vergadering in het clubhuis, best intens alweêr. eventjes naar buiten gelopen om op adem te komen, en dan weêr terug naar binnen. vanaf daarna scheen het, geloof ik, wat beter te gaan, en zagen we, zoals vanessa daniels dit ooit eens trefzeker formuleerde, "een tunnel aan het einde van het licht".
vervolgens, aansluitend, naar nog een twééde vergadering, met name in het letterenhuis; hun magazine "zuurvry" verschynt begin juni, de teksten en alles dat daarby hoort, zyn reeds klaar; nu was het zaak, te bekyken aan wat voor een event dit verschynen zou kunnen worden gekoppeld.
tegenwoordig beschik ik over een grote kop-telephoon met daaraan een microphoon aan een aparte stengel, eigenlyk een soort piloten-helm; dus tydens het fietsen, ben ik nu aldoor ook bezig met telephoneren met jan en alleman; zodat voetgangers en, meer nog, andere fietsers, kunnen zien hoe belangryk ik ben; hoe ik een échte c.e.o. ben.
langs myn broêr serge geweest om de aankomst te bezegelen van een gloednieuw gearriveerde doos "dinsdagclub postkaarten". ziet er goed uit, zeer mooi drukwerk...
luv is intussen een nieve auto gaan halen.
jullie zeggen: amai, die zyn daar schatryk! en dat klopt natuurlyk ook wel. maar: met die auto zit het in waarheid zo: nét op dié dag, waarop je je auto éindelyk, maand na maand, hebt afbetaald, net op dàt kwartier is die opeens exact zodanig versleten, dat je er een nieve moet gaan halen. je kan dus niet uitroepen: "ik heb een nieve auto gekocht," zonder eerst heel stilletjes te fezeleen: "myn afbetaal-plan heeft opnieuw een 'resetje' gedaan."
(de term "een resetje doen", in deze betekenis, dook voor het eerst op in maart 2011, namelyk toen carl huybrechts, toen net zestig geworden, met wél een gloednieuwe jonge deerne, opeens opnieuw vader werd... opnieuw pampers verversen, opnieuw olvarit gaan inkopen; die had, zeiden de media's, "een resetje" gedaan...)
(het meervoud van media's: media'ssen.)
met luv een paar toertjes gedaan, om aan deze nieuwe, van koppelingen verstoken wagen enigszins gewend te geraken; angstzweet brak my uit, ik reed alsof er een L op myn achteruit moest, doodsangst voor ieder paaltje...
welk merk - nu weet ik dat nog stééds niet...
myn kinderen zyn eindelyk weêr thuis - maar: ze zitten op hun kamer.
het is nog geen tien uur savonds - maar: luv is al gaan slapen.
ik ben eenzaam, vrienden.
ik streel jullie langs deze blog...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
reageer hier en nu