al myn speeldata, ziehier:
donderdag 2 juli 2026
prent vd week
van eêrgisteren in de DDC
de muppetshow
damien hirst
damien hirst
david bowie
onderschat / overschat
onderschat: billy dixon
overschat: het hedendaagse vlaams theater
naar waarde geschat: andy fierens
etymologie
het woord "kont" is veel ouder, namelyk vroeg middeleeuws, en kon zowel "kont" betekenen als "kut", zie voor dat laatste het engelse woord "cunt".
dode schryvers
iedere dag een gedicht
precies dat de zon vandaag byzonder vroeg is ondergegaan.
precies dat de meeste mensen my al byna ni meer zien staan.
precies da we zeggen moeten, tis ermeê gedaan.
precies dak grosso modo nergens ni meer nodig ben.
dak hier principieel zelfs een tikkeltje overbodig ben.
precies dak op dees feestje niemand ken.
en precies, mensen, dat 't hier nu zelfs verboden is om nog te joggen.
precies da ge dan gebeten ga worden door van die buldoggen.
precies da ge u hier zonder pincode ni ga kunnen inloggen.
zou ik ni beter af zyn met een dafalgan.
precies dak het zonder onderhand allemaal ni meer aankan.
precies dak beter wa gaan liggen in m'ne caravan.
da is nu precies dak m'ne nikkel voor niks heb afgedraaid.
dak in dees wereldje een beetje te lang zyn meegedraaid.
precies dat de kathedraal vandenacht is omvergewaaid.
hoewel dat de rollen precies wel een béétje zyn omgedraaid.
precies dat de vervelendste korporaal van de week is afgezwaaid.
en precies da gy by my, just op tyd zyt naar binnen gewaaid.
want: precies dat gy my wel nen toffe vindt.
precies da gy my weêr doe lachen als een kind.
precies dat dankzy u myn leven opnief begint.
state of being, 2 juli 2026
berlyn was fantastisch. boven alles het tezamenzyn met myn vrouw en kinderen, die briljante chemie. het grillige weêr was heftig, maar niet beperkend. bvb de eerste avond, toen was het vyftig graden in de schaduw; maar dat droeg juist by tot een onvergetelyke atmosfeer; met alleen myn onversaagde zoon door de friedrichstrasse; totdat daar toch, zeer plotsklaps, een zomerstorm uitbrak, echte ambiance...
de tweede dag was het opeens regenweêr. maar we konden tussen de druppels door. inmiddels verbleven we, in plaats van in de krausestrasse, in de linienstrasse, een heel andere, meer funkie buurt. daar tuimelden we oa in een geweldige anton corbyn-expositie...
en dan weêr, vrienden, was het weêrtype aangenaam stabiel en ruim: uitgerekend maandagavond, in het olympisch stadion van berlyn, voor bruno mars. (tydens dat optreden was ik, om eerlyk te zyn, in het geheim, in myn hart, alleen maar de dood van prince aldoor aan het bewenen. nu eenmaal wordt die vergelyking aldoor gemaakt. prince was echter, in àlles, 84.000 keer beter. bruno mars plugt zyn gitaar wel in, maar drie minuten later plugt hy die gauw weêr uit, zonder dat er echt iets meê gebeurd is. zyn dansmoves zyn niet beter dan die van myn broêr serge, en eveneens steeds redelyk kortdurig. idem aan de piano; hy speelt wel die akkoorden, maar echt piano-soleren zoals prince - never. idem wisselwerking met het publiek!! dat vond ik nog het meest ontstellend... prince was van a tot z improvisatie, de dingen ontstonden live on stage, hy dirigeerde alles en iedereen; dit hier was echt helemaal afgelikt, helemaal prefab... al zou dit wél zeer tof zyn geweest in een zaal ter grootte van pakweg de arenberg. sympathieke songs, een oprechte feelgood - en: bruno mars lééft tenminste nog, da's ook wel een verschil.)
het genot was myn kinderen te zien flippen. die hebben twee uur lang non-stop staan meêschreeuwen... rocco zei me op een moment: "dit is ZO goed - dat ik gewoon niet weet wat te doen!!"
op de heenweg naar berlyn hadden we vyf uurs vertraging gehad, dus moesten we voor de terugweg, voor alle zekerheid, om halfzes smorgens reeds op de s-bahn op... gelukkig: zo insomniaal als ik snachts in bed ben, zo goed kan ik slapen op een stoel in een trein met myn gezicht in het bagagerek... om zes uur savonds kon ik in het clubhuis naar binnen rennen, om daar een van de allerbeste dinsdagclub-edities ooit te presenteren... echt waar... de club bevaart een ongekende piek, op dit ogenblik, mensen die nooit komen en er niets vanaf weten denken dat we onderhand zouden slabakken, maar het tegengestelde is waar, we blyven nog steeds, week na week, doorgroeien, alleen al die abram zombies, onze huisband, die worden ook echt ieder halfuur beter...
daarstraks, woensdag, schitterende voetbalmatch... belgië senegal... wel jammer dat we moesten winnen met een strafschop, god weet hadden we het ook op een nog meer zuivere manier wel kunnen winnen.
STOP ICE-AGENTS IN BELGIE!!
woensdag 1 juli 2026
dinsdag 30 juni 2026
maandag 29 juni 2026
state of being, 29 juni 2026
myn kinderen zyn geweldig. het is vyftig graden celsius in de schaduw. toch moeten ze, en zullen ze, der Stadt zien.
we stappen naar het meest bereikbare event naby het hôtel: checkpoint charlie. de straten zyn leêg, het verkeer ligt lam, het stratenplaveisel rookt.
er is daar een museum. geen hippe rollercoaster, maar duidelyk een zeer beige-gekleurd museum, van oude vhs-tapes en stoffige portretten van lech walesa. rocco wil naar binnen, mollie wil naar huis. ze vechten het uit met "schaar, steen, papier". rocco wint, en mollie gaat zonder verder protest meê naar binnen.
"kyk, dat is een auto waarmeê een moeder en haar drie kinderen in 2022 zyn kunnen ontsnappen uit de russische invasie van bucha." de meest vernielde wagen die je ooit gezien hebt, àlles eraan is in splinters - toch zyn ze er heelhuids meê weg kunnen knallen...
"met zo'n karretje konden ze, aan touwen, meer dan duizend oost-berlyners naar west-berlyn doen ontsnappen - langs een riool.
"kyk, daar hebben ze op den duur ook tralies in de riolen bevestigd..."
et cetera.
op den duur zeg ik: "ik ga al naar buiten... ik zal daar, in dat café op jullie wachten..."
ik hink naar de ventilatoren van dat café.
wanneer komen zy getweeën naar buiten? PAS DRIE KWARTIER LATER.
yeah....
die zyn àltyd zo, die lusten àlles (niet letterlyk; letterlyk lusten die byna niks. die lusten zelfs geen bananen...), die drinken iédere kelk àldoor tot op de bodem, die willen àltyd àlles hebben gezien, àltyd àlles meêdoen...
in antwerpen vorig jaar tydens zo'n hittegolf ging ik rond een laat namiddag-uur een kykje nemen in het skateboard-camp waar rocco toen was. ik trof ze aan, net tydens een rustpauze. alle kinderen hingen in stoelen, de leiders aan de bar. helemaal in de verte op het skate-terrein was er toch één jongetje nog aan het door-oefenen op één bepaalde skate-wip...
tof, man...
ik ben zelf eigenlyk op een leeftyd gekomen, waarop ik het onderhand allemaal een beetje gezien heb. wél ben ik gelukkiger dan ooit - maar niét hoef ik zelf nog ergens naartoe. dit is echter een voordeel van op late leeftyd vader worden (veertig jaar ouder dan mollie, tweeënveertig jaar ouder dan rocco); dat die bengels je nog aldoor meê door het vuur blyven porren...
morgen naar bruno mars...
zondag 28 juni 2026
postcard
.jpg)
groeten uit potsdamer platz, berlyn...
de vorige keer toen ik hier liep, was 1988... was toen één desolate vlakte, mét checkpoint voor oversteek...
nu vandaag loopt myn tiener-zoon bezyden me... zeer bizar, na dagen van hittegolf: juist wanneer we hier lopen, betrekt de laat-avond-lucht en begint het keihard te bliksemen en te stormen; de pop-up-bar waar we binnen gingen, werd net haastig ontruimd - volle flessen drank vlogen met de wind meê, het plein op...
kunnen wy nu worden neergebliksemd?
die kans bestaat, maar dat is niet één kans op 5 miljoen.
maar het kàn dus wel?
maar als je dan toch moeten worden neêrgebliksemd, dan is dat toch wel tof als ze kunnen zeggen dat dat is gebeurd op de potsdamer platz.
vrijdag 26 juni 2026
alternatieve feiten
 |
| zo leven ze in het regenwoud... |
1. de pynlykste mieren-beet is die van een mier die in het engels de "bullet ant" heet, woonachtig in de amazone; de beet van deze mier is op de pyn-schaal naar het schynt te vergelyken met die van een kogel die in je lyf wordt geschoten...
2. in het amazone-woud staan ongeveer 390 biljoen bomen. met de nadruk op het woord ongeveer.
3. het woord "ongeveer" is in de vroege middeleeuwen naar ons overgewaaid uit het middelhoogduits, waar het woord ana-gevaere wilde zeggen: "zonder bedrog".
4. de grootste pleger van bedrog in de bybel is judas iskariot, die jezus verried voor 30 zilverlingen (daarmeê kocht hy zich nadien de "bloedakker"); eeuwenlang werd judas, om hem te doen opvallen tussen de andere apostelen, afgebeeld met rood haar; dit aan de basis komende te liggen van de hardnekkige discriminatie van roodharigen in onze tezamenleving.
5. roodharigen hebben gemiddeld iets minder haar dan niet-roodharigen, maar gemiddeld is hun haar significant dikker.
6. je haar kan dikker worden van proteïnen, zodat het een medische aanrader is om, àls je dikker haar wil, je haar in te smeren met ei.
7. in een mierennest is het alleen de koningin die, voor alle andere mieren, eieren legt. soms staan er meerdere koninginnen op, om meer werkers te creëren, maar lang duurt dat niet; er volgt dan een battle of the queens, totdat er ééntje overblyft...
dit was: mier - amazone; amazone - ongeveer; ongeveer - bedrog; bedrog - roodharig; roodharig - dik jaar; dik haar - ei; ei -mier.
state of being, 26 juni 2026
in de achtertuin van tina. hier word ik tenminste gewaardeerd, door iedereen die daar aanwezig is. fyne gig, wendy mooi gezongen, de band zeer sterk, overal voldoende ventilatie. de danstyger en liz; iedereen present, en hier lekker achter de deur, vier minuten stappen.
zo was in de jaren negentig het leven op het zuid; er waren wel iédere dag een paar mensen die een dergelyk feestje gaven, en je wandelde van de ene straathoek naar de andere, rustig drinkend, zorgeloos.
overdag zeer goed geslapen, werkelyk siësta-gewys; hoe harder je kan liggen, naar het voorbeeld van pitouche, hoe beter.
en toch alles volbrengen; niets doen en alles volbrengen...
het is tevens een preventiéf slapen; aangezien we subiet, om zes uur smorgens, naar berlyn vertrekken.
in essentie om bruno mars live bezig te zien.
vooral rocco, maar ook luv en mollie zyn grote bruno mars-fans.
ik zie wel de hele virtuositeit ervan, en de goeie spirit zelfs; voor myzelf is de manier waarop dit geproduced wordt, veel te besloten, dus claustrofoob, luchtdicht verpakt; maar - dat doet er in deze niet toe, fyn samen op pad.
by veertig graden ga ik wel niet over de kurfürstendam...
goed, gewoon zien dat we het overleven en pas daarna er het mooiste van maken...
dakkan / dakkanni
dakkanni: er niét eventjes by stilstaan, waarom al die oligarchen ineens kennelyk zéér druk bezig zyn, zich een zo diep mogelyke atoomboomschuilkelder te bouwen.
alternatieve feiten
1. de grootste levende mens ter wereld, sultan kosen, woont in turkye, en is iéts meer dan twee meters en een half.
2. de geattesteerd oudst geworden mens ooit, was de française jeanne calment, die in 1997 stierf op haar 122e.
3. canada ligt ten zuiden van detroit (bekyk dit op een landkaart om het te kunnen geloven...)
4. de uitwerpselen van de wombat zyn perfect kubus-vormig. de dieren stapelen deze kubusjes zelf tot muurtjes, om hun terrein af te bakenen.
dode schryver
lydia maria child (1802-1880)
uiterst fervent abolitionist.
ook een voorvechtster van rechten voor native americans.
quaker misschien?
haar beroemdste werk: het gedicht getiteld "over the river and through the woods".
ranking
TOP 10
boektitels van de rode ridder
niet naar inhoud van die albums, want die ken ik nauwelyks,
maar naar atmosfeer van de titels op zich,
maar ook wel het historische aura dat errond hangt door de receptie van die albums.
1. het veenspook
2. de toverspiegel
3. xanador
4. heerser der diepten
5. de groene mummie
6. de verzonken klok
7. de leeuw van vlaanderen
8. het verloren legioen
9. de sluier van wuustwezel
10. het geheim van sint-idesbald
vreselyk; je zou denken dat deze cover digitaal slecht uitgesneden is - evenwel neen: die cover is écht zo, dwz. er is daar écht aan de rechterkant geen blauwe verticale lyn voorzien, om de prent iéts meer naar links op te schuiven... als de rechtse verticale blauwe band iets dunner was geweest, zou het nog hebben gekund, maar dit zo is echt helemaal overspannen...
@ the movies
een acteur die zich het nodige apenpakje aanmeet, die zich een sikje laat opplakken, en die dan stelt: "ik bén shakespeare"; daar is, eenvoudigweg, iets potsierlyks aan; en toch: die branagh kàn zoiets. in principe. aan zyn uitstraling en aan zyn fenomenale dictie zal het zeker niet hebben gelegen. ook niet aan het verpletterende acteerwerk van die actrice die zyn echtgenote speelt.
als vorsers hebben we rond het leven van shakespeare maar een dertigtal, los van mekaâr staande zekerheden ter beschikking; beweren dat die pààr gegevens tot clichés zyn geworden, is een understatement; zyn vader was een sjoemelaar, zyn theater brandde af, hy stierf door een longontsteking, na een drinkgelag in een wynkelder, etc. deze filmmakers hebben gezegd: we gaan àl deze zekerheden aan bod laten komen - en dààrmeê wordt de puzzel gelegd. en verder met niets anders.
het eerste bezwaar daartegen: dat juist dié paar gegevens ons zyn overgeleverd, en geen andere, wil zéker niet zeggen dat het ook juist dié paar gegevens zouden zyn die voor shakespeares leven van een uiterst belang zouden zyn geweest. de filmmakers gaan ervan uit dat dit wél zo zou zyn. hierdoor kryg je dan toch, alles byeen, minder een shakespeare van vlees en bloed, dan wel een shakespeare van winkler prins...
en voorts: die filmmakers hadden drama nodig; geweten is, dat shakespeare zyn enige zoon verloor, met name toen deze elf was (die zoon heette hamnet...); "laten we dààrover onze film laten gaan; shakespeare komt op het einde van zyn leven terug thuis - en geeft eindelyk ruimte aan zyn verdriet om dat overlyden."
maar wanneer shakespeare weêr thuiskomt, is dat overlyden van die zoon reeds iets van 15 jaar geleden. dat wordt impliciet in die film ook aangegeven. uiterààrd kan je na 15 jaar nog rouwen en wenen om het verlies van je kind - maar niét op deze geëxalteerde manier, niét met zoveel gebaren en uitroepen. ze doen aldoor alsof die zoon zonét is gestorven. en dàt is de reden waarom, finaal, deze eigenlyk best wel fantastische film zich toch stuk rydt; ik kàn dit gewoon niet geloven.
tranen in myn ogen kreeg ik toch wél op het einde, namelyk met dank aan shakespeare zelf, echt. je zou denken dat zoiets totaal opgeblazen is: een schryver van wie nu al minstens 250 jaar lang "algemeen" gesteld wordt dat die "de beste" is; maar dan kryg je zo'n gedicht op je bord als "fear no more the heat of the sun" - en wat dan?
All lovers young, all lovers must
Consign to thee, and come to dust.
afterLink.
na een stuk of vyftien afleveringen vertelt lady dedlock aan esther, die net bekomen is van 'small pox', de waarheid: "ik ben je moeder"; én ze ziet zich er natuurlyk meteen ook toe genoodzaakt daar aan toe te voegen: "wy kunnen elkaar nooit van ons leven ooit nog weêrzien."
ik moest hard blèren toen dit speelde, maar luv mocht dat niet zien natuurlyk, dus deed ik alsof ik aan m'n neus krabde met m'n ligkussen...
och jongens zoals charles dickens, zoiets kan op het ogenblik geen enkele schryver meer. nu moeten ze gehele schryfredacties achter zo'n serie aan zetten, maar dickens verzon die vierhonderd karakters en even zovele intriges, aldoor drama, allemaal in zyn eigen dooie eentje.
en het is géén poppenkast, het is sociaal bewogen. door dickens zyn er honderdtallen mismaakte weeshuizen gesloten geworden, zyn er talloze desastreuze juridische procedures herroepen etc
en meteen na edgar allen poe ook nog eens een pionier in het detective-genre...
donderdag 25 juni 2026
donderdagbunnie
tina in heaven (rechts)
dinsdag 30 juni live on stage in de dinsdagclub
we only want to have some fun
prent vd week
pictionary gisteren in de dinsdagclub
door (c) serge baeken
mister bean
karl marx
hannibal lecter
blik eens vooruit
gentse feesten
walter de buckplein
afsluitende avond
don vitalski's legendarische dinsdagclub
onderschat / overschat
onderschat: de oneindige geduldige bereidwilligheid van kinderen die een programma als "kunt u my de weg naar hamelen vertellen" helemaal uitkeken.
overschat: de eigentydsheid van miami sound machine
naar waarde geschat: wim t schippers
alternatieve feiten
1. de canadees leonard cohen kon, in het tweetalige montreal geboren en getogen, erg goed frans, een schreef dan ook een pààr franstalige nummers; oa "un canadien errant". de tweede helft van het aangrypende liedje "the partisan" is ook franstalig.
2. frank dingenen was, toen hy twee jaar geleden stierf, 74.
3. canada speelde 24 juni 2026 een thuismatch, tegen zwitserland, maar ze verloren, twee - één, terwyl het stadion bomvol canadezen erop toe keek, waarna ze nu, daardoor, voor hun volgende match uit canada weg moeten.
4. in hun podcast "de nieuwe contrabas" zyn breuckers en van willegeburg deze week nog eens zo negatief over iemand, dat ze, hem afbrekend, aldoor hardop lachen, echt spontaan oprecht uitlachen. slachtoffer is de littéraire agent paul sebes, en die zyn nieuw in het leven geroepen "palabra-prys".
state of being, 25 juni 2026
1.
by de tandarts. gelukkig bleek dat iets eenvoudigs. het voorwerk was reeds allemaal verricht. "dit is nu alleen nog meccano," zei de dokter zelf. hy schroefde die nieuwe tand gewoon op die vys, die er al een tydje klaar zit, en na vyf minuten kon ik weêr voort.
financieel wél een aderlating, maar dié operatie werd dan weêr verlicht doordat, beneden aan de kassa, myn vriendin collega theatermaakster nele goossens my tegen het lyf liep.
"wanneer kom je nu eindelyk eens optreden in de club."
"ik durf dat niet, dat is te veel chaos."
"neen hoor!"
"myn liedjes zyn helemaal niet grappig."
"jy hebt ook grappige liedjes maar dat hoeft zelfs niet, wie zegt er nu dat je liedjes grappig moeten zyn."
"ga ik hier nog iets van terugtrekken?" (= ondertussen een vraag aan de kassierster.)
antwoord: "eens nakyken. neen, daar trek je niets van terug."
"dat is dan ook duidelyk."
hoe kan ik met nul euro nog op overschot, dit weekend naar berlyn? goed, het hôtel en de trein zyn al gebookt, we zullen daar dan wel kraantjeswater drinken en brood eten.
vooral ben ik bly dat ik deze hitte-temperaturen met geen gezwollen bloedend gehemelte moet trotseren. tand-euvel is àltyd hell, maar tydens een hittegolf zou je daar nog minder nood aan hebben dan anders. nope, myn tanden voelen helemaal lekker.
"je gaat wel," was nog een waarschuwing, "gegarandeerd een paar keer in je wang byten, daar is niets aan te doen.
toen ik thuiskwam, was rocco james conan, die alleen thuis was, op zyn kamer boven, de vocals aan het doen voor "thriller". hy beheert een multitrack-programma en hy speelt alle mogelyke muziek-instrumenten zelf, dus hy is één na één alle layers van thriller aan het naspelen, opnemen en deep-mixen, alleen de vocals moest hy nog doen. vermoedelyk wilde hy daar pas aan beginnen als hy met zekerheid helemaal alleen thuis was. dus: toen ik dat hoorde, ben ik gauw terug stilletjes de straat op gelopen, om het onkruid aan de voorgevels wat te wieden.
mollie was gaan zwemmen met vrienden, aan het galgenweel, terwyl hyzelf hier thuis zat; zodat ik hem dan maar meênam naar de sinksenfoor, ter compensatie. boogschieten, wildwaterbaan, killer-clown-spookkâsteel.
3.
dat laatste, dat spookkâsteel, was oprecht griezelig. om een of andere reden slaagde ik er plotsklaps totaal niet meer in, om die bullshit en die flauwekul-fictie te doorzien, en was ik oprecht kei-bang. net even bang als rocco zelf. het was er dan ook zéér lange tyd echt ààrdedonker. je schuifelt voort en je wéét dat je keihard gaat verschieten en dàt is het waardoor je helemaal opgewonden geraakt. aan de uitgang, eindelyk, weêrklonk er een kettingzaag - we rénden letterlyk naar buiten. goeie reklaâm voor dat kâsteel, tegenover de mensen die ons daar zo zagen; die vonden ons belachelyk maar werden tegelyk erg nieuwsgierig.
dan ook nog voetbal, canada-zwitserland. specifiek het laatste halfuur van die match was het beste voetbal dat we tot dusver al gezien hebben, dit jaar.
4.
dju, nu verneem ik dat mollie bovendien gaat blyven logeren by die vriendin...
Abonneren op:
Posts (Atom)
