pech: ochtendstress doordat mollie haar badge nergens vond terwyl ze onderhand dringend moesten vertrekken.
geluk: hier en nu; thuis, middag en rust; zonder een allerminste gedoe; zachtjes bloggen.
zaterdag 31 juli 2021
onderschat / overschat
overschat: de gemiddelde bekende vlaming, de gemiddelde bekende nederlander.
onderschat: de moeilykheid om al luisterend een voorgelezen roman te begrypen; terwyl een gewoon relaas dat iemand spontaan opdist juist helemaal gemakkelyk is om te volgen; hoe kan dat?
naar waarde geschat: david lee roth.
ranking
top 10
beroemd overspel
1. brad pitt bedroog jennifer aniston met angelina jolie.
2. britney spears bedroog justin timberlake twee keer.
3. koen wauters met de vriendin van kris wauters...
4. madonna bedroog guy ritchie met alex rodriguez.
5. frank sinatra bedroog zyn vrouw met ava gardner.
6. bart de pauw en maaike cafmeyer...
7. wendy van wanten met prins laurent...
8. woody allen, mia farrow en die geadopteerde dochter...
9. het door zyn vriend niet afgekeurde systematische overspel van koen crucke.
10. erik goossens die, volgens het boek van zyn partner, bieke ilegems, een tydje terug serieus aan het "messing around" was...
waar was je te zaterdag
niét de eeuwige paar verhalen van poe, die vandaag, onterecht, nog steeds worden gelezen als eigentydse lectuur, al walmen in waarheid de stofwolken er vanaf, en ook niet dat handjevol typische poe-biografemen ("poe de ruziemaker", "poe en zyn schare stervende vriendinnen; "poe en zyn geheimzinnige 'verdwyning' op het eind van zyn leven") ("poe als bommen-ontmantelaar in het americaanse leger); maar wel: de recensies van poe, veelal enorm venynige recensies, betreffende heden inmiddels vergeten romanciers, maar ook betreffende boeken van washington irving, william godwin (=de vader van mary shelley), longfellow, alfred lord tennyson...
state of being, 1 aûgustus 2021
vandaag zat ik tot werkelyk tot over myn oren in het universum van edgar allan poe, precies gerakende tot in de helft van myn eerste draft. byzonderlyk in de namiddag ging het over de stryd van poe tegen de transcendentalisten. dwz tegen emerson en tegen longfellow. myn onderrug zeurt nu evenwel van de gedurige schryfzithouding, nu al een paar dagen lang.
in huis krioelt het intussen van de vliegen, abnormaal ergerlyk, maar ze hebben een soort radarische genialiteit, waardoor ze zich op geen enkele manier laten overmeesteren.
de kinderen waren de hele dag het huis uit, luv de halve dag...
tussendoor ook gelezen in een boek van een anoniem willende blyven vriend van me... die vriend, ik zie hem nu byna nooit meer, had my dat boek nu ongeveer twintig jaar geleden reeds cadeau gedaan - maar vandààg pas, echt waar, vond ik de tyd om het open te slaan. en nu ontdek ik dat ik zelf in dat boek een der hoofdpersonages ben; zodat ik nu opeens, als het ware, mémoires aan myzelf ontwaar; aan melancholisch stemmende evenementen, die ik reeds lang geleden geheel was willen vergeten.
het werd halfdrie snachts - maar op straat weêrklinkt er nog steeds, zoals dikwyls, een hoogst onvriendelyk rumoer. tussendoor ook scheurende autobanden. wat, alles tezamen, weêr maakt dat ik hier weg wil, ik wil ruraal gaan wonen. doe in een plastic zak en op het vuilnisbelt alle mogelyke tegenwerpingen; je kan àltyd oneindige bezwaren verzinnen - als het daaraan moet liggen, doe je helemaal niets...
gast-auteur
ALS JONGE VROUW
door Robertus Baeken, vanuit de aardbeienvelden
27.
Na het dichtslaan van een boek en wat gescharrel van papieren, hoorde Mieke haar zusje langs de trap wegvluchten. Had Moe hierop gewacht? Zij greep in haar schortzak en haalde onder dreigende stilte een doosje voor de dag. De anticonceptiepillen! Toen met boze stem gevraagd werd waar dat spul vandaan kwam, ging Mieke letterlijk door de knieën. Haar hand steunde op de rand van tafel. ‘Weet ik veel…’ Het gestamel leek van ver te komen, zo zwakjes het klonk. ‘Francis heeft het gehaald. Bij een apotheker.’
‘Dacht ik al! En jij slikt al die rommel, opdat hij… Nu snap ik waarom hij ‘t leuk vond je naar de kerk te vergezellen. En dan lieten jullie de kleine Berthe alleen… om…’
‘Nee!’ Miekes stem scheurde zich los voor een rauw protest, maar zij geraakte niet verder dan de hysterische uitroep dat Francis had beloofd haar na zijn studies te zullen trouwen. Nu had zij gehoopt dat haar vertwijfeling Moe zou vermurwen; wat kon resulteren in een minnelijke schikking. Daarom schrok ze zo, toen ze opeens de banvloek over Francis hoorde uitspreken.
‘Nee, hij komt er niet meer in! En je zou hem beter zelf ook de laan uitsturen!’ Als slaapdronken staarde Mieke in het ijle. Moe stond nog bij het aanrecht; de witte bloemmotieven op haar schort schommelden als wazige vlekken tegen een blauwe achtergrond. De borden werden op tafel gezet. Precies op dat moment viel haar oog op de pillen. Zij wachtte tot Moe zich had omgedraaid om er stilletjes mee vandoor te gaan. ‘Hier jij! Geef hier, zeg ik!’ De boze stem weer. Mieke had geen keuze dan het doosje braafjes in de uitgestoken hand neerleggen. Daarop zag ze hoe een vuist werd gemaakt. Het doosje verpulverd. Weggesmeten in de afvalbak onder het aanrecht. De dochter kon ophoepelen. Maar niet zonder eraan herinnerend te worden dat zij beter met een andere jongen vriendschap sloot.
Volgens Mieke kwam het eropaan tijd te winnen. Haar eigen houding wekte beslist de indruk van bereidheid om moeders voorstel ernstig te overwegen. Maar voor zichzelf dacht zij er anders over. Het was immers zo goed als zeker dat Moe volgende week, als haar woede bekoeld was, milder over Francis zou praten. Daarom werd het haar voornaamste bekommernis aan de opgewekte ergernis geen nieuwe voedingsbodem te schenken. Zij knikte gedwee en verdween naar haar kamer.
WORDT VERVOLGD
vrijdag 30 juli 2021
dakkan / dakkanni
dakkan: gradueel werken naar vrede op aarde; eerst: "één minuut niémand op aarde ruzie maken", de week daarna: "nu twéé minuten", et cetera.
dakkanni: wielrennen als een ploégensport - dakkan; maar da snap ik ni.
waar was je te vrydag
dit was niet te vrydag, maar ten donderdag...
de zus en de vader van luv...
de zomerkant was zacht-magisch en rocco zei achteraf: "dit was een mooie dag."
hy effenaf het woord "mooi" gebruikende.
zelf zat ik meê op het terras, niet zonder intussen aldoor druk bezig te blyven met postzegels, adressenlysten en enveloppen...
dan echt te vrydag...
op het terras van een frituur in de lange beeldekensstraat... wachtend op een zeer uitgebreide bestelling (door luv genoteerd op een briefje...)
terwyl ik daar zat, begon er op een ladder iemand een elektrisch uithangbord te herstellen met een boormachine, reed er een fietser in op het terras van een taverne en kwam een agent iemand ophalen die dronken op straat lag.
let wel, dit alles in een zeer gemoedelyke atmosfeer...
de frieten waren ook goéd, en de bediening kei-vriendelyk...
state of being, 31 juli 2021
jy ook een goeie morgen...
het woord "ezel" genoteerd, om toch iéts van myn droom te zullen onthouden.
in de zetel beneden meteen maar beginnen te werken aan "de objectieve blog", d.w.z. de eerste paar rubriekjes van deze blog. de rest van het huishouden was weldra naar buiten, de parken in. tussendoor laadden-ik de afwas-machine goed in, doch zonder vervolgens ook, jammer genoeg, de "aan"-knop te vinden.
beneden in de tuin wat liggen te lezen in een biographie van klopstock uit 1804. alsof 99 procent van de mensheid toen imbeciel was. de levensbeschryving zelf beslaat een veertigtal pagina's - vyf pagina's daarvan worden uitgetrokken voor de beschryving van klopstock zyn begrafenis; wat de kinderen toen aanhadden, welke bloemen ze op zyn graf legden, welke muziek er speelde in de kerk...
de proto-duitsers (duitsland zelf bestond nog niet), waren in 1804 veel méér achterlyk dan de fransen of de engelsen...
ondertussen was mollie haar telephoon dan toch wél opgeladen geraakt, en ben ik haar die gaan brengen waar ze uithing. net toen begon het te regenen, en bleek ze met viér vriendinnen weêr naar huis op weg.
nog ietsje later op de dag liepen er zés kinderen in huis. toen een of andere moeder een déél van ze, kwam ophalen, ontwaarden-ik dat, in de machine-kamer, myn gigantische christusbeeld, mét yzeren hangsokkel, tegen de grond was gevallen. "inderdaad, die is gevallen - op aisatu haar kop." "dat standbeeld - is op aisatu haar kop gevallen??" "ja, dat viel naar beneden - op haar kop." "en - ik heb daar niks van gehoord??" "ze heeft anders wél serieus geroepen..."
gelukkig mankeerde ze niks, by nader inzien. als iemand dood moet, dan is dat zo; god blyft, en zal altyd blyven, de baas - maar: niét mag dit dan gebeuren juist wanneer kik degene ben die werd verondersteld, voor oppasser te spelen...
frieten gaan eten by lore en ann-sofie, de bunnies van hierboven.
van tien uur savonds tot twee uur snachts onafgebroken over myn poe-monographie voorovergebogen kunnen zitten. met enorme resultaten, eindelyke sprongen. vandaag ging het over zyn fameuze essay "the philosophy of composition", waarin poe ons uitlegt hoe je, op grond van een rationeel stel reglementen, stap voor stap hét meest perfecte gedicht ter wereld kan componeren - terloops aanduidend dat dit zyn éigenste gedicht "the raven" betreft.
een mug in huis. zoals àltyd, in déze zithoek. de horror!! àltyd als je hierzo zit te schryven snachts, is daar steevast één en diezelfde rot-mug, al jarenlang, zomer én winter.
 |
friedrich klopstock - "de messias" (1773) |
dreamer
gast-auteur
AARDBEIENPLUKSTER
ALS JONGE VROUW
door Robertus Baeken, vanuit de aardbeienvelden
26.
Een tijdje was Mieke schitterend geslaagd in haar rol van bemiddelaarster tussen twee onverzoenlijkE tegenpolen; zoals zij niets anders deed dan Moe en Francis beurtelings haar gehoor verlenen en jaknikken, om daarna koppig haar eigen wil door te drijven. Niettemin verkoos zij Francis’ verse kijk boven moeders vastgeroeste overtuiging. Mieke behield haar grenzeloze bewondering voor hem. Hoe konden al deze opvattingen in een zo jong brein ontstaan?
Vervelend wel dat Francis zelden een blad voor de mond nam! Mieke kende die momenten waarbij een kregelige spanning voelbaar werd en zij, in staat van alarm om ruzieachtige disputen te voorkomen, trachtte beide standpunten met elkaar te verzoenen. Vaak schoot zij in vindingrijkheid tekort. Soms lukte het, mits enige toegevendheid van beide partijen, ook wel. Zo was zij zich ten volle bewust welke inspanning het Francis kostte genoegen te nemen met haar tussenkomst dat ziektebeeld van de mensheid op rekening van de erfzonde te schuiven, - een begrip dat hij later zelden naliet belachelijk te maken. Maar van al die bokkensprongen om de scherpe uitspraken op milde toon af te zwakken, raakte zij stilaan uitgeput. Zelfs Niessen liet zich ontvallen dat het buitenmeisje er de laatste tijd moedeloos uitzag. Dit had hij goed gezien, ook al had hij geen benul van de diepere oorzaak.
Haar situatie werd nog lastiger! Op een dag toen ze van haar werk keerde en achteloos de keuken binnenliep, botste zij na haar opgewekt ‘hallo’ op een muur van stilzwijgen. Hier was iets aan de hand. Zij merkte het aan de vijandige, deels droeve blik van Moe. Anke zat aan tafel, haar neus diep in een studieboek, alsof zij nergens iets mee te maken wilde hebben. Nog treffender was de wijze waarop ook Va haar blik ontweek. Zonder één woord profiteerde hij ervan langs de openstaande deur naar buiten te glippen. Moe stond aan het aanrecht, roerend in de pan, zoals gewoonlijk rond dit uur. Zij moest een en ander vernomen hebben dat de dochter in staat van beschuldiging stelde. Mieke wou snel doorlopen. ‘Hier jij!’
Onbegrijpelijk, haar angst. Moe was zoveel kleiner. ‘Wat is er?’ Daarmee hoopte zij dat het roeren zou ophouden.
‘Wat heb ik gehoord? Onze dochter gaat niet meer naar de kerk?’
Iemand had geklikt. Ontkennen was olie op het vuur. Dus beter niet teruggekrabbeld. ‘’t Is waar! Ik heb nu mijn eigen overtuiging!’
‘Overtuiging? Je laat je helemaal door hem inpakken!’
Merkwaardig hoe deze uitval van verontwaardiging om een dochter weer op ‘t rechte pad te krijgen, bij Mieke een averechts effect sorteerde! Het wekte haar lachlust. Hoe harder er werd geschreeuwd, hoe moeilijker zij het kreeg er iets anders in te zien dan opgeblazen vertoon. Om haar mond trok een beledigend plooitje. Dit was niet de bedoeling, en het speet haar. Daarom sloeg ze haar blik naar beneden.
Maar ook Moe was te ver gegaan; vooral daar zij er nodig Francis moest bijslepen. Mieke greep elke kans het voor hem op te nemen. Zij zocht de gepaste woorden en zei iets dat elke gelovige graag hoort: over Francis’ liefde voor de waarheid. Dit was bijzonder slijmerig, maar er schoot haar niets beters te binnen. Zonder Francis ging zij er altijd vanzelf toe over om netjes in de pas te lopen. Haar enige kans op redding lag dan in het voorwenden van spijt na de schuldbekentenis. Maar dit keer pleitte zij met de moed der wanhoop onschuldig. Feitelijk kwam ‘t erop neer dat zij het luidkeels had uitgeschreeuwd. ‘Jij hebt Francis nooit gemogen!’ volgde het bittere verwijt.
WORDT VERVOLGD
donderdag 29 juli 2021
pech en geluk
geluk: letterlyk wakkergeworden door de berichtjes van een paar mensen die m'n nieuwe boekje wilden bestellen...
etymologie
in het middeleeuwse engels betekende "gige" zoveel als "viool", zoals in het oud-duits "geige", eveneens "viool". de alleroudste verwyzingen zyn het oud spaans, waar "gigue" naar een dans verwyst. wictionary beweert dat "gig" in de betekenis van "betaald muzikantenjobje" voor het eerst gezien werd by jack kerouac in 1952, maar da's veel te laat, de meeste andere websites zeggen dat "gig", in de betekenis van een toevallig passerend jobje, in 1915 al opdook by americaanse jazz-muzikanten.
lukewarm, dwz lauw
in het oud-engels zei men reeds "wlaec" voor lauw, in het middeleeuws engels werd dat in sommige streken overigens een tydlang "lew", dus meer aanleunend by "lauw".
"warm" was in het oud-engels "wyram". in het oud-nederlands "werm", zoals in het dorp "wermarde", dwz "warme grond". verdere oorsprong: latyn; "formus", warm, verwant met het nog oudere oud-grieks thermos. (aan het sanskriet zullen maar niet beginnen...)
ranking
universele culturele evenementen die ik my persoonlyk nog herinner uit 1980, toen ik dus 9 was.
1. de moord op john lennon, waarover ik toen namelyk een tekening maakte.
2. "the tide is high" weêrklinkt zachtjes door de boxen van de foyer van de warande - en ik moét die muziek hébben.
3. stills uit de film "flash gordon" in het striptydschrift "eppo".
4. het aantreden van reagan, over wie myn broêr serge toen de cartoon tekende "van de reagan in de drop", wat myn moeder my dan helemaal moest uitleggen.
5. de disney soft-griezelfilm "watcher in the woods", die ik met myn vriendje bruno bauwens was gaan bekyken in de cinema.
6. op televisie het liedje "you and me" van spargo, met in die band een bassist die keihard leek op een belachelyke leraar op school, die echter gezag over ons voerde tydens de zeeklassen, en die dan altyd de persoon was die in de slaapkamers het licht kwam uitdoen. op dat singletjes is dat die meest rechtse, wat -kalende kop.
7. op de radio "woman in love" van barbra streisand terwyl ik voor de kleêrkast stond en zelf verliefd was op een meisje in de "witte wyk" in vosselaar, dat echter twee jaar ouder was dan ik zodat ik dat wel op m'n buik kon schryven.
8. in een schoenwinkel in turnhout op een tv-scherm "d.i.s.c.o." van ottawa, en dit dat tegelyk stom én tof vinden.
9. de film "pop-eye" van robert altman besproken door jo röpke in het tv-programma "première", met ikzelf die dat maar niks vond, maar myn quasi-oom staf die die film juist verdedigde, zeggende: "dat is toch leuk??"
10. een fietscoureur die heette "joop zoetemelk", over wie er aanhoudende cartoons verschenen in het stripblad "eppo".
waar was je niet ten donderdag maar nog te woensdag
in de breidelparking.
ik sta hier legaal; maar ik moet toegeven dat die hier rechts staat, niet echt meer kan instappen, tenzy langs zyn kofferbak...
strange poe
hy moést wel serieus kyken; alleen al omdat je voor zo'n camera een halfuur lang moest stilzitten. maar wat als hy toch wel gewoon gelachen had,- wat dan?
(natuurlyk keek hy daar ook wel zo serieus omdat hy een paar dagen tevoren een zelfmoord-poging had ondernomen, omdat zyn vrouw was gestorven en omdat hy nooit één rotte frank verdiende...)
state of being, 30 juli 2021
overdag wist ik my gedurig genoeg op het terras en in de benedenzetel, dwz. in de tuin - maar toch begreep ik, daarjuist nog; de flessen spuitwater uit de auto gaande halen, dat ik deze prachtige zomerlucht te weinig geconsumeerd heb. in feite. zitten te schryven - in myn bunker, het hartje van deze betonnen sloppenwyk; in plaats van paard te ryden - langs zonnenbloemenvelden. het is en het blyft een vergissing...
anders bolt alles best lekker, dat zeker...
voor de maand aûgustus nog twee nieve jobjes er bygekregen, vanmiddag; volgende week een stripmuur inhuldigen, voor kim duchateau, van wie ik een vriend ben, maar die zelf, op eigen beurt, een fan is van my, en voorts, eind aûgustus, in de notenbohmzaal, iets voorlezen uit de don quichote (er is een tyd geweest toen ik integraal de don quichote letterlyk van buiten kende, zowel het eerste deel als het tweede deel; maar dat was in het spaans, en inmiddels ben ik die taal zelf helemaal verleerd...)
gast-auteur
PORTRET VAN DEAARDBEIENPLUKSTERALS JONGE VROUW
door Robertus Baeken, vanuit de aardbeienvelden
25.
‘Uiteraard! Want als God moet ik voor elk verschijnsel een verklaring hebben. Welnu, ik ben vast een blinde, onvolmaakte, gebrekkige God! Ik word niet eens door mezelf als God erkend. En dat heb ik uitsluitend te danken aan het te hoog gewaardeerde verstand dat - ook daar ben ik rotsvast van overtuigd, - niets anders is dan een bij uitzondering hoogst tegennatuurlijke uiting van de natuur. Moet je een mens eens onder de loep leggen! Als verschijnsel verschilt hij nauwelijks van een slak. Als huisje heeft hij zijn schedel. Waar het om gaat is de substantie! Bekijk eens onze oren. Die kronkelige plooien konden net zo goed de aanhangsels zijn van een weekdier, - vind je niet? In wezen zijn we ook als de planten en de beesten: volmaakt en onschuldig. Maar op een dag, na lange evolutie, is de natuur tegen zichzelf in opstand gekomen. Vind je dat niet merkwaardig? Een mens trad buiten zichzelf. Een mens aanschouwde het wonder van de zuivere kennis. En opeens was het niet meer genoeg om de werkelijkheid te beleven. Het leven moest nodig ook verklaard worden.’
‘Goed, maar hoe zie jij dan het mysterie?’ hoorde Mieke zich als een zeurderig kind doorgaan. Wat zij verlangde was een direct antwoord, - een simpel ja of nee, - iets dat je op vraag als een paspoort voor de dag kon halen.
‘Mysterie!’ reageerde Francis door haar koppig volhouden ongeduldig. ‘Waarom komen de gelovigen zoals je ouders, altijd weer met dat domme begrip aandraven? De wereld is wat ze is! De bloemen en de mensen en de sterren zijn wat ze zijn! Het mysterie wordt bedacht! Er is net zoveel of zo weinig mysterie als wij ons inbeelden. Och, men zou de mensen hun gedachten moeten verbieden. Zoveel kwaad ze stichten en welk onheil onze planeet daardoor nog te wachten staat!’
Mieke durfde geen vraag meer stellen. Dat Francis haar zou overtuigen, had ze voorspeld. Maar waarvan ze nog stiller werd, was het verwijt aan haar ouders; die scherpe, kwetsende woorden dat zij hun kinderen met achterhaalde begrippen zouden opzadelen. Francis keek de kant op van zijn broer. Martin kieperde de kruiwagen om, legde zijn spade in de lege kruiwagen en keerde op zijn stappen terug. Het zien van die gewone bedrijvigheid kalmeerde haar.
‘Hadden je ouders veel aan te merken?’
‘Wat dacht je? Je hebt hen wel geshockeerd!’ Mieke moest alles kwijt voor Martin weer hier was. ‘Je zou je te pletter lachen als je Moe had gehoord. Zij vroeg me je zondag naar de mis te nemen. En… Wij moesten voor je bidden!’
Francis dacht al aan iets anders. ‘Zullen we gaan fietsen?’
Mieke meende hij spotte. Toen trof haar zijn blik waarvan ze de betekenis zo goed kende. ‘Wat zal Martin zeggen?’
‘Morgen is er nog een dag! Of ben je enkel gekomen om over mysteries te praten? Wat zijn dat nu voor manieren? Dat komt naar hier en wauwelt maar over mysteries!’ Hij pakte Mieke bij de schouders. Voor één keer trok zij zich als eerste uit de omhelzing los. Daar kwam Martin al.
WORDT VERVOLGD...
BLOG OP DONDERDAG
savonds op bezoek by frank zorro: daar ginds immers, na redelyk lange tyd, myn allernieuwste boekje van de drukker kwam; "live on stage", is het getiteld.
het weêr is goddelyk, zon én regen; perfect voor de bloemen, hoewel ook zelfs voor de mens dit regenwater drinkbaar blykt...
gegeten heb ik vandaag by nader inzien maar nauwelyks; ook dàt is echter juist goed. dé manier, misschien wel de énige manier, om af te vallen: stoppen met eten. zo simpel is dat!...
het spyt me dat myn blog uitgerekend op donderdag steeds min of meer verlof neemt...
reklaâm
vandaag verschenen!
vier diverse, unieke vertellingen...
volstrekt vitalskiaans...
voor 17 euro, inclusief handtekening én verzending...
mail sneller dan het licht: vitalski3@gmail.com
woensdag 28 juli 2021
dakkan / dakkanni
dakkan: horen, kyken en ruiken herleid naar één enkel zintuiglyk middel, dat we nu nog niet eens kennen.
dakkanni: een oplossing vinden voor de riemann-hypothese;
pech en geluk
geluk: de eer om, in de lyst "4.000 dingen die my gelukkig maken", van wim paeshuyse, te mogen waarnemen dat daartussen ergens staat genoteerd: "een optreden van vitalski".
alternatieve feiten
geformuleerd in zeven woorden.
1. miss piggy heette oorspronkelyk "piggy lee".
2. enige aangeboren angsten (rest aangeleerd): vallen, lawaai.
3. mannetjeseenden hebben penis in vorm van kurkentrekker.
4. als middelbaar scholier luther king tweemaal c-attest.
5. één wyk in manhattan heeft unieke mierensoort.
6. een volwassen grizzlie kan een bowlingbal stukbyten.
7. het kortste gedicht ooit: "u, nu!" (vondel)
8. koptelephoons zyn vooral ongezond door toedoen bacteriën.
9. maan pal boven je: je weegt minder.
10. die zinsbouw hierboven is lekker achterlyk, toch?
state of being, 28 juli 2021
wel een goeie croque monsieur gekregen, rond het middaguur... en weêr zo'n binnenhuis-voetbalmatch met rocco james conan... en toch ook, in de zeer late namiddag, alwéér exact één uur aan het poe-boekje voortgewerkt... zo gaat dat niet vooruit maar er is niks aan te doen...
het terras savonds was niet slecht. café de kat, het oude centrum. gele lampen, mooie mensen - goed gekleed vooral ook allemaal. kikzelf te dun gekleed, toch voor myn eigen goed, vooral voor - op de fiets - de terugweg. chills...
veel gelezen - maar dan in waardeloze prullen...
behalve die croque, van luv tevens een scheermachine cadeau gekregen...
dreamer
Abonneren op:
Posts (Atom)
