myn voet nog steeds erbarmelyk. traag, voorzichtig stappen, is haalbaar. doch meer niet.
dus urenlang in de caravan by het open raam gezeten, myn linkse been vooruit op een soort van poef, om voort te knutselen aan het poe-boekje. weêr een prachtig staaltje beroeps-amateurisme, gaat dit worden! anderzyds, er bestaat niet zo érg veel neêrlandstàligs over poe; dus het hééft, zeer zeker, bestaansrecht...
de dag was tamelyk regenachtig.
veel anders dan verhuizen van het linkse naar het rechtse slaapkamertje, ik niet hebbende opgebracht.
doordat hier twee vriendjes van rocco james conan present tekenen, zelfs hier logerende, ryd ik snachts echter naar antwerpengrad weg en weêr. de rit zelf is meditatief en thuis is alleen al pitouche dan ook weêr content om my te zien. ik kryg op het moment van die kat meer genegenheid dan van myn dochter...
een goeie wrap te eten gekregen.
kwaad en depressief by het nieuws over afghanistan, hoe infernaal dit is voor die vrouwen nu daar... stop met boekjes te lezen over hoe, op 10 mei 1940, hitler belgië binnenviel; dit hier, is vandààg. en hoe kàn het nu, dat op het nieuws zelfs nog wordt gezegd: "we zullen moeten afwachten wat dit gaat geven." hoe kàn dat nu - dat ze dàt nog durven te zeggen!!
de nacht valt rustig.
de zomerse regenlucht voelt goed...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten