivo myn "manager". anyway, die michaël had me gevraagd had om, rond acht uur smorgens reeds!, naar een restaurant aan de haven te komen, namelyk naar "the villa", waar we een hele bende bloemenruikers moesten ophalen. aldus geschiedde, en alles verliep op rolletjes, in een geruisloos ochtenlyk blauwgrys antwerpengrad, alles muisstil, alles maagdelyk. totdat we voor een opgeheven rivierbrug kwamen te staan... hoe metaphorisch...

    nadat die brug, als eindelyk, weêr naar beneden was gegaan, begon er, als op een fluitsignaal, een soort feestelyke, mild surrealistische roetsjbaan, zonder één halve seconde pauze.

    maar - dat is een moeilyke vraag: wàt dan juist, doé je dan zoal? op zo'n dag?

    waarom ben je niet doende, met quasi niétsdoen?

    een lukrake greep, eens nadenkende:

    -het kleingeld naar els crawls overbrengen;

    -bonnetjes improviseren;

    -iemands verloren gelegde jas meê helpen zoeken (én vinden, gelukkig...);

    -je deejay-set on-line zien te krygen;

    -de zacht opgenomen liedjes van die set, telkens ietsje luider zetten - én andersom;

    -tegen die man van mariona smets gaan zeggen: "zou jy goldface eventueel eventjes kunnen bystaan aan de bar?"

    -boeken signeren, toch wel;

    -gemorste champagne dweilen, de glasscherven snel verwyderen;

    en zo voort, zo dus... 

    nu ik 51 ben, en nu ik zonder overdryving wellicht een dertigtal van dergelyke levende vrouwen tentoonstellingen achter de rug heb, heb ik ook eindelyk de knack werkelyk te pakken.
    ik was nu eigenlyk voor de eerste keer ooit echt relaxed, klaar om er ook zelf iets aan te hebben.

(die keer in de cadixstraat was anders ook wel guitig, héél lang geleden. de vooropgezette techniek was toen zo, dat al die vele, zeer levendige mevrouwen in één grote, monumentale turnzaal stonden opgesteld - maar dat de toeschouwers toen slechts één per één mochten binnen treden. pas als de ene weêr buiten kwam, mocht de volgende naar binnen. dàt is eigenlyk dé beste manier ook, echt ongemeen theatraal en indringend... maar toen stonden er dus belachelyk vele, ellenlange ryen allemaal nieuwsgierig en nerveus aan te schuiven, sommigen langer dan een uur afwachtend om eventjes binnen te mogen; de duivel die ik toen was, als dertigjarige, bestond er toen uit, om zelf, expres, aldoor gauw binnen en buiten te lopen, speciaal om die wachtende mensen extra te pesten. jawel, zo'n slecht karakter was ik toen... niet te geloven... maar goed, ik heb toen voldoende pakken rammel gekregen ook...)