HET GEVAAR LOERT IN MOMBASA
van onze correspondent in de jungle robertus baeken
aflevering 13
wat voorafging: Geïnspireerd door een beroemd ontdekkingsreiziger besluit onze held een in Afrika vermiste landgenote op te sporen. In Mombasa komt hij in contact met de Swahilisprekende Duvel, die hem, met zijn veertigkoppige expeditie, zal vergezellen door de jungle.
Dag 9
Idem als dag vijf en zes, met dit verschil dat één van de vuistdikke lianen waarvan de omgeving hier bol staat, ineens de slurf van een jonge olifant bleek te zijn. Wij zouden dit nooit hebben opgemerkt als het beest zijn slurf niet had opgericht om zijn jonge snot met veel deugdgevoelen meters ver voor zich uit te niezen. De dodelijk geschrokken Duvel die er van dichtbij naar stond te kijken, ontving de volle laag over zijn tot dan proper wit hemd. In plaats van het onmiddellijk op een lopen te zetten, reageerde hij met het bekende handgebaar waarmee een onder de duim gespannen middenvinger een stofje van de kraag probeert weg te mikken. Dit herhaalde hij drie keren. Tot hij inzag dat hier grovere middelen nodig waren om het enorme plakkaat van vieze slijm te verwijderen. Profiterend van de halte stonden de dragers dubbel geplooid te lachen. Hoewel ik mezelf in zijn bijzijn niet zo durfde te laten gaan, genoot ik, moet ik toegeven, wel van een binnenpretje.
En wat er toen gebeurde? De razende Duvel greep zijn Browning tweeloopjachtgeweer en knalde de olifant met één raak schot tussen de ogen omver. Daarna gaf hij aan de voorste mannen met hun machete de opdracht om van het beest voldoende vlees af te hakken voor een barbecue vanavond. Voorlopig was dit zijn laatste bevel, want hierna droeg hij het gezag tijdelijk over aan Bobo, de hoofddrager die ons op een bord van die heerlijke honing had getrakteerd. Nu zou iedereen al denken dat de dragers het vanaf nu makkelijker zouden krijgen. Maar nee, dat macht corrumpeert werd hier al meteen duidelijk. Want het eerste wat die reus deed, was een stevige stok uit de kant snijden om daarmee verschrikkelijker nog dan de kwaadste Duvel zijn eigen makkers op hun blote rug af te troeven.
Duvels humeurige aanwezigheid werd pas minder onaangenaam toen hij ’s avonds een schoon hemd aantrok. ‘Jij had buiten Waldteufel nog andere muziek geloof ik, - niet?’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten