er tot myn 49e levensjaar in geslaagd zynde geweest, te ontsnappen aan het klappen van de industriële zweep, zodat myn leven, als het ware, 400 dagen per jaar, één vry walhalla scheen, weet ik my vandaag, voor de eerste keer ooit, toch wél, ondersteboven zelfs, aan die tredmolen vastgebonden, met handen en voeten; om nu als niemand anders met zoveel intentie de grammatica te moeten gewaarworden van het achterlyke begrip "grote vacantie"; de meest imbeciele, totale vernedering van 's mensens goddelyke bewustzyn. de duf makende, schemerende noodklok van het tydsgewricht genaamd "midden aûgustus": dit is de emotie, lezers, die maakt dat vrouwen op een ogenblik, ineens, kinderen willen: niét omdat ze echt, op zich, kinderen willen, maar alleen maar omdat ze aanvoelen: als ik nu geen kinderen maak - dan is het voor altyd te laat.
de abstracte vraag "wil ik kinderen", die op zich helemaal tydloos is, wordt opzygeschoven ten behoeve van een minderwaardige, anekdotische vraag, die echter wél dringend is: "tot wanneer kan ik nog kinderen maken?"
iedere dag opnief, zoals jullie weten, neem ik my een dolk ter handen, en prik die telkens één millimeter dieper in myn kermende onderbuik - na tien dagen bereik ik reeds een centimeter; op het eind van de "grote vacantie" ben ik aan myn achterkant...
goed gegeten, voorts. volmaakt gezwommen, waanzinnig goede vorderingen gemaakt aan het poe-boekje. gelezen in het dagboek van cyrille offermans.
myn linkervoet byna genezen...
2 opmerkingen:
De vraag ‘wil ik kinderen’ wordt in mijn geval beantwoord door de zin ‘The lives we make never seem to get us anywhere but dead’ uit The day i tried to live van Soundgarden (klik op mijn naam)
Stel je trouwens eens voor dat je een kind maakt en je leert het de vijf bewijzen dat er leven na de dood is (klik op mijn naam).
Maar je kind begrijpt ze niet en je denkt dat dat wel komt met de jaren van lesherhaling. Maar de jaren gaan voorbij en de jaren gaan voorbij…
Een reactie posten