maandag 12 augustus 2013

state of being - 13 augustus 2013


traditiegetrouw drink ik twee grote blikken jupiler-bier by het neêrsabelen van zo'n gemiddelde state-of-being, maar door myn aandoening, een slokdarm-irritatie, zit ik op plat water, dus da's wel even wennen, hier aan de schryftafel...
    gisterenavond voelde ik my kiplekker maar vanmorgen was het weêr een borrelvat hierbeneden. ik kon niet anders dan blyven liggen. in het huishouden stond de arme luv er daarom weêr eens alleen voor. op het ogenblik geen lachertje! mollie zit in een tamelyk onsympathieke fase. dan komt ze byvoorbeeld naar je toe en zegt doodleuk:"ik heb baby rocco geslagen." of ook:"ik heb baby rocco gekrabd." dus dan moét je wel kwaad worden, wat anders? waarop zy dan echter wenend terugroept:"geen ruzie maken!!"
    tussendoor lees ik tegelykertyd een zeer slecht geschreven biografie van truman capote en een, voor zover ik al geraakt ben,   tamelyk degelyke biografie van august strindberg. de laatste twee of drie jaar lees ik biografieën meestal van achteren naar voren. ik begin by de ondergang (vanwege de herkenbare factor), en daarna pas zoek ik de jaren van vergane roem ergens op. en pas daarna, àls het my dan nog boeit, de jeugdjaren.
    qua ondergang kan truman capote alvast wel tellen, die lag om de drie weken in het gasthuis, op den duur. trouwens strindberg uiteraard niet minder...
    in de namiddag ging het iets beter. wel ieder kwartier naar het toilet, maar geen boeren of oprispingen meer. eindelijk (éindelyk!) myn fiets naar de fietsenmaker gebracht, op de turnhoutsebaan - waarom heeft dat een halfjaar moeten duren? en daarna nog eens vyftig dvd's gaan wegbrengen naar de slegte.
    op de meir kwamen we lommie tegen, dwz lommie van gompel. daar gingen we even voor zitten...
    -je huid is weêr zo verschilferd?
    -toch niet, man. misschien wel grauw, maar momenteel is ze niet echt verschilferd. trouwens, jouw gezicht is ook helemaal grauw. en je haar is vet en de waanzin blikkert weêr in je ogen.
    -ja, dat is altyd zo, ik vertrouw de mensheid niet en daarom moet ik altyd zo rond me kyken...
    toen ik, na dit soort van dialogen, weêr wilde opstaan van onze stenen zitbank, voelde ik me helemaal oud en uitgeput.
    de dvd's werden wel goed afgenomen...
    dit volgende hier, lezers, zou toch eigenlyk nog hét meest plausibele toekomstproject voor me zyn: iedere dag laat opstaan, een bad nemen, thee drinken, de vaat doen en een paar telephoons plegen - en daarna, in steeds één en dezelfde, groene, pluchen zitstoel, gaan neêrzitten in een verduisterd salon, om daarna , over zeven uurs verspreid, vier heel erg goeie, heel erg langzaam vervaardigde joints te smoren, van hasjiesj van kwaliteit; met klassieke muziek op de radio en met dikke tapyten op de vloer... om aldus je leven wel dertien jaar te verkorten, maar dat er dan maar by te nemen.
    de meeste druggers zitten ondanks zichzelf aan de drugs, en vechten ertegen, maar johnny thunders zei:"dit is wat ik wil doen."
    anyway, da's voor een ander leven, ik heb nu getekend voor brave huisvader.

oldschool

2001
myn laatste punk-gig

met sarah de bosschere en noémi schlosser

aChterflap


zondag 11 augustus 2013

zondagbunnie

buurvrouw sabine

state of being - 11 augustus 2013




nog steeds flink onwel; algeheel opgeblazen; piepende oogbollen, jammerende voetzolen - maar: het ergste is toch voorby... de afdaling is, om het zo te hebben, achter de rug... ik zie het weêr zitten, en zelfs heb ik, tussen het buikpyn-achtige inslapen door, met mondjesmaat in lighouding voorzichtig kunnen repeteren aan "vitalski goes classic", dat te vrydag in première zou moeten...
    de parafine gaat my hier door boksen... al zou ik dan wel net zolang best ook, vrees ik, een pamper aanhebben, dat wel...
    tussendoor gelezen in de mémoires van alexander von humboldt (1769-1859), de eerste echte ontdekkingsreiziger ooit...

life

spontaan hoogbezoek in de klappeistraat...

mollie kan sinds kort "sociaal spelen",
rocco leert kruipen...

die buurjongen achteraan zegt aldoor "ieder over toer" maar bedoelt daarmeê wezenlyk "nu ikke", die jongen links spreekt engels...

achterflAp


vrijdag 9 augustus 2013

zaterdagbunnie

bunnie in stuyvenberg (althans terwyl ik sliep)


altyd als ik een wat ernstiger aandoening heb, denk ik dat ik eraan moet. wat geen wonder is, als je bekykt hoevelen er effectief op hun veertigste reeds zyn moeten vertrekken. 's nachts pinkte ik dan ook een traantje weg, by het idee myn kindjes niet te zullen mogen zien opgroeien...
    smorgens met betere moed op pad, zy het niet erg fris, ik diende my in a.z. stuyvenberg aan te melden "met nuchtere maag", dus zelfs geen slokje water, welke ontbering by het ontwaken erg treurig is.
    na een paar kafkaäanse maar wel sympathieke omwegen: de berrie op. "we gaan u hier even prikken." wat twéé keer moest gebeuren, want de eerste keer troffen ze geen ader. dan is het laatste dat ik my herinner, een mondstuk hetwelk my werd aangebracht, en dan een bewegingloze, droomloze slaap. (aandachtige lezers mogen onthouden dat ik op die geruisloze manier eigenlyk wel degelyk mag worden geëuthanaseerd...)
    "wordt maar wakker, u kan in de wachtzaal op de resultaten wachten." in de wachtzaal tussen de anderen opnief volstrekt in slaap gesukkeld, rechtop zittende.
    de resultaten, voor wie het iets benieuwt, zyn dubbel en dik oké. zeven jaar terug had ik een slokdarm-ontsteking van de ergste graad op bezoek; dit hier nu is hetzelfde, maar dan van de minst erge graad. eigenlyk enkel een solkdarm-irritatie. ik kreeg opnief een paar pillen, plus een brief voor myn dokter, maar myn dokter moet nu even wachten want myn geld is op (per stap die je zet, weeg je vyftig euro lichter. myn leven is als een spel monopolie waarby je steeds op de kalverstraat komt...)(waar je tegenspeler drie hotels heeft staan...)
    langs myn pa en ma heb ik wel van de magiër konrad uit beieren een grote fles parafine medegekregen, - inderdaad: daar maken ze kaarsvet meê. ik herinnerde my ineens dat deze bry my er de vorige keer, destyds, op slag had doorheen geholpen; die stuff, die smaakt als plastic, die je drinkt, legt namelyk een "film" op je ingewanden. dan is het direct gedaan met boeren en piep-asemen...
    het optreden by marsraker thuis op zaterdag a.s., evenwel moeten afblazen... dat is al het vierde optreden dat ik heb moeten skippen deze zomer... niet voor niks dat ik geen centen meer overhoud...
    en toch, o bloggers, toch komt alles goed, ik voel my al iétsie beter en om een of andere reden word ik ook weêr een nieve  golf van enthousiasme gewaar voor de dingen des levens in al hun kleine facetten.
    hopelyk voor jullie hetzelfde!
    vooral voor myn schoonvader, die luv heur huis gaat verven terwyl wy, binnen tien dagen, voor zeven dagen op luie vacantie trekken naar wissant...
    nu weêr liggen, ik sterf toch wél.

achterflAp


toonbeeld van myn slechte smaak: het plezier waarmeê ik haaien-films zie...


<iframe width="560" height="315" src="//www.youtube.com/embed/6f_Ij3B3_AE" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

donderdag 8 augustus 2013

niet by machte om te bloggen...
de geneesheren moet my hier door helpen...
groeten aan al myn vele fans...

woensdag 7 augustus 2013

donderdagbunnie

karen rosseel

state of being - 8 augustus


het is reeds zover: te vrydag-ochtend naar stuyvenberg voor een gastroscopie... wel een perfecte mededeling voor op zo'n regenachtige zomerdag als deze...

news

 lisa d'hondt, gekend van onze "stand-up tragedy"-reeks vorig jaar, is twee dagen terug tweemaal bevallen (:

mollie at work

uit eten met ook els crawls

baby olifant

ondertussen een optocht van boze koerden

achterfLap


keats (1795-1821)

"if poetry comes not as naturally as the Leaves to a tree it had better not come at all"

dinsdag 6 augustus 2013

dinsdagbunnies

myn dochter met myn zus

en rocco leeft dus ook nog...

















in de voormiddag was mollie iets minder grappig. we spelen wel eens dat ik zogezegd in slaap val, en dat zy me dan komt wekken door met een schoenzool of een rammelaar op myn rug te slaan; daarstraks was ik evenwel écht in slaap - en kwam zy me "wekken" door met een ijzeren petanque-bal (!) keihard op myn aangezicht te kloppen. dat was écht alsof ik kapotging... een gezwollen bovenlip voor de rest van deze maand...

in de vooravond vegetarische spaghetti op de suikerrui...

vervolmaakt ten eerste door de bedryvigheid van de vuilkar...

al dan niet gewenst kwam na een tydje de junky nikis alexios by me te zitten, met onsamenhangende verhalen over diepzeeduiken maar dan zonder beademings-toestel, etc.

wel niet onaardig, maar hy kwam niet nààst of tegenover my, maar wel àchter my zitten; ik dacht:"hy kan my er niet toe verplichten dat ik my een styve nek omdraai!"-- dus voerden we die gehele conversatie zonder mekaâr aan te zien, met hy dus aldoor àchter my...

daar ergens ginder-achter staat de door my vaak geleende fiets van myn broêr serge gestald; zonder hangslot; dus: je kan die fiets tydens de maaltyd niet één seconde uit het oog verliezen.

dat zyn wel juist de mooie dingen van antwerpengrad, waardoor zo'n spaghetti ook beter nog binnengeraakt...

de slokdarm na het eten proberen te bezweren, by zicht op de schelde-rivier...

lecture on the bank

lekker oud...

Percy Bysshe Shelley (1792-1822)










"Ook onze gulste lach bergt iets van smart.".
Bron: Ode to a skylark (1820)

achterFlap


maandag 5 augustus 2013

linkie

maandagbunnie

mevrouw tim van hamel

state of being - 5 augustus 2013



de pillen genezen niet, maar onderdrukken slechts de symptomen. lydia johnson had gelyk, onlangs: dit, zei ze, voert regelrecht naar een gastroscopie. waar ik echter een traumatisch verleden meê heb! met zo'n slangetje door je ademwegen - gratis liggen stikken! en toch, het is waar: niet eens mag ik klagen... leon leonski zei me van de week, zonder blikken of blozen, dat er kans bestaat dat zyn neus gaat moeten worden afgezet. "maar," concludeerde hy dapper, "dat zal ik niet laten gebeuren."
    voorts vanaf tien uur smorgens tot acht uur savonds met de kinderen in het getouw... soms slapen ze smiddags drie uur lang voort, zodat je dan ook zélf, heel eventjes, een leven hebt, maar de voorbye dagen gunnen ze ons telkens hooguit drie kwartiers... je denkt: ze slapen, en dan ga je kyken, en dan zie je: ze staan rechtop in bed.
    daarna, om negen uur savonds, heel eventjes de byzondere idris sevenans over de vloer, welke jongeling al myn woody allen-dvd's is komen afkopen. ik was myn huissleutel kwyt, maar kon langs de buurman naar binnen, en van daaraf myn eigenste dak op klauteren, om het raampje van de badkamer te forceren.
    snachts de batteryen weêr opladen by "unforgiven", de western; pas de laatste drie minuten beseften-ik ineens, deze film ooit al eens eerder te hebben gezien...

achterFlap


movie

zaterdag 3 augustus 2013

zondagbunnies

els crawls en valleke
vertrekken naar blankenberge

met mollie in de buurt is het altyd onmogelyk geweest om ook maar vyf minuten naar een volwassen film te zien; rocco james conan is iets gemakkelyker, in blokjes van twaalf minuten geraak je er tezamen wel door, over zeven dag verspreid...


"the outsider", 8 op 10.

state of being - 4 augustus 2013



ik kom aan op de oprit van de privé-parkeergarage, dewelke ik gebruik voor 70 euro per maand. daar druk ik op de knop van de garagepoort, dewelke meteen opengaat. àchter deze poort staat er, klaarblykelyk, een wagen die naar buiten wil. we staan dus frontaal tegenover mekaâr. wie moet, lezers, achteruit, om de ander te laten passeren? ik achteruit de straat op, of hy achteruit de garage in?
    achteruit het verkeer in ryden, is geen logisch manoeuvre, en bovendien: door op straat te gaan staan wachten, om ergens binnen te kunnen, daarmeê strem je nodeloos het algemene verkeer; dat is ronduit onwettig. in een voorts ledige parkeergarage daarentegen achteruit ryden, daarmeê hinder je niemand. zelfs kan zulks, desnoods, worden gezien als een sportieve oefening tussendoor. met het juridische gelyk aan myn kant, blyf ik aldus enige minuten staan wachten. maar die overstaande wagen, een chrysler, blyft ook staan wachten.
    tenslotte dryf ik dit menselyke tezamenzyn maar niet op de spits; ten eerste omdat het my aan de agressie ontbreekt, ten tweede omdat die anderen met drieën zyn. dus: ik ryd, op den duur, toch achteruit. die anderen passeren. terloops doen ze alledrie teken dat ik een asshole ben.

daarstraks was ik op de viering van
het 25e-jarige huwelyk van
monique bol en dick turpin
in stabroek

de moeder en de zus van dick turpin

achterFlap


full movie

vrijdag 2 augustus 2013

zaterdagbunnies

caia en laura
van
de jammerklacht

srg vd week

emanuel geens
en de toch-wél-bonussen

by the way

terwyl rocco james conan 20 uur per dag oefent op de kruiphouding, gaat hier mollie de laatste crêche-dag van haar leven tegemoet... zo rap gaat dat, in september gaat ze al naar school...

state of being - 3 augustus 2013

vitalski gaat een lening aan...


een zomer waartydens het ertoe doet of je je "kadastrale aanslagbiljet" kan terugvinden. vandaag wel een doorbraak: rond het middaguur by de immotheker op de mechelsesteenweg onze leningscontracten ondertekend, namelyk by axa zyn we beland... zelfs zonder dat we daar een rekening moéten openen... wel kan je praktisch niet anders dan ook hun schuldsaldo-verzekering er bynemen. een vrouw betaalt veel minder dan een man, daar zy gemiddeld vyf jaar ouder wordt. (zie ook het fenomeen "weduwe-huisbazin"; de echtgenoot werkt zich nog krom aan verbouwingen maar valt dan dood tegen de grond; de weduwe blyft achter en wordt huisbazin...) ook of je rookt of niet, bepaalt boekdelen.
    in de dagelykse praktyk van myn portefeuille verandert er niks; we verhuizen wel naar een pand dat dubbel zo groot is als myn geniale stulp in de lindeboomstraat, waar zoveel geschiedenis werd geschreven, maar omdat ik dat aanstaande reuzenpand met luv deel, betaal ik daar maar de helft, en dat behelst preciés het bedrag dat ik ook nu maandelyks afdok. tenminste, vermits ik de garage-huur van heden er wyselyk by inreken...
    maar: in het licht van de eeuwigheid ben ik wel, om dit nu eens volks uit te drukken, "gejost", zelfs van hier tot in tokyo (uitspreken "tok-kio", dus met een korte "o" vooraan; "van hier tot in tok-kio," zo zeggen ze dat hier...), aangezien ik myn huis in de lindeboomstraat, o heiligdom, zou hebben afbetaald gehad in 2019; ik had nog maar zes jaartjes te gaan; terwyl deze nieve deal reikt tot in 2043... dan ben ik er 72.
    gelezen en goedgekeurd - - back on the chain gang...
   

by the way

op het einde van de dag even fietsen om de benen te strekken; ruggelings kwamen roger nupie en lydia johnson eraan; iets wezen drinken op de dekeyserlei.

roger nupie is jarenlang dé secretaris geweest van nina simone en is ook een erg goede dichter. hy leeft, zegt hy zelf, straatarm maar vogelvry.

lydia kennen we nog van haar bydrage "woman in love" van barbara streisand, op de allerlaatste gig van circus bulderdrang...

achterFlap


donderdag 1 augustus 2013

vrydagbunnie

het rendier
en guz

terloops

bart meuleman trotseert de hitte, komende van een repetitie met liesbeth gruwez; hy is inderdaad een dansvoorstelling aan het regisseren...

liesbeth kwam ik eêrgisteren tegen, en die was toen zeer lacherig: omdat ze juist een cursus lach-yoga had gevolgd...

terloops 2

ik heb daarom wel eens opgezocht wat lach-yoga precies betekent, maar ik moet jullie zeggen: dat het een verschrikking is.
    lachen is gezond, dat wisten we al; maar nu blykt zelfs, sinds 1998, dat desnoods geforceerd lachen ook gezond is; zolang je maar lacht, is het al goed voor die mensen.
    maar: lachen zonder aanleiding, dat is toch erg? dat is zoals leven zonder een god - maar dan nog erger; immers: leven zonder een god is wel eenzaam en angstaanjagend, maar je hebt dan tenminste nog één troost, namelyk dat leven mét een god nog erger is. terwyl: als je lacht zonder aanleiding, dan besef je tegelykertyd dat je éigenlyk veel gelukkiger zou zyn als daar wél een aanleiding toe bestond. snappie?
     kortom: geforceerd lachen, is zoals dansen onder dwang, zonder muziek.

state of being - 2 augustus 2013

waarin vitalski uitlegt wat hy zou schryven, àls hy nog zou schryven...

een jongen van zestien, ik noem hem hier nu maar rudolf, is dodelyk verliefd op één van zyn klasgenotes, hier nu maar geheten zarah leander. hy overwint zyn mateloze schroom en benadert haar op het schoolkerstfeest, maar zonder enig succes; die zarah papt namelyk aan met een veel oudere kerel, die haar, overigens, iedere vrydagmiddag met de brommer van de speelkoer komt ophalen.
    met de bosklassen, of anders met de zeeklassen, dat valt nog te bezien, liggen de meisjes "apart", zoals dat heet, en worden stapeldronken van jenever... ze maken elkaâr gek, voornamelyk aangaande de meest voor de hand liggende strydkwestie; wie er wél nog maagd is, en wie niet. door hun bronstige leeftyd alleen, komen ze op het idee om met zyn allen, ieder om beurt, één enkele jongen van de school te lyf te zullen springen.
   dat is het gegeven... zoals het, by wyze van spreken, zou kunnen worden afgedrukt op de achterkant van de DVD-box...
    het is zeker met de zeeklassen, omdat je er dan ook, gratis, een paar strandwandelingen by krygt... waarby de golfslagen eerst romantisch en begeerlyk weêrklinken, doch wat later alsmaar meer noodlottig, ja op den duur zelfs luguber...
   om niet te moeten onderdoen voor haar vriendinnen, gehoorzaamt ook onze heldin, zarah leander, aan dit wel zeer erge plan. pas nà hun afspraak echter, wordt, via een achterlyk dobbelsysteem, beslist om welke jongen het preciés zal gaan. vitalski-bloggers begrypen het al: de arme, dromerige rudolf, die ook erg arm is, en wiens vader en moeder al enige jaren dood zyn, moet voor de byl...
    de jongen is natuurlyk te verlegen om zich vrywillig bloot te geven, maar hy begrypt in een flits: na zyn pynlyke, vergeefse hopen en  gedurige, gefrustreerde verlangen, is dit nu ineens wel dé kans om dat ene, romantische meisje van zyn dromen, toch nog in zyn armen te kunnen nemen. dus de laatste avond van deze zeeklassen laat hy zich, volgens die onstuimige jongemeisjes hun plan, opsluiten in de jeep van de rector, alwaar zy hem, dwz de onverschrokken rudolf, het ene na het andere komen opzoeken en beminnen.
    als ik, vitalski, de antwerpse nachtburgemeester, nog fictie zou schrijven - maar dat doe ik dus niet meer - dan zou ik, gedurende een zomer zoals deze, een kleine, nauwkeurige novelle proberen te schryven die, vanaf het begin tot het einde, alleen maar zou handelen over dit ene moment: er zyn al vyf meisjes gepasseerd, die arme rudolf is onderhand groggie, niettegenstaande hy nog niet in de helft zit - maar dan, tydens een wolkbreuk, komt de bruinharige zarah leander binnen; ze doet niét al haar kleêren uit, maar laat wél hem overal voelen; en meêdogenloos, als was dit zyn schuld, snauwt ze hem toe:"profiteert er nu maar van."

achterFlap