GAST-AUTEUR

robertus baeken, die de vader is van don vitalski, schreef het boek "leonard en ik", over zyn nonkel leonard, de fameuze beeldhouwer. over 82 afleveringen verspreid, worden die mémoires hier integraal gepubliceerd.

prent: Total Loss, Beeld in gips, gepatineerd en later vernietigd.

57.

De eerste weken zag ik er een onthutsend mooi beeld uit tevoorschijn komen. Maar Leonard was er niet tevreden over en bleef onverminderd doorgaan. Zo zag ik het beeld week na week verder versmallen. Tot er letterlijk niets meer van overbleef! Dit gebeurde ook met andere werken. Zo herinner ik me de kleiuitvoering van een beeld dat een danseres voorstelde. De opzet, waarbij het vooral om de extreme dynamiek tijdens de dans ging, was indrukwekkend. Maar een week later had hij het alweer vernietigd. Ik begreep niet wat hem bezielde. Op een andere keer boetseerde hij de buste van een vrouw, voorgesteld als dronken of verlopen. Ik vond de total loss-uitdrukking op haar gezicht uitermate geslaagd en nam meteen een foto van het gips. Een paar maanden later was ook dit beeld nergens meer te bespeuren.

   ‘Ja, ik vond het maar niks,’ zei hij. ‘Gister heb ik een put gegraven in de tuin en het erin gekieperd, samen met nog een aantal mislukkingen.’

   Een andere heftige gebeurtenis rond diezelfde tijd was het plotselinge overlijden van Va Jules. Na de dood van Moe Wis was hij hertrouwd met een vrouw uit Deurne, bij wie hij zijn intrek had genomen. Toen hij na een paar jaar opnieuw weduwnaar werd, keerde hij terug naar Turnhout. Op zijn tachtigste bevestigde hij nog eens zijn reputatie dol te zijn op vrouwen, door voor de derde keer in het huwelijk te treden. Zijn even oude eega, een ontembare feeks, die voor haar intieme praatjes een gesofisticeerd Frans bezigde, bleek evenmin aan haar proefstuk toe. Toen ik één keer het niet zo kersverse echtpaar bezocht, opende zij haar kleerkast, speciaal om mijn aandacht te vestigen op de bovenste plank waarop, als uitgestalde trofeeën, de acht hoofdeksels lagen van minnaars die Va Jules bleken te zijn voorafgegaan. Weinig later zou ook zijn pet de lange rij aanvullen. Niemand van de familie had verwacht dat deze oerkracht, in zijn kamp om ook dit huwelijk te overleven, er als eerste het bijltje bij neer zou leggen. Van alle vrouwen die hij had aanbeden, werd deze hem zo sterk de baas dat de ongelukkige er niets beters op vond dan op een goeie dag in het kanaal te springen.

   Terwijl de hulpdiensten het zware lijk volop aan het dreggen waren, kwam een nicht het drama aan Leonard vertellen. Het toeval wou dat hij juist bezoek had van een klant, zodat de nicht zich genoodzaakt zag met de droeve tijding te wachten tot de onbekende door het atelier stapte en zich met het gezicht naar een beeld in de hoek had afgezonderd. Achter de rug van haar hand fluisterde zij Leonard het fatale gebeuren in.

   Nadat de bezoeker vertrokken was en Leonard zijn met een donkere vloeistof gevulde kop van een tafeltje pakte om het in één teug te ledigen, vroeg zij eveneens koffie.

   ‘Dit hier is trappist! Maar wacht, ik zet meteen een bakje voor je!’

(WORDT VERVOLGD...)