een mail van dirk masseleers. "die heel belangryke bruine vensterenvelop is hier binnengekomen, hy ligt op de keukentafel in het clubhuis." eigenlyk moest ik daar sowieso nog zyn, namelyk om de drank van het salon terug naar daar te brengen.
(als je weg en weêr verhuist tussen een "salon" links, en een "clubhuis" rechts, dan wéét je dat je kei-goed bezig bent!!...)
ik kom daar, exact rond middernacht, binnen. ik laad de kratten wyn uit, raap een paar affiches van de grond. ik begeef my naar de keuken: oké, daar ligt die brief. inderdaad.
mogelyk een toelating om te mogen tappen, mogelyk een fikse boete voor één en ander; we zullen zien.
ik zal die brief, zo denk ik maar niet in myn binnenzak steken - want: dan gaat die verkreukelen...
tiens, zo denk ik dan - dààr ligt dat slaap-deken. dwz dat molton-deken, dat ik ooit eens naar het clubhuis had meêgepakt maar nooit meer had teruggezien. ik draag dat ongeinige stuk textiel naar de auto, wandel terug in de zaal naar binnen. oké, ik zal, zo denk ik, alles nu maar weêr op slot doen...
wacht - waar had ik nu weêr die venster-envelop.
die is wel echt steenbelangryk...
die envelop; ik wou die niet verkreukelen - dus: die moet ik, begryp ik, ergens hebben bovenop hebben gelegd.
maar: toch niet op deze tafel. en ook niet op dié tafel?
in de keuken dan toch?
een lang verhaal kort: ik ben, vrienden, byna TWEE UUR LANG naar die brief aan het zoeken geweest!!!!!!!
een mens moet wel vaker twee uur lang naar iets zoeken - maar het heftige was: op hoe weinig plaatsen kon die liggen? ik was niet op het podium geweest, ik was niet in het magazyn geweest. ik was alleen maar daar en daar geweest. je kan geen HONDERD keer op hetzelfde tafelblad kyken.
voor de miljardste keer in de auto gaan zoeken - was ik die brief dan al in de auto gaan leggen? neen toch?
VERDOMME IK WIL NAAR HUIS HET IS ONDERTUSSEN HALFTWEE SNACHTS.
op den kei-lange duur had ik die brief nog stééds niet gevonden. toen heb ik myn broêr serge gebeld (de enige die je in het holst van de nacht ongestraft kan opbellen.)
"ik begin stilaan in een pychose verzeild te geraken. er zyn maar drie plaatsjes waar die brief kan liggen. myn kleêren, neen - die heb ik ook al een miljard keer binnenstebuiten gedraaid... ik wil naar huis ik wil gaan slapen HOE KAN DEES!!!!!!!!!!!!!!"
hoe het eindigde, ga ik er vandaag niet eens by vertellen. ik probeer alleen maar even uitdrukking te geven aan die TOTALE REDDELOOSHEID. okay, geen twéé uurs, maar toch écht wel een uur en een half... in de keuken, in de zaal, in de keuken, in de zaal, in de keuken, in de auto, in de keuken, in de zaal...
de psychiatrie die daarby dan inmiddels begint te wenken...