al myn speeldata, ziehier: SPEELDATA DON VITALSKI
vrijdag 9 oktober 2026
vrydagbunnie
mx666
viert zondag haar verjaardag
in het salon
wolstraat 7, antwerpen
deuren 14u
showtime 15u
pech en geluk
pech: dubbelbooking. moeten kiezen. moeilyke keuze.
geluk: magere kwark met straciatella
dakkan / dakkanni
dakkan: een seksuele opblaaspop - die werkelyk zwanger kan worden en baren.
dakkanni: met luv naar een film zien zolang de kinderen in de buurt rondhossen (kan wél, maar niet vaak.)
damagni / damoet
damagni: als je thuis kykt, een film in één keer helemaal uitzien, zonder tussendoor uitgebreid heel àndere dingen te doen.
damoet: voldoende dikwyls "foert" zeggen tegen krachten die je van je goal afhouden.
onderschat / overschat
onderschat: de mate waarin digitaal vergaderen en daarvan de voordelen voor onze tezamenleving nu massaal en onbesproken weêr overboord worden gegooid.
overschat: de aan het menszyn inherente mogelykheid door wérkelyke tolerantie.
naar waarde geschat: pon farr (het fenomeen waarvolgens vulcanians, in star trek, slechts één keer om de zeven jaar vruchtbaar zyn en in de modus om zich voort te planten; planten zy zich dan niét voort, dan sterven zy immers.
vreemde heilige
groningen, 1150 - 1198.
zyn ouders woonden op een wierde, wat nog iets anders is dan een slik, een schor, een broek of een twerp.
als abt legde hy zyn volgelingen zo'n strenge regels op, dat er algauw een aanslag op hem werd beraamd. maar god verwittigde hem, zodat hy, op de dag van het onheil, een yzeren pot over zyn hoofd trok, maar dit verborgen hield onder de kap van zyn py. zo overleefde hy die aanslag.
na de verwoesting van feldwerd, waar hy toefde en werd begraven, werd zyn gebeente, in 1620, overgebracht naar antwerpengrad, in de sint-salvator-abdy, die werd bestuurd door de dordrechtenaar pieter pot.
na de vervolging van de zogenaamde potheren, werden zyn relieken naar kortryk versast.
heden wordt sint-hatebrand vooral nog vereerd in mortsel, echt waar.
ranking
TOP 10
liedjes van joy division
1. disorder
2. love will tear us apart
2. love will tear us apart
3. digital
4. transmission
4. transmission
5. decades
6. atmospere
7. i remember nothing
8. twenty four hours
9. heart and soul
10. these days
alternatieve feiten
2. koeien in de wei hebben onderling "beste vriendinnen", alsook soortgenoten met wie ze helemaal nooit communiceren.
3. een schildpad kan ademen door zyn mond - én door zyn achterwerk.
4. het eerste manuscript van steinbecks "of mice and men" werd integraal opgegeten door zyn hond. waardoor de man het boek helemaal opniéf heeft moeten schryven...
sonnet van boektitels
EEN ROOS VAN VLEES
O vermiljoenen Spleet!
Kruisweg Van liefde en ondeugd!
Stalen kaken, vlezige verzen, Venus in Bont,
Ik hou van jou.
Ik ben steeds op doorreis Van de ene dood naar de andere,
Eenzaam Op zoek naar de oertijd.
De eerste man, De Laatste salto.
Zo ben ik nu eenmaal. En wie ben jij?
Als wij zingen, Praten als ambacht,
Dromen van Cocagne, Leren Sterven,
Wennen aan de hel.
Bekoorlijk Als twee vrienden,
Twee vrouwen,
Levend Begraven Op sterk water.
@the movies
de eerste paar minuten zyn ondraaglyk. een meisje loopt gezwind door mooie, ryke corridors, terwyl aandringende vioolmuziek jou het gevoelen van gezwindheid opdringt. het meisje stapt ergens naar binnen, er volgt een korte conversatie - waartydens die muziek prompt pianissimo gaat... dan draait zy zich weêr om, klaar om verder te lopen door het grote huis - terwyl de opgefokt vrolyke strykers weêr worden opengedraaid. d.w.z.: het amelie poulin-syndroom... precies dé reden waarom ik de kotsmisselyke film "enola holmes" krysend van weêrzin moest afzetten, na vyf minuten.
maar - de filmmakers van "atonement" herpakken zich. het eerste halfuur is meer dan pruimbaar, absoluut. de intrige pakt verf. de sfeer sypelt door. het is alles een beetje tjechov-achtig. de kersentuin. jammer dat in onze tyd het internet niet kan worden afgezet, dat we vandaag niet meer die afzondering kennen, die intensiteit van zo'n tiental mensen die, tydens zo'n warme zomer op zo'n landgoed, zuiver op elkaâr zyn aangewezen.
de filmmakers zullen echter, nu eenmaal, gedacht hebben dat ze het boek van mc-ewan moésten volgen. na het obligate "vyf jaar later" (bareuh...) krygen we een paar oorlogstaferelen voorgeschoteld, waar écht niéts nieuws aan is, maar waartydens het onderhuidse gevoelen van pathos uit het eerste deel, ongegeneerd naar buiten mag komen geëtterd. de beroemde "steady cam"-scène van één kwartier, waartydens die camera dus minutenlang, zonder onderbrekend montagewerk, een verloren gelopen bataljon op het strand van de barre noordzee volgt, is juist nog het allerergste ding van de prent. op de achtergrond hoor je, in de verte zodus, een stem uitroepen: "i'm coming home!!... i'm coming home!!..." dit, voor kykers die het nog niét hadden begrepen...
filmmakers moeten altyd, vind ik, het verhaal volgen. gevoelens mogen geen onderwerp op zich worden. een film is geen etalage.
anyway, toch wel niet gebuisd. wel een 6 op 10. de altyd tot in het spookachtige toe intrigerende cumberbatch komt er maar een paar minuten in langs maar ligt meê aan de grond van de deliberatie.
actua
uiteraard is acuut verkeersnieuws op de radio byzonder zinvol. "er is een spookryder gesignaleerd in ravels!" "er is een camion omgevallen in beerschot!"
evenwel: waarover gaat, in concreto, 95 procent van deze verkeersinformatie? die telkens minuten- en minutenlang voortduurt volstrekt onbeluisterbaar? over filevorming. op àltyd diezelfde paar verkeerswegen.
zelfs een armoedzaaiende kleuter heeft tegenwoordig een smartphone op zak, waarmeê die, op google-maps, tot in het meest perfecte detail, in één oogopslag, kan waarnemen hoe het met zyn parkoers is gesteld.
dat onze nationale radio toch maar, doelverdwaasd, in die file-opsommingen blyft volharden - dat is van een anachronistische wereldvereemdheid, waar geen woorden voor zyn.
wié heeft er nog iéts aan!!
old notebook
een notitie die vyf jaar geleden actueel was, maar die ik vandaag terugvond - en mét goedkeuring herlas...
ook volgende kunstwerken zouden dan dringend uit het zicht moeten worden verwyderd:
*het verzamelde werk van arthur schopenhauer, die zyn hospita lamsloeg met een stok.
*het verzamelde werk van edgar allan poe, voor wie zwarten een slavenras waren.
*het verzamelde werk van elvis presley, de pedofiel.
*het verzamelde werk van pablo picasso, de vrouwenmishandelaar.
zo kunnen we natuurlyk nog een héle tyd doorgaan.
de sukkels!
mensen die een standbeeld willen weghalen, zouden overigens éérst vooraf gescreend moeten worden. door de zedenpolitie. hun gehele internet-history zou moeten worden gescand, hun vrienden en vriendinnen zouden moeten worden ondervraagd over het gedrag van betrokkene. pas als dan zou blyken dat ze écht totààl niks verkeerds hebben gedaan, zouden ze een pasje moeten kunnen krygen, met daarop genoteerd: "moreel deze maand goedgekeurd. er daarom toe gemachtigd, kunstwerken van beschuldigde kunstenaars aan het daglicht te onttrekken."
wat ik ook niet snap, is waarom ze dan zelfs niet konden wachten tot tenminste het proces is gevoerd. daar hangt iets te gretigs aan, die gretigheid is alvast erg verdacht.
laatste woorden
de laatste woorden van de americaanse componist percy grainger waren, op 20 februari 1961, gericht aan zyn vrouw ella:
"jy bent de enige die ik echt tof vind."
dreamer
het ging erbarmelyk slecht met onze financiën. vanuit een eindigende vacantie in de sneeuwbergen belden we naar lut van norten (why lut?): "zouden wy voor één week honderd euro kunnen lenen?" ten gevolge daarvan was het logisch dat ik algauw doende was, te werken in een fabriek. ik was niet van slechte wil en wilde deze enorm zware handen-arbeid wel opbrengen, maar de commando's waren my eenvoudigweg te ingewikkeld. in een belendende loods was ook peter van dorst aan het werk, maar die had dan tenminste nog een mooi paard by zich. na een teveel aan onbegrypelyke opdrachten zei ik aan myn oversten, terwyl de tranen my uit de ogen begonnen te springen: "ik... ik kan niet anders dan myn ontslag aanbieden." dit gebeurde twee, drie keren; ze waren altyd ontevreden over my, maar telkens ik dan zei: "ik stop ermeê", werden ze ineens mild en drongen aan dat ik toch verder zou doen...
ook in die fabriekshall was er een soort vintage tentoonstelling van "de dinsdagclub in brugge", met koperen beeldjes van brugse curator frederik de laere en zo...
zaterdagbunnie
lady lizzananda
dinsdag live in de dinsdagclub
verder stop ik er vandaag al meê,
het was een boeiende dag,
onder anderen een vergadering met het bedryf achter "bongobox",
en daarna een fyn etentje met desnyder van reims;
echter, de laatste vyf uurs van de dag, dwz zonet, heb ik aldoor
achter myn laptop gezeten,
genoeg is op den duur genoeg.
PS: zondag is het weêr SALON OP ZONDAG, wolstraat 7
overigens heb je toch ook hierzo
weêr gloednieuwe content.
als je dit affiche grondig bestudeert,
ben je gemakkelyk een halfuur flink bezig.
ben je gemakkelyk een halfuur flink bezig.
je zal merken dat die doedelzakspelers uit zele weêr terugkomen -
maar ook dat we, voor de eerste keer aller tyden,
een authentieke messen-werper in huis hebben...
een authentieke messen-werper in huis hebben...
ook miss purple dreams en benjamin herbaut zyn gloednieuw voor het clubhuis (zagen ze wel reeds in de dinsdagclub in oostende)
mét ook union avenue, helemaal uit illinois...
salon op zondag
ook deze is heel speciaal...
de verjaardag van mx666...
en dan ook nog eens gratis pancakes met ice-cream...
"demion" en "louise" zyn nieuw;
paradoxaal genoeg is ook bert lezy helemaal nieuw - die is nog nooit in het salon geweest, en de laatste keer dat die in het clubhuis was, is ook al drie haar geleden.
tip van de week is tevens die schitterende lezingen-reeks van serge baeken over egon schiele...
donderdag 8 oktober 2026
zoveel mogelyk / geluk
zoveel mogelyk: variaties op één thema.
geluk: de winkelier zei: "ik heb zo maar twéé postzegels", maar gelukkig bedoelde hy: "ik heb zo maar twee dozen postzegels".
pech / onderschat
onderschat: het aantal in de diepe bossen ondergedoken vluchtelingen dat nog àltyd denkt dat de tweede wereldoorlog bezig is.
naar waarde geschat: de magische kracht van de antropomorfe dieren uit het oude egypte.
ranking
TOP 10
voornaamste oorzaken van echtscheidingen.
(vaak een combi van diversen; daarom dat de procenten hier alle tezamen, veel méér opleveren dan 100...)
1. gebrek aan engagement (73%)
2. te veel ruzie (56%)
3. ontrouw (55%)
5. onrealistische verwachtingen (45%)
6. te weinig onderling gelykend (44%)
7. te zeer onvoorbereid getrouwd (41%)
8. huiselyk geweld en misbruik (25%)
9. geldtekort (21%) (ligt naar myn gevoel veel hoger)
10. verveling (20%)
alternatieve feiten
1. in 1970 reeds, twee jaar voordat "abba" als een groep kwam te bestaan, hadden de vier leden van deze beroemde band al eens tezamen een song opgenomen; bjorn en bennie maakten toen namelyk een elpee, "lycka", en hadden frieda en agnetha, hun vriendinnen, gevraagd om, voor één bepaald liedje, voor backing vocals te tekenen, met name voor het liedje "hei, gamele man" ("hallo, oude man".)
2. na amper drie elpees bracht abba reeds een "best of"-elpee op de markt.
3. er is in zweden ook reeds sinds jaar en dag een nationaal voedselbedryf dat luistert naar de naam "abba", met name een bedryf dat gespecialiseerd is in het verpotten en transporteren van makreel. dit gaf aanleiding tot een uitputtend juridisch steekspel, vooraleêr er een overeenkomst werd bereikt (allicht had vooral het visbedryf toch baat by de associatie?)
4. toen abba in 1977 in de royal albert hall kwamen op te treden, deden drie en een half miljoen mensen een poging om een ticket te bemachtigen.
5. er kan in die zaal 5.000 man binnen. ze hadden daar dus eigenlyk 700 keer kunnen spelen.
6. abba was ook erg populair in rusland, zodat ze ook dààr gingen spelen; tydens de koude oorlog liep er vanuit het westen echter een embargo tegen de russen; om die reden werd abba daar, voor zyn optredens, uitbetaald in olie.
7. myn beruchte vriend van weleêr genaamd videtski, zelf een geboren zweed, had een bloedhekel aan abba.
8. mannen die moeilyk een erectie kunnen krygen, kunnen soms worden geholpen door de geur van een pompoen.
state of being, 8 october 2026
in de drie voorbye jaren waarin we nu, binnenin die vier drukke jaren non-stop dinsdagclub, in de bacchuslaan 67 vertoeven, beste lezers, hadden we eêrgisteren, dinsdag 6 october, cyfermatig de derd meest succesvolle gig ooit. maar: hier bovenuit steken alleen maar die ene keer toen we, onder anderen, jelle cleymans op bezoek hadden; en nog méér daarboven priemt enkel het oudjaarsfeest van '25 op '26, hetwelke nu eenmaal, dus da's niet eerlyk, voortduurde tot vier uur smorgens. dus: eigenlyk was eêrgisteren de échte topper. van de hele série. goeddeels met dank aan een heleboel verjaardagsfeesten tegelyk. tegenwoordig komt iedereen, met al zyn/haar vrienden, zyn/haar verjaardag vieren in de club.
dus wild, was het - en toch, vrienden, kwam ik niet extréém uitgeput thuis.
je zag het aan deze blog.
normaliter staat op deze blog op woensdagen alleen maar kortweg genoteerd: "groeten uit de dinsdagclub" - en basta. terwyl ik hier gisteren nog een heleboel photo's en zelfs pudding-recepten aan het publiceren ben geweest, geef toe.
vroeger bestelden-ik redelyk véél boeken on-line. nu had ik dat eigenlyk jarenlang niet meer gedaan. eigenlyk gewoon uit zuinigheid; de materiële behoeften van myn zoon en myn dochter krygen voorrang, zelf zal ik dan wel toekomen met de boeken die ik al héb (soms is dit zelfs een jammerheid aan wanneer er een niéuw boek binnenkomt: het idee dat de verkenning van myn eigen, bestaande bibliotheek dan weêr even wordt onderbroken.) (vandaag "verzamel" ik dus eigenlyk minder graâg, dan wel dat ik de bestaande verzameling bestudeer. wat typisch is voor ouder worden.) doch dinsdag-ochtend bestelden-ik dan toch, ordinair by boldotkom, dé pas verschenen autobiographie van clem burke; en nu, vandaag, dit niet meer gewend zynde, ben ik er nu dus echt tot in myn botten verbysterd om, dit boek hier vandaag al op myn schoot te hebben liggen.
clem burke zynde de drummer van blondie.
jarenlang werkte hy voort aan dat boek - maar dan met mondjesmaat. toen werd hy dodelyk ziek, opeens - en deed hy, wild krysend snachts, zacht ademend overdag, oneindig vele over-uren om het kleinood nog nét op tyd helemaal rond te krygen. da's wel ontroerend, dat hem dit inderdaad is geluk, echt op de allerlaatste valreep...
debbie harry kreeg ruzie met haar belangrykste gitarist, frank infante; dus in hààr vele, eigenlyk tevele autobiographieën, die het zyn, wordt die frank infante helemaal doodgezwegen, alsof die nooit echt bestaan heeft (de solist van "call me", van "atomic", van "rapture...) - erg wraakroepend en onuitstaanbaar! duidelyk heeft clem burke dit willen compenseren, in zyn boek pryken nu eindelyk ook het verhaal van, en velerlei eerder ongeziene beelden van, die frank.
savonds reed ik over beregende snelwegen naar gent, voor een vergadering met pieter peyskens, die in principe een manager is, al zal die dat zelf zo niet noemen. hem zeer breed al myn besognes voorgelegd...
was best raar: ik stond, daarom, aan de voordeur van het café van de vooruit - en opeens staat saskia de coster daar voor myn neus. inderdaad: twaalf uur tevoren was die in de dinsdagclub. "dit kan niet?"
woensdag 7 oktober 2026
Abonneren op:
Posts (Atom)
