nieuw sinds vandaag: 20 sept 2026: don vitalski op zuiderzinnen, antwerpen
al myn speeldata, ziehier:
zondag 24 mei 2026
dakkan / dakkanni
dakkan: gradueel werken naar vrede op aarde; eerst: "één minuut niémand op aarde ruzie maken", de week daarna: "nu twéé minuten", et cetera.
dakkanni: wielrennen als een ploégensport - dakkan; maar da snap ik ni.
alternatieve feiten
1. ernest hemingway stal het urinoir van "sloppy joe's", zyn stamkroeg op key west, florida, en liet het in zyn eigen huis installeren. "ik heb daar zoveel gezeken, dat ik daar nu onderhand wel recht op heb," was zyn commentaar.
2. als kind werd hemingway door zyn moeder een jaar lang van school weggehouden, opdat hy zich thuis full time zou kunnen wyden aan het leren spelen van de cello. dit zonder enig resultaat.
3. de pin onderaan de cello, waarmeê de cello op de vloer steunt, is een 18e eeuwse uitvinding; daarvoor moesten cellisten hun zware instrument altoos tussen hun benen in de lucht dragen. het was de belgische muzikant adrien françois servais die daar een eind aan maakte, toen 'ie te oud werd om zyn stradivarius zo langdurig te moeten staan dragen.
4. deze servais (1807-1866), zoon van een schoenlapper, officieel de "paganini van de cello" genoemd, is heden ten dage ereburger van de gemeente halle.
5. ook van halle afkomstig is frans colruyt, oprichter van de niet toevallig volstrekt gelyknamige winkelketen.
6. sinds 14 maart 2024 is er een colruyt in het berchemse nieuwbouw-complex "het zilverkwartier".
7. behalve van een gemeente is "berchem" ook de naam van de familie; gedenken we ondermeer de bekende 16e eeuwse toondichter jacob van berchem...
8. ook uit de zestiende eeuw is het gedicht van john peele waarin een zin voorkomt die later een boektitel van hemingway zou worden: a farewell to arms. ik begryp nu echter dat nummertje 8, om de cirkel rond te hebben, niet over hemingway moet gaan, maar over key west; waar je, in het archeologisch museum, een 16e eeuws scheepswrak van de spaanse armada kan bewonderen, welke vloot inderdaad, op haar terugweg van haar mislukking in engeland, noodgedwongen een ommetje maakte langs america.
dit was: key west - hemingway; hemingway - cello; cello - servais; servais - halle; halle - colruyt; colruyt - berchem; berchem -16e eeuw; 16e eeuw - key west.
zaterdag 23 mei 2026
state of being, 24 mei 2026
eenzame dag op de rotsen. zoals ook morgen, de zondag. zo uitgeteld dat het lykt op een soort van gewond zyn, op wonden likken - enkel fysiek, welteverstaan.
met tamelyk veel moeite de kattenzetel naar de terras versleurd, om daarzo het "goede weêr" te genieten. als je geen surfer bent en niet deelt in de kinderachtige terrasjes-obsessie, is het moeilyk om goed weêr te consumeren. na een tyd kreeg ik op het terras heimweê naar de woonkamer. vanwege in die woonkamer die specifieke luxe. myn armen liggen daar, aan de laptop, met links en rechts een stapel kussens, op exàct de perfecte hoogte; de koffi binnen handbereik; podcast hebben spelen zonder te hoeven te vrezen dat je de buren stoort, etc.
myn vader was jarig, dus in de tweede helft van de warme namiddag my dan toch naar buiten begeven, met bloemen, door een zeer alerte luv georganiseerd (ik zie luv eigenlyk byna nooit; maar toch weet zy dat my pa jarig is, en heeft zy die bloemen beneden op tafel voor my klaarstaan...)
ook eens gaan kyken naar mollie haar fiets, die al twee weken aan het theaterplein staat, wel op slot maar met dat slot zelfs niet eens aan een paal vast. ik dacht: ik draag die meê, terwyl ikzelf op myn eigen fiets voortfiets; dit scheen echter niet haalbaar.
subiet, laat snachts, ga ik terug, want dit is echt het lot tarten.
de leeuwinnentemmer heeft wel een slypschyf - maar geen verlengdraad van by hem thuis tot op dat plein...
terwyl ik, nog later op de dag, de bovenkamers enigszins aan het opruimen was, had ik een paar opnames spelen van myn eigen one man shows, geen volledige shows maar schetsen van orale repetities; de kwaliteit was aldoor veel beter dan gevreesd... wat heb ik, jarenlang, myn tyd lopen verprutsen aan "de zevende lotus", wie wil er nu een gedicht van een uur, terwyl zo'n gezonde lach- en vertelshow toch veel toegankelyker is.
nu goed, het moest uit myn systeem...
vrijdag 22 mei 2026
donderdag 21 mei 2026
onderschat / overschat
overschat: guido belcanto
naar waarde geschat: goudvissen
state of being, 20 mei 2026
sinds de uitvinding van de laptop zullen de meesten van ons hun administratie wel afhandelen terwyl ze in een zetel achterover liggen. zodat dit minder als "werken" aanvoelt, zodat onderbewust je lichaam zou denken: "okay, in wezen is dit hetzelfde als in benidorm op het strand liggen."
toch is er een aanraadbare charme aan verbonden, dit soort van werk af en toe ook te voltrekken terwyl je netjes, met je rug recht, op een stoel aan een tafel zit, liefst zelfs een werkelyk schryfbureau.
daardoor krygt zelfs een bezigheid als het overschryven van je ryksregisternummer, een meer litterair aura, verafschaduwend de dagboekenschryver samuel pepys (1656-1730), die ook maar een bureaucraat was, maar die dààruit zyn poëzie genereerde.
zittend op een stoel aan een tafel, sta je ook in een meer communicatieve relatie met je omgeving, je netjes verzorgde interieur. ook jy bent vaak graâg eenzaam - dus ook jy weet dat dit een van de voornaamste genoegens is die er bestaan: genieten van je interieur, je pinguindozen, je charles-dickens-beeldje, je boekenkast.
dreamer
een oneindig lange droom met alleen maar hoogst vermakelyke vibes. toen ik wakker werd, dacht ik verwonderd: hoe kan dit, zoveel verregaande vrolykheid alleen maar?... ik was op een feest in een huis iets voorby de antwerpse steenweg in vosselaar, met een heleboel mooie, erotische vrouwen. de vrouw die hier woonde had een ruime bibliotheek met daarin één bepaald stripverhaal met veel detailwerk dat my erg aantrok; "neem maar meê." later waren we in een schouwburg. ik bleef maar bezig een hele reeks mensen hartelyk te bedanken. toen werd dit een vliegdroom, ik was rustig aan het vliegen of zweven door deze ruimte. nog een andere dame zweefde ook, maar die zei: ik kan dit maar twee of drie keer per jaar, met veel inspanning. voor myzelf was het iets alledaags maar wel zeer fyn om te doen. ik droomde ook dat jef staes nog leefde, en dat die hier poëzie ging komen voorlezen.
woensdag 20 mei 2026
dinsdag 19 mei 2026
ad valvas
weêr zo'n classic maandag waarby ik na drie uur slapen terug op moet - om mollie naar gent te ryden. in principe kan die met de trein - maar: niemand laat zyn eigen kind alleen. je bouwt het liefst een muurtje om d'r heen...
met die nieuwe wagen is het goed ryden ook. die voelt nog echt helemaal nieuw. zelfs ruikt die nog helemaal nieuw. wat binnen een paar dagen wel al gedaan gaat zyn.
is nochtans een artificieel iets; om een wagen naar nieuw te laten ruiken, wordt die in de verkoopgarage helemaal ingespoten met "meguiar air fresher". expres niet een "gezonde" geur, niet een "alpen"-geur, expres een geur die op je adem pakt zelfs, en aan machines doet denken - maar dan aan verse machines...
de files op de terugweg vielen goed meê.
luv was thuis toen ikzelf weêr thuiskwam; doch myn eigen traject ging gewoon naar myn slaapkamer terug. verder inslapen, dat ging vanzelf...
ik heb nochtans vele kopzorgen, vrienden. in principe gaat alles goed - maar: ik word bedreigd langs alle kanten. dus: ik moet aldoor allerlei mogelyke rampenscenario's van my afduwen. soms wil ik, hoe zou je zelf zyn, één of andere fatale beslissing nemen, een knoop doorhakken - maar: laat het... doorgaans zyn van die wilde, drâstische daden geen slimmigheid... niét handelen, is dikwyls véél effectiever.
dat is echter het lastige: niéts doen, is moeilyker dan iets doen.
daarom zie je aan de top byna alleen maar sukkels; mensen zonder impulsen, zonder wilde ideeën...
daarom zie je aan de top byna alleen maar sukkels; mensen zonder impulsen, zonder wilde ideeën...
verderop in de dag, wat nog betreft deze "state of being", de gehele tyd the usual stuff; programmeren, line-ups maken, facturen uitbetalen... iemand zyn nummerplaat vragen, een reeks datums voorstellen... mp3s op een rytje zetten...
dit werk is saai, al drie jaar lang aldoor dit ene zelfde ding - maar: tegenover écht werken, is dit nog altyd, toch, het walhalla. en ja: àltyd en àltyd hetzelfde doen, is dé sleutel tot succes. zo weinig mogelyk variëren - toch zeker als je het wil schoppen tot een soort "van de ven, olen - op zondag"... toch zéker in vlaanderen...
dat is wél myn mening, people - dat vlaanderen een belachelyke natie is. dat de vlaamse cultuurdragers totaal bekrompen zyn en zelfs debiel, ik kan er niks aan doen, de ervaring heeft my dat geleerd... vergelyk maar eens willy vandersteen met franquin, dat zegt alles... zoek in vlaanderen maar eens litteratuur-critiek a la "de nieuwe contrabas"... heel vlaanderen is één lilse bergen - in het béste geval.
daar tegen aan schoppen, is even achterlyk. het is gewoon wat het is. just remember that our lives were saved by rock&roll.
maandag 18 mei 2026
ad valvas
een mail van dirk masseleers. "die heel belangryke bruine vensterenvelop is hier binnengekomen, hy ligt op de keukentafel in het clubhuis."
eigenlyk moest ik daar sowieso nog zyn, namelyk om de drank van het salon terug naar daar te brengen.
(als je weg en weêr verhuist tussen een "salon" links, en een "clubhuis" rechts, dan wéét je dat je kei-goed bezig bent!!...)
ik kom daar, exact rond middernacht, binnen. ik laad de kratten wyn uit, raap een paar affiches van de grond. ik begeef my naar de keuken: oké, daar ligt die brief. inderdaad.
mogelyk een toelating om te mogen tappen, mogelyk een fikse boete voor één en ander; we zullen zien.
ik zal die brief, zo denk ik maar niet in myn binnenzak steken - want: dan gaat die verkreukelen...
tiens, zo denk ik dan - dààr ligt dat slaap-deken. dwz dat molton-deken, dat ik ooit eens naar het clubhuis had meêgepakt maar nooit meer had teruggezien. ik draag dat ongeinige stuk textiel naar de auto, wandel terug in de zaal naar binnen. oké, ik zal, zo denk ik, alles nu maar weêr op slot doen...
wacht - waar had ik nu weêr die venster-envelop.
die is wel echt steenbelangryk...
die envelop; ik wou die niet verkreukelen - dus: die moet ik, begryp ik, ergens hebben bovenop hebben gelegd.
maar: toch niet op deze tafel. en ook niet op dié tafel?
in de keuken dan toch?
een lang verhaal kort: ik ben, vrienden, byna TWEE UUR LANG naar die brief aan het zoeken geweest!!!!!!!
een mens moet wel vaker twee uur lang naar iets zoeken - maar het heftige was: op hoe weinig plaatsen kon die liggen? ik was niet op het podium geweest, ik was niet in het magazyn geweest. ik was alleen maar daar en daar geweest. je kan geen HONDERD keer op hetzelfde tafelblad kyken.
voor de miljardste keer in de auto gaan zoeken - was ik die brief dan al in de auto gaan leggen? neen toch?
VERDOMME IK WIL NAAR HUIS HET IS ONDERTUSSEN HALFTWEE SNACHTS.
op den kei-lange duur had ik die brief nog stééds niet gevonden. toen heb ik myn broêr serge gebeld (de enige die je in het holst van de nacht ongestraft kan opbellen.)
"ik begin stilaan in een pychose verzeild te geraken. er zyn maar drie plaatsjes waar die brief kan liggen. myn kleêren, neen - die heb ik ook al een miljard keer binnenstebuiten gedraaid... ik wil naar huis ik wil gaan slapen HOE KAN DEES!!!!!!!!!!!!!!"
hoe het eindigde, ga ik er vandaag niet eens by vertellen. ik probeer alleen maar even uitdrukking te geven aan die TOTALE REDDELOOSHEID. okay, geen twéé uurs, maar toch écht wel een uur en een half... in de keuken, in de zaal, in de keuken, in de zaal, in de keuken, in de auto, in de keuken, in de zaal...
de psychiatrie die daarby dan inmiddels begint te wenken...
zondag 17 mei 2026
state of being, 17 mei 2026
gisteren werd sabrit zyn fiets gestolen. aan de u.g.c.-cinema. hy was met rocco naar de michael jackson-film gaan kyken (rocco dus voor de tweede keer; je bent een teenager of je bent het niet.) de fiets was op slot gedaan - maar het slot werd doorgeknipt.
vandaag was ik in een paar boekenwinkels - maar: myn gedachten gingen alleen maar naar myn fiets. indien op slot doen niks helpt, wat dan? alleen nog maar te voet naar overal?
rond het middaguur was ik naar de begrafenisbyeenkomst van de moeder van stefke. daar waren, mooi gekleed, flink wat dinsdagclubbers present; dat vind ik altyd erg mooi. stefke doet onze geluidstechniek maar hy betekent dus echt wel méér voor ze. tof om die echte vriendschap te voelen.
in de vroege avond was ik naar het verre kâsterlee voor de verjaardag van een neef van me, waar het dan weêr fyn was om met familie te worden herenigd. in myn hart ben ik een familie-mens; ik betreur het dat die aloude vlaamse traditie helemaal verdampt is, waarby alle kinderen iédere zondag de hele dag, met de éigen kinderen erby, in het ouder-huis op bezoek komen. met op de achtergrond op televisie "de zevende dag", een uitgebreide maaltyd, een boswandeling achter de blok. natuurlyk tegelyk ook kei-deprimerend, wegens tegengesteld aan rock&roll. ik ben daar véél en véél te adhd voor...
op het moment is oekraïne rusland totààl aan het kapotmaken...
zaterdag 16 mei 2026
onderschat / overschat
onderschat: the black terror
overschat: al die bands als simple minds, u2, depeche mode, abc, spandau ballet en al die onzin
naar waarde geschat: de ondergang van viktor orban
alternatieve feiten
2. insecten worden aangetrokken tot licht in de nacht omdat ze sinds miljarden jaren snachts het maanlicht gebruiken om zich te oriënteren.
4. australië heeft een rooskleurig meer (zie: photo). de oorzaak van die roze kleur is tot dusver nog niet onomstotelyk achterhaald.
5. met de naft die nodig is om één keer de tank van een jumbo jet te vullen, kan je met een auto vier keer rond de wereld.
6. op de tabel van mendelejev komt de letter J niet één keer voor.
ranking
TOP 10
jaren 80-liedjes
met een deprimerende beatmachine.
als prille tiener ging ik niet naar discotheken maar wel naar dancings, vooral aan zee; op avonden dat myn vriendinnen daar alsmaar niét schenen op te dagen, werden dat ineens stomvervelende betonnen onzinnigheden, waar vooral de mechanische, totaal levenloze beats van oneindig voortdurende popliedjes dodelyk waren. het is een zéér grote kunst om beatboxen toch wél een dynamische funky vinnigheid te bezorgen, een kunst die toen byna niemand verstond.
1. gloria estafan: "doctor beat"
2. berlinda carlisle: "heaven is a place on earth"
3. ashford & simpson: "solid"
4. peter gabriel: "sledge hammer"
5. mel & kim: "respectable"
6. pet shop boys: "westend girls"
7. rick astley: "never gonna give you up"
8. lever 42: "in hot water"
9. starship: "we built this city"
10. deniece williams: "le'ts hear it from the boy"
Abonneren op:
Posts (Atom)
