door Robertus Baeken, vanuit de aardbeienvelden
41.
In de verte kwam nog een meisje aangefietst. Algauw ontdekte Mieke dat het om haar zusje ging. Anke besteeg de brug met twee treden tegelijk. Te horen aan het gehijg, had ze de ziel uit haar lijf gereden. Had zij de ruzie vanuit een belendende kamer gevolgd? Wilde zij haar oudste zus nogmaals verzekeren het volstrekt met haar eens te zijn? Wat ook, de winterse stilte en de eenzaamheid over het land hadden Mieke goedgedaan. Na al die uitbarstingen onderging zij een zalige rust. Haar zusje snakte nog naar adem. Ook zij kwam tegen de reling hangen, kijkend naar de verte.
‘Hoog hé?’
Anke zat met haar gedachten elders. ‘Belle moest dringend gemolken! Ik heb ‘t voor je gedaan!’
‘O, wat lief! Bedankt! Wat heb je nog?’ Anke was niet hier om over de koe te praten!
‘Slecht nieuws! Begrijp me goed: ik heb alles gehoord! Achter de deur; paraat tegen het onrecht. Eenmaal jij ervandoor, heb ik al mijn moed bijeengescharreld om Moe te overreden. Maar ze lag met het hoofd op de keukentafel. Dus heb ik eerst de koe gemolken.’ Het duurde even voor Anke verderging. ‘Francis deugt niet, begon Moe! Daar heb je ’t weer, dacht ik eerst. Maar dan zei ze nog iets… Hij papt met andere meisjes aan!’
‘Wat!’ Het was of Mieke een klap in het gezicht kreeg. ‘Wie beweert dat?’ riep ze ontdaan, alsof ze zelf nooit eerder aan die mogelijkheid had gedacht.
‘Eva’s ouders.’
‘Allemaal laster!’ Mieke besefte dat roepen niet hielp om haar zus te overtuigen, evenmin zoals het zou baten Francis van die blaam te zuiveren. ‘Waarom heeft Moe me dat niet gezegd?’
‘Zou je haar geloven?’
‘Ik zou wel gek zijn! Trouwens, ik weet al wie erachter steekt. Eva. Die teef hoopt dat Francis mij dumpt! Zij neemt haar wensen voor werkelijkheid.’
‘Maar het is waar!’
‘Begin jij nu ook?’
Anke keek naar de diepte van het water, alsof ze, zonder enige notie van de beschuldiging, haar eigen spiegelbeeld zocht. De praatjes hadden haar overtuigd. ‘Je zou beter naar huis komen.’
‘En Francis voor altijd uit mijn hoofd zetten! Overdag een keurig kantoormeisje en ’s avonds de koe melken. Ja Moe! Nee Va! En later die zoon van de kruidenier trouwen. En elke zondag de ouders op visite. En in de kerk Loof de Heer zingen! Welnu, je leven lang, dag in dag uit in de aarde ploeteren, is ook geen aantrekkelijk vooruitzicht.’
WORDT VERVOLGD
Geen opmerkingen:
Een reactie posten