luv en rocco gingen vertrekken. naar: het zuiderpershuis. rocco: musical. mollie intussen in gent. zo oud is die al: dat die in haar eentje de trein neemt.
luv zei: "ik ben voor leon, straks, pasta aan het koken. zet die pot af: binnen een kwartier."
ik zei: "oké."
ze waren de deur uit en ik begreep: ik had vannacht nog geen vier uurs geslapen. ik lag, ondertussen, hierzo in deze zetel - waar anders. ik lig altyd in deze zetel...
ik had allerlei wilde dromen. typisch voor zo laat op de middag, een uur of vyf of halfzes.
wel ferm dat ik dat allemaal zomaar kon verzinnen.
als jy zo'n seksdromen zou moeten verzinnen, jy zou waarschynlyk bezwyken aan een hart-attack nog voor je eruit wakker werd.
ik vernam wel gerommel in de keuken. maar ik dacht: dat is de kat. toen dacht ik: dat duurt voort, dat is dus de wasmachine. jullie begrypen: ik was te slaapdronken. ik sliep weêr voort, nog méér zwoele fantasiën in...
toen werd ik wakker: niét omdat ik zou zyn uitgerust, maar effenaf door de aanmaning van een rare lucht.
wat is er...
die pasta...
die ketel: die kàn je nu niet meer proper krygen.
die kan je alleen nog maar weggooien.
wat daar nog van overblyft.
myn eerste reactie was wel - zelfs nog voordat ik begreep: "gelukkig staat dit huis nog overeind..." myn nog eerdere, àller-eerste reactie: "gelukkig: eêrgisteren heeft, totààl toevallig, ook luv zelf precies hetzélfde meêgemaakt. dwz: die had het, nog maar eêrgisteren, toevallig ook zelf voor, dat ze een ketel met pasta had laten aanbranden, eveneens zo erg dat alle ramen en deuren nadien wyd open moesten."
dit was eigenlyk maar bedoeld als een parodie.
dit was eigenlyk maar bedoeld als een parodie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
reageer hier en nu