al voor de derde keer op vier weken tyds, rond halfzes smorgens naar beneden gestommeld, alle deuren achter my goed op slot gedaan, een muziekje op gezet, in de zetel gaan zitten met een emmer op myn schoot - om, daar gaat ie maar weder, geduldig al het gegetene er weder uit te braken...
myn verontschuldigingen voor het onsmakelyke...
het is wat het is...
overdag heb ik zelden honger. na alles, om drie uur in de nacht, dàn komt opeens die vreet-kick in my naar boven. dan kan ik moeilyk rustig eten, een vreet als een barbaarse slokop, gisteren het aan my iconisch gelieerde beuling met appelmoes; hoe een slécht idee om daarmeê te willen gaan slapen.
het is dus myn eigen schuld.
ook nu weêr, zelfs terwyl ik dit schryf: het is drie uur snachts - en kik drink een blikjes tönissteiner ... "pétulant". ik wéét dat als ik sumbiet horizontaal ga liggen, dat zich dit gaat wreken - en toch wél drink ik ervan, omdat het nu op dit moment gewoon zo lékker is...
goed...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten