state of being, 20 aûgustus 2026

ik had rond twee uur een vergadering, en rond vier uur; naar beiden vergaderingen ging ik toe met een soort van apocalyptisch gevoel van binnen; vanuit een veronderstelde zekerheid van drasticiteit. echter, zowel op die eerste als op die tweede vergadering scheen alle mogelyke trouble al na één halve minuut verdampt, waarna er alleen maar lichtheid en vrede heersten.

    een mens zou daaruit concluderen: die don vitalski is te zwaar op de hand, die ziet overal waar hy komt een soort van doodsstryd - die is, wat heet, een "manicheïst". echter, het euvel ligt by de ànderen; het zyn die ànderen aan wie gewoon geen touw is vast te knopen, die maandag zeggen "dood aan gargamel", maar die dinsdag zeggen: "vandaag gaan we voor gargamel een taart bakken."

    myn sterrenbeeld is waterman; je dénkt dat ik een avonturier ben maar ik ben juist, als een tegengestelde daarvan, té rationeel.

ik had voor een zesde keer "the office" integraal bekeken, maar nu keek luv ineens meê, en heb ik er voor de zévende keer nog eens helemaal naar gekeken. dat is een eigenschap van wat heel goed is: dat het gewoon nooit zelfs éventjes maar afgezaagd geraakt. als een overwinning op de vergankelykheid der elementen zelve.

    ik ben ook opnieuw naar blondie aan het luisteren; die meeste songs zyn wél afgezaagd - maar toch niét als je ze in één zeer specifieke, erudiete volgorde zet. zal in rubriek hieronder daar iéts meer over zeggen.

het is vier uur snachts en met het zicht op het rivierenhof moet ik nu zélf allerlei dingen doen die ik normaal gezien toch, voor andere dergelyke gigs, gedelegeerd zou hebben gekregen; artiesten hun nummerplaat vragen; aan artiesten uitleggen waar de parking is; aan de cateringdiensten aanduiden welke van myn techniekers allergisch is voor gluten.

    is een tamelyk shitty job - dwz: op zicht valt het meê, maar dit is té oneindig; er valt àltyd wel érgens nog een lyk uit de kast (electric suzy komt wellicht meê, aangezien goldface komt; maar die staat niet op de artiestenlyst? dan moet die pdf eerst terug naar word, en dan die vernieuwde pdf opnieuw naar de centrale mailen.) dat stopt NOOIT. ---- het goeie is dat dit een soort van werk is waartydens je, intussen aldus, bedoel ik, muziek kan hebben spelen.

waar ik altyd hard om lach: muzikanten die schrik hebben van my: omdat myn van de pot getrokken dinsdagclub een smet zou werpen: op hun reputatie als zynde "professioneel". die drang, die dwang, dat craven naar dat statuut "professioneel" - op zichzelf juist hét handelsmerk van amateurisme.
    haha, op de radio vroeg pat donnez my wel eens: "maar is het leven zelf voor jou niet een beetje een hobby?" tot myn eigen verrassing was het in érnst dat ik zei (naar ik myzelf dit hoorde repliceren): "neen, dat is voor my toch echt wel een beroep."

een bepaald tictoc-filmpje van myn dochter mollie heeft deze week op drie dagen tyd méér dan een MILJOEN likes gegenereerd... ...