de uitdaging bestond eruit, een omvangryk, maar behoorlyk rommelig park waar ik my bevond, helemaal proper te maken; bomen afdrogen, takken wegdragen, kapotte stukken van een zitbank die er in het gras lagen, opbergen, et cetera; hiermeê was ik hard doende, zelfs beseffende dat dit, goed mogelyk, nog myn allerenige bezigheid ooit zou zyn, dwz voor de rest van myn leven. hoe onooglyk ook, die job gaf my zeker geen slecht gevoel...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten