23.
Toen Joseph rond elven weer bovenkwam, was hij goed murw. Het was waar dat hij te veel ophad, maar van hier kon hij met zekerheid zeggen waar zijn hotel was. Door de drank gaf het de indruk of hij zichzelf hoorde spreken, zoals toen hij tot de slotsom kwam dat zijn angst voor de beesten niet ongegrond was: ‘Want elke publieke vrouw heeft wat van een spuugbak.’
In de schaars verlichte konijnenpijp naar zijn hotel, kreeg hij het nog aan de stok met twee brutale snaken. Uit een donker portaal sprongen zij te voorschijn; de een om zijn tegen de gevel geparkeerde motorfiets te starten, de ander om hem de weg te vragen. Eén blik zei al genoeg over hun ondermijnde lijf. Het kereltje voor hem stond zo slap op de benen dat Joseph in andere omstandigheden eerder geneigd zou zijn hem hulp aan te bieden. Een stiletto sprong onder zijn neus omhoog. ‘Your money!’
Waarschijnlijk keken die jongens te veel naar Amerikaanse politiefilms. Gewoon om van hen af te zijn, wilde hij wel een biljetje aan hen kwijt. Naast zijn portefeuille zat nog het flensje kots, - gister in de trein opgeraapt. Het kereltje op de motorfiets kwam gevaarlijk aanzetten. Om geen tijd te verliezen, gooide hij het kleffe ding als de bliksem over de platte smoel voor hem. ‘Pats!’ - klonk het, alsof er een flinke oorveeg werd uitgedeeld.
In de verwarring maakte hij zich uit de voeten. Maar amper had hij zich omgedraaid, of hij liep tegen een man aan. Met een smak plofte diens lijf in het donker tegen de muur.
Pas in zijn hotelkamer besefte Joseph aan welk gevaar hij was ontsnapt. Veilig uitgestrekt onder de deken, reconstrueerde hij het hele gebeuren. De duistere gedaante kreeg de eigenschap van twee scherpe ogen, vastgeprikt in de rug van een sullige echtgenoot, tijdens diens nachtje Parijs. Maar terwijl hij die Borsalino weer eens als een zinsbegoocheling van de hand wees, weerklonken er voetstappen in de gang, gevolgd door een draai in het slot waarmee de kamer naast de zijne werd geopend.
(WORDT VERVOLGD...)
Ondergedompeld in de nachtelijke beelden van de grootstad, keek Joseph naar zichzelf als naar een van die duizenden anonieme voorbijgangers. Het lot had hem een lelijke poets gebakken, had hem hier te midden van een labyrint van onbekende straten neergezet. Zonder doel, zonder identiteit, zonder notie van richting, belandde hij in een obscure jungle. Achter verlichte uitstalramen kronkelden de heerlijke lijven van geldverslindende, giftige slangen. Op een veilige afstand dacht hij aan de verboden peeskamers, waar hij enkel in zijn verbeelding kwam. Maar naast angst werd hij ook vervuld van ontzag. Hier naderde hij de kiem van het oerinstinct, en dit was gevaarlijker, obscener, eerlijker, naakter dan hij ooit had durven zijn.
Het is waar: zijn hoofd bood slechts plaats aan een burgerlijk wereldje, en voor die kleinheid werd hij nu gestraft. Door zijn opgaan in de anonimiteit lukte het hem tijdelijk elke innerlijke druk van zich af te gooien. Tenslotte was dat vertrouwde wereldje van hem ver weg. Baron de Lieukerke kon naar de hel lopen! Alleen, dat Isabelle uit was, deed hem wel iets. De twijfel aan haar trouw had zijn eigenliefde in een worggreep, perste het laatste restje van zijn ego uit, en nu balkte hij als een afgestrafte ezel.
Een lichtekooi liet haar oog op hem vallen. Haar gekromde wijsvinger lokte hem naar de overkant. Zag hij er vermogend uit? Aantrekkelijk? Hij hoefde enkel over te steken. Vooruit kerel! Niemand komt erachter. En Isabelle hoef je geen rekenschap te geven! Het komt door mijn ouderwetse opvoeding, dacht hij, het hoertje de rug toekerend. Toch vond hij dit geen afdoende verklaring; net zomin als zijn trouw aan Isabelle een verklaring vormde. Mogelijk had hij angst voor de onvermijdelijke val in een gat vol droefheid. Geld had er niks mee te maken. Hij was nu eenmaal het brave zoontje van een brave weduwe.
Minder riskant zou het bezoek zijn aan een striptent waarvan het ondeugende uithangbord vast zoveel toeristen lokte als de wieken boven de Moulin Rouge. Maar hij was niet van het slag als de huisschilders in de trein; daarvoor bekommerde hij zich te zeer om het prijskaartje. Bovendien had hij al eens gehoord hoe het daarbinnen aan toegaat: als je te lang bij dezelfde champagne bleef zitten, benam de rug van een ober je het gezicht.
In de rue des Martyrs joeg een openslaande deur het stoten van een trombone in een korte luchtverplaatsing naar buiten. Volgens de affiche zou blueszanger Bobby Bland er borg voor staan geen knollen voor citroenen te verkopen. Een schachtvormige trap naar beneden schonk Joseph het bevrijdende gevoel dat hij onderdook, weg van zichzelf, weg van de aldoor knagende beslommering dat Jesp dan toch gelijk had, nu hij de Lieukerke mogelijk voorbarig had opgebeld. In de diepte begeleidde een trippelende gitaar de opwinding van een echte Afro-Amerikaanse band met rauwe zang en woorden als drinking, gambling. Primitieve teksten overlopend van passie, levendige blues, droeve blues en dichte rookwalmen op de koop toe.
(WORDT VERVOLGD...)
1 april: "gewoon blyven ademen", woonkamer in weerde, mail vitalski3@gmail.com
zondag: myn eerste vrye zondag in vier maanden tyds...
.jpg)
in the gas station
Joseph draaide meteen het verkregen nummer. Hij kreeg de stem van een molensteen aan de lijn.
‘Baron de Lieukerke?’
‘Zijn huismeester. De baron is afwezig.’
‘Wat jammer! Kan u mij de barones geven?’
‘De barones...’ klonk het op het onvriendelijke af. ‘Het is ongebruikelijk dat zij telefoons aanneemt.’
‘Het gaat over haar dochter!’
Een klik. Daarna moest hij zolang wachten dat hij zich afvroeg of de huismeester had ingelegd.
Voor het restaurant ontstond zoveel gedrang dat het moeilijk werd te onderscheiden wat daar gaande was.
Eindelijk hoorde hij een stemmetje, zo teer alsof er een pluimpje langs zijn wang streek. ‘Ja?’
Joseph probeerde zich aan het vogeltje aan te passen. ‘Met Joseph Reinhout in Parijs. Ik zoek uw dochter!’ Na haar piepje probeerde hij het nog zachter. ‘Neemt u mij niet kwalijk mevrouw, ik heb een vraag.’ Nog even wachtte hij op een reactie, zodat het gesprek op dreef kon komen. Ten laatste moest hij wel met de deur in huis vallen. ‘Kan u mij de maat zeggen van haar schoen?’ Joseph wist dat de vraag raar zou overkomen. De twijfel groeide dat Jesp gelijk had. Misschien was het inderdaad een blunder. Haar antwoord zou hem alvast geruststellen.
Hij gaf de barones tijd om na te denken. Mogelijk moest zij het aan het personeel gaan vragen. In plaats van de vraag te herhalen, formuleerde Joseph het anders. ‘Zegt maat veertig u iets?’ Zijn stemvolume verraadde dat hij ongeduldig werd.
Weer geen antwoord. Nochtans had zij de hoorn niet ingelegd. Hij hoorde de korte adem van het vogeltje; als hij goed luisterde zelfs het bange bonzen van haar hart in een frêle borstje.
Mogelijk had een klant in het restaurant aan de overkant niet betaald en was hij op straat bij de kraag gevat. Na een oplopend dispuut werd het weer rustig. Waarschijnlijk werd er gewacht op politie.
Een klik aan het toestel. De Molensteen weer: ‘Wilt u ophangen? Mevrouw is totaal van streek!’
‘Hoezo? Ik heb nauwelijks iets gezegd! U beseft toch wel dat het over haar dochter gaat! U bent onredelijk, weet u!’ Als hij nu niet ophing, zou hij gaan schelden. ‘Goed, ik zal de baron inlichten!’
Dit dreigement scheen weinig indruk te maken. ‘Doet u dat vooral,’ eindigde de Molensteen.
(WORDT VERVOLGD...)
