nieuw sindss gisteren: maandag 31 aug: hilde van mieghem + tom lanoye + don vitalski: "hommage aan jmh berckmans", in destudio, antwerpen
al myn speeldata, ziehier:
zondag 31 mei 2026
ranking
onverwachte hoofdsteden;
1. zwitserland - bern (niet genève)
2. sri lanka - sri jayewardenapura kotte
3. brazilië - brasilia
4. myanmar - naypyidaw
5. zuid-africa - kaapstad, pretoria, bloemfontein
6. nieuw zeeland - wellington
7. australië - canberra
8. canada - ottawa
9. turkye - ankara (niet istanbul)
10. marokko - rabat (niet tanger of marrakech)
state of being, 1 juni 2026
naar het clubhuis gefietst, om daar te gaan nakyken, waarom niet, wat er zich daar wél nog en/of niet meer in de diepvriezer wist. doch exact evengoed was die excursie maar gewoon, lezers, een uitvlucht, naar jullie begrypen, om myn benen eens even te strekken. en om daartydens myn stuntpoëzie te kunnen opzeggen.
nog àltyd is die "zevende lotus", deze hymne, niet helemààl klaar - maar toch merk ik, hoe er inmddels reeds als eindelyk een geestelyke ruimte is beginnen vry te komen, om, tussendoor zodus, in het slop geraakt oud werk te beginnen te heropfrissen. "bambi was een bofkont", "aardvark at graâg kwark". het zomerse weêr is goddelyk, en het moreel staat redelyk scherp. niet overdréven scherp maar wel toch redelyk scherp.
kill all mosquitoes.
exemplaren van het nep-stikker-boek in enveloppen aan het steken geweest, en verder aan het klaarmaken geweest voor verzending. daaruit dan echter weêr vandaan getelephoneerd: door myn zoon rocco, voluit rocco james conan, die, om de sport, naar het skate-park was - maar die, zag hy dààr pas, zyn centen was vergeten. zodat hy daar niet binnen kon. opnief kik op de fiets gesprongen.
eens daar dan maar, o vaderschap, op een stoel gaan zitten, om er een tydje lang zyn prachtige stuntwerk te kunnen bekyken. hy kan alles dat hy maar wil, dus hy kan ook erg goed skateboarden.
in de vooravond met de geruisloze, nieuwe, hoog gebouwde auto naar een dorp gereden, dat als het kon luisteren, zou luisteren naar de naam "lint", by boechout. gisteren was mollie daar by een vriendon blyven logeren, vandaag was zy tot het ontzettende inzicht gekomen dat ze haar twee slaapknuffels daar was vergeten. zo erg is zy aan die pluchen dieren gehecht: dat ikzelf daarvoor, naderhand, een anderhalf uur lang door de warme drukte kan chaufferen. omdat ze anders niet kan slapen, toch niet echt op haar gemak. je kan zeggen: "het blyven kinderen,"- maar: ik heb dit precies hetzelfde, maar dan, mutatis mutandis, in een nog veel ergere mate - met het standbeeldje van myn persoonlyke afgod, ad nêstor (zie: prent onder.)
goed, ik weet ook wel, vrienden, dat myn god, ad nêstor, natuurlyk onuitsprekelyk fel boven alles dat anekdotisch is, verheven staat. wat kan het een godheid schelen, of een beeldje van hem, dat maar van plastic is, in myn auto in antwerpen ligt, onder het dashboard, of anders op de bodem van de zeeën van sri lanka? maar tegelyk kan je zo'n zelfgemaakte god, by nader inzien, kneden en smeden naar je eigen toevallige goesting - dus: tegelyk is het toch wél van belang dat die iedere maandagnacht op een stapelbrand van citroenwierookstokjes in het clubhuis de tribune beschouwt, om, toverspreuken neuriënd, nog meer volk en nog meer succes af te dwingen.
dreamer
zondagbunnies
mollie
luv
rocco
photo die grauw overkomt, onterecht, al geef ik toe dat ik die muur terug moet byverven
zaterdag 30 mei 2026
state of being, 30 mei 2026
daarnet naar vorst teruggereden, daar waren versterkers en zo per ongeluk achtergebleven. die dingen daar byeen vindend, kreeg ik telephoon. wat later reed ik door. vier straten verderop dacht ik: "heb ik die spullen nu wel echt ingeladen?" even parkeren om te dubbelchecken. wat altyd suf is: je wéét dat het in je koffer zit, maar gewoon omdat je zo'n neuroot bent, moet je toch nog eens checken. - ziehier, echter: neen, neen, neen; ik had die dingen nog daar laten staan.
daar zou ik niet aan hebben mogen denken: je doet die enerverende rit antwerpen - brussel - antwerpen, om daarginds iets te gaan ophalen; maar op het einde van die onderneming kom je thuis: met een nog net zo ledig koffer als in het begin!...
ei zo na was het zover gekomen...
voorts echter genieten van de zon, op het buitenterras. op facebook kan ik dit niet zetten, om geen inbrekers te inspireren, maar zo'n blog is toch al een pak intiemer; ziehier: ja, ik zat opgesloten op myn terras vannacht, dwz aan de achterkant van het huis; toch wel ben ik op den duur binnengeraakt; door te gaan liggen, en myn zeer lange arm door het kattenluik van de keukendeur te manoeuvreren; met in myn hand een tuinsikkel; waarmeê ik, against all oods, die strakke deurklink van verticaal naar horizontaal moest zien te porren. by twintig minuten aan één stuk door meê bezig geweest; evenwel: dàn - o vreugde! die KICK wanneer dat ineens LUKT - die deurklink GEEFT EINDELYK MEÊ!!!!
nu ga ik weêr voortlezen in die extreme mémoires van de oergroupie pamela des barrres. ik vermoed dat wy vandaag de "jaren zestig" in twee richtingen verkeerd begrypen; in zekere zin doen we, alsof geheel dat tydperk door hippies werd getekend - terwyl die een minderheid waren, de mainstream toén wàs niet hippie; doch tegelykertyd onderschatten we het extremisme van die paar dozynen die wél écht, écht hippie waren. daar lees ik graâg over omdat ik daar zelf zo fel by verbleek, tot het verschrompelde bange burgermannetje dat ik ben.
toen ik 24 was, toen wél was ik SOMS tàmelyk extreem... ja, toen ben ik er ook wel in geslaagd om een paar jaar lang écht op een andere planeet te leven...
vrijdag 29 mei 2026
shit man... de terrasdeur is in zyn slot gevallen... ik sta buiten op het terras en kan gewoon niet meer binnen... luv ligt te slapen en hoort haar telephoon niet...
gelukkig heb ik hier alles (laptop, koptelephoon, telephoon, frisdrank) - behalve KOFFI!! en nu, na drie uurs, word ik het toch echt beu eigenlyk...
miljaar met wat pech zit ik hier nog tot zeven uur smorgens!!!!
donderdag 28 mei 2026
out now
het legendarische dinsdagclub nep-stickerboek
is vandaag verschenen!
het kost maar 10 euro,
plus verzending 5 euro.
44 schitterende bladzyden.
fantastisch mooi beeldwerk.
44 schitterende bladzyden.
fantastisch mooi beeldwerk.
de integrale geschiedenis van de fenomenale dinsdagclub in meer dan 460 nepstickers!!
mail vitalski3@gmail.com
onderschat / overschat
onderschat: de driedimensioneel bolvormigheid der dingen.
overschat: een strykplank als iets dat handig zou zyn
naar waarde geschat: woke
alternatieve feiten
1. een octopus kan proeven met zyn armen.
2. de uitwerpselen van een wombat zyn vierkant.
3. pinguins hebben wel degelyk knieën.
4. geregeld is een by dronken, van gefermenteerde nectar.
5. de vingerafdrukken van een koala lyken erg op die van een mens.
6. mozart schreef ooit wel eens een canon met als titel:" leck mich im arsch" (küchlers verseignus 231)
7. kippen kunnen tot meer dan honderd gezichten herkennen.
8. otters hebben vaak één bepaalde steen waar ze dol op zyn en die ze bewaren, niet om praktische maar kennelyk om zuiver emotionele redenen.
ad nêstor
dank voor de kracht die jy my weêral geeft.
dank dat alles éigenlyk gemakkelyk is, zolang je maar niet in de onzin trapt, in de bullshit achter de ratrace.
tegen muren op rennen is goed - àls je er tegelyk meê kan lachen.
dank voor het goede weêr, hou nog even vol, wy hebben nog geen zin in minder goed weêr.
dank voor dit ligterras, deze koptelephoon en deze chill-dub.
tof dat die podcast "de nieuwe contrabas" bestaat, op zo'n vrye namiddag als die van vandaag.
ook héél goed dat mollie haar fiets daar nog àltyd stond (aan myn neef sam, die me erover aansprak gisteren: ja, we zyn hem dan toch wél nog gaan halen, ik dàcht dat dat voorwiel stuk was maar het was alleen maar een keer te veel rond gedraaid, meer niet. is nu echt alleen nog maar een kwestie van slypschyf.)
excuses aan de leeuwentemmer wel, die ik kennelyk verkeerde richtlynen had gegeven, en die daarom een halfuur lang vergeefs aan het rondzoeken was geweest.
ad nêstor, geef my geld. niet in satanische hoeveelheden, zoals tegenwoordig in de mode is! maar wel telkens genoeg om de maand rond te komen zonder brainrot...
dank dat ik een superster ben, en dat myn leven uiteindelyk dan toch is gered door rock&roll. als ik pynloos mag sterven, ben ik daar onderhand al toe bereid, doch liever vraag ik dan toch nog eerst het geduld te hebben totdat myn kinderen echt 100% zelfstandig zyn.
dàn zal myn laatste adem ergens ook wel een opheffing zyn, uit alles byeen toch wel een zekere cascade van ongemak. in zekere zin, dwz vanuit een bepaald opzicht bekeken.
woensdag 27 mei 2026
maandag 25 mei 2026
onderschat / overschat
onderschat: de communicatiesystemen van zeepaardjes
overschat: de vreugde van een yacht
naar waarde geschat: grote golven
alternatieve feiten
1. er is een muizensoort die in bomen leeft; zo'n muis komt tydens zyn leven niet één keer met zyn poten op de grond.
2. in alaska zyn er meer kariboeën dan mensen.
3. de mola mola, een vissensoort, legt per keer ongeveer 5 miljoen eitjes.
4. de top drie van meest waardevolle merken is 1 marlboro 2 coca-cola 3 budweiser (dit lees ik hier evenwel in een boek uit 2002!)
5. de grootste werkgever ter wereld zyn de indische spoorwegdiensten, waar meer dan een miljoen mensen werken.
6. 10 procent van het inkomen van het russische bestuur komt van wodka.
7. engeland was het eerste land dat postzegels gebruikte. om die reden hebben ze de enige postzegels ter wereld waar de naam van het land niet op vermeld staat. (maar wel het silhouet van de engelse vorst...)
8. de "alternatieve feiten" vandaag hier op deze blog, schynen niet erg opzienbarend.
9. "groaken" wil zeggen, op zo'n manier naar etende mensen kyken, dat de kans groot is dat ze je gaan laten mee-eten.
10. in japan moeten robotten vakbondsbelasting betalen.
11. twee derde van al het goud van de wereld komt van zuid-africa (zie ook: myn lezing over coetermans).
12. sterren hebben niet allemaal dezelfde kleur. hete sterren zyn een beetje blauwachtig en koudere sterren zyn meer rood.
@the movies
togo
dit is tenminste een disney-film. over een dappere, heldhaftige hond. die een serum moet gaan halen, omdat anders een hele hoop brave kinderen sterven. er heerst echter een afgryselyke sneeuwstorm (je woont in alaska of je woont er niet). "door die storm héén trekken? dat is niet gewoon enorm moeilyk - het is, simpelweg, onmogelyk!!" willem dafoe komt hier beter tot zyn recht dan in de spider-man-films, waar zyn rol ver beneden zyn niveau is, maar hy is hier ook veel beter dan in die overroepen arty farty "the lighthouse". hy zegt dat hy die opdracht niet kan aannemen - maar de kyker, ook de tienjarige kyker, weet al op voorhand dat hy het toch wél zal doen. ideaal voor 50-jarige vaders met hun kinderen. zo waren de disney-weekend-films in 1979!!
p.s. nà de film wordt ons natuurlyk medegedeeld dat dit alles waargebeurd is.
state of being, 26 mei 2026
i love my house... ik ben graâg thuis, hier kom ik nooit iets tekort. tenzy byvoorbeeld wanneer, zoals vorige week, een van myn kinderen dagenlang op schoolreis is en daar zelfs niet mag bellen...
twee keren op de fiets gesprongen voor boodschappen, maar die boodschappen dan feitelyk meer een uitvlucht om terloops myn benen even te strekken...
toch tof, dat snikhete weêr... ik hou van extremen... alles is beter dan die oneindige slur-drizzle...
maar dat hebben we eigenlyk al een lange tyd niet meer gehad: van die maandenlange regenval. hoewel vreemd genoeg woensdagnamiddagen wél nog bestaan...
de blueface maakt zich los in my...
het is een volle maan transformatie...
zondag 24 mei 2026
maandagbunnies
three dilly tuffys
spelen nu dinsdag
opniéuw in de legendarische dinsdagclub
en dàn is het wel de lààtste keer dit jaar...
dakkan / dakkanni
dakkan: een heropleving van het oldschool sartriaanse existentialisme.
dakkanni: met een schepnetje een salmonella vangen.
alternatieve feiten
in los verband
1. guy de maupassant kreeg syfilis, deed een zelfmoordpoging, en eindigde in een krankzinnigengesticht.
2. volgens de criticus william hazlitt, tydgenoot en zelf vriend aan huis in het salon van godwin, de vader van mary shelley, dryft het personage "jago" van shakespeare zyn naasten de afgrond in: om zyn eigen mensenkennis te trainen.
3. het aantal neushoorns is africa is vandaag de dag aan het toenemen.
4. strindberg (zie: photo) haatte zyn toneelschryvende collega ibsen en diens succes; maar ibsen kon heel goed lachen om die haat, zeggende:"tja - ik snap hem wel..."
edgar allan poe versus longfellow
"Het Lied Van Hyawatha" gaat over een fatale liefde tussen een Ojibwe-kryger-indiaan en een indianenmeisje uit Dakota, een soort van "Romeo en Juliet", maar dan doortrokken van aloude mythes en fabels rond "Nanabozho", een verraderlyke maar vruchtbare indianengeest, geboren uit een menselyke moeder maar een geestelyke vader. Het verhaal navertellen, is onmogelyk, daarvoor is het te vluchtig, te dichterlyk en te exotisch. In dit gedicht, dat dapper helemaal voorgelezen, twee uurs en een half zou voortduren, doet zich maar één passage voor, één scène maar zelfs, die, by kennismaking, ook de moderne lezer meteen begrypt: Hyawatha die van zyn geliefde Minnehaha afscheid moet nemen, doordat ze ten onder gaat aan een té strenge winter.
Alleen al die naam van dat meisje, "Minnehaha", is onvergetelyk mooi, in Dakota willende zeggen: "waterval", of ook "snel water", maar volgens een niet uit te roeien Westerse interpretatie betekent de naam "lachend water". Haar dood werd wel eens op muziek gezet door Samuel Coleridge-Taylor, maar ook dit staat voor een ontzettende naamsverwarring; je denkt aan de vroeg 19e eeuwse vriend van Lord Byron, de dichter Samuel Taylor Coleridge, over wie op deze blog zo vaak wordt gesproken - maar: het gaat wel degelyk om zyn byna-naamgenoot, Samuel Coleridge-Taylor, een eveneens Londons geboren, maar van Creoolse vader afstammende muziekcomponist.
Alleen al die naam van dat meisje, "Minnehaha", is onvergetelyk mooi, in Dakota willende zeggen: "waterval", of ook "snel water", maar volgens een niet uit te roeien Westerse interpretatie betekent de naam "lachend water". Haar dood werd wel eens op muziek gezet door Samuel Coleridge-Taylor, maar ook dit staat voor een ontzettende naamsverwarring; je denkt aan de vroeg 19e eeuwse vriend van Lord Byron, de dichter Samuel Taylor Coleridge, over wie op deze blog zo vaak wordt gesproken - maar: het gaat wel degelyk om zyn byna-naamgenoot, Samuel Coleridge-Taylor, een eveneens Londons geboren, maar van Creoolse vader afstammende muziekcomponist.
Abonneren op:
Posts (Atom)
