thema: dieren, autobiographisch
1. als kind heb ik het zien gebeuren dat de kat die we toen hadden, in het anders toch rustige dorp vosselaar de straat overstak - en werd aangereden, met dodelyk effect. nu ik daaraan terugdenk, moet ik zeggen dat ik hier nauwelyks sentimenteel op reageerde.
2. een vriend van myn vader, ene "marcel huyps", had een trekpaardje, waarmeê hy naar frankryk ging. dit paardje geraakte gewond aan een voorste been. die marcel heeft dat paard toen twintig kilometer lang op zyn schouders gedragen (op zo'n manier, dat het paard wel nog op zyn achterpoten kon lopen.) op een keer gebeurde het, dat dit paardje by ons in de voortuin kwam staan grazen. een nog méér grotere vreugde is voor een achtjarig kind niet denkbaar.
3. myn tante had een herder die luisterde naar de naam "largo". daarmeê heb ik dikwyls het strand van westende af gewandeld.
4. myn nichtje yasmine kan zo goed met paarden omgaan, dat op een keer dit volgende gebeurde: er was op het strand een zeer groot paard helemaal losgebroken; dwz het draafde over het strand, zonder een ruiter op zyn rug. iedereen in de buurt in paniek. myn nichtje, toen een jaar of tien, ging voor het paard staan, zette zich schrap en strekte haar handen uit, gebarrende: "stop!!" het paard kwam met een gigantische vaart op haar afgesneld - maar hield halt, één meter voor haar voeten. wy zeiden: "jy hebt stalen zenuwen." "neen," zei ze. "een paard stopt dan àltyd."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten