al myn speeldata, ziehier:
zondag 24 mei 2026
maandagbunnies
three dilly tuffys
spelen nu dinsdag
opniéuw in de legendarische dinsdagclub
en dàn is het wel de lààtste keer dit jaar...
dakkan / dakkanni
dakkan: een heropleving van het oldschool sartriaanse existentialisme.
dakkanni: met een schepnetje een salmonella vangen.
alternatieve feiten
in los verband
1. guy de maupassant kreeg syfilis, deed een zelfmoordpoging, en eindigde in een krankzinnigengesticht.
2. volgens de criticus william hazlitt, tydgenoot en zelf vriend aan huis in het salon van godwin, de vader van mary shelley, dryft het personage "jago" van shakespeare zyn naasten de afgrond in: om zyn eigen mensenkennis te trainen.
3. het aantal neushoorns is africa is vandaag de dag aan het toenemen.
4. strindberg (zie: photo) haatte zyn toneelschryvende collega ibsen en diens succes; maar ibsen kon heel goed lachen om die haat, zeggende:"tja - ik snap hem wel..."
edgar allan poe versus longfellow
"Het Lied Van Hyawatha" gaat over een fatale liefde tussen een Ojibwe-kryger-indiaan en een indianenmeisje uit Dakota, een soort van "Romeo en Juliet", maar dan doortrokken van aloude mythes en fabels rond "Nanabozho", een verraderlyke maar vruchtbare indianengeest, geboren uit een menselyke moeder maar een geestelyke vader. Het verhaal navertellen, is onmogelyk, daarvoor is het te vluchtig, te dichterlyk en te exotisch. In dit gedicht, dat dapper helemaal voorgelezen, twee uurs en een half zou voortduren, doet zich maar één passage voor, één scène maar zelfs, die, by kennismaking, ook de moderne lezer meteen begrypt: Hyawatha die van zyn geliefde Minnehaha afscheid moet nemen, doordat ze ten onder gaat aan een té strenge winter.
Alleen al die naam van dat meisje, "Minnehaha", is onvergetelyk mooi, in Dakota willende zeggen: "waterval", of ook "snel water", maar volgens een niet uit te roeien Westerse interpretatie betekent de naam "lachend water". Haar dood werd wel eens op muziek gezet door Samuel Coleridge-Taylor, maar ook dit staat voor een ontzettende naamsverwarring; je denkt aan de vroeg 19e eeuwse vriend van Lord Byron, de dichter Samuel Taylor Coleridge, over wie op deze blog zo vaak wordt gesproken - maar: het gaat wel degelyk om zyn byna-naamgenoot, Samuel Coleridge-Taylor, een eveneens Londons geboren, maar van Creoolse vader afstammende muziekcomponist.
Alleen al die naam van dat meisje, "Minnehaha", is onvergetelyk mooi, in Dakota willende zeggen: "waterval", of ook "snel water", maar volgens een niet uit te roeien Westerse interpretatie betekent de naam "lachend water". Haar dood werd wel eens op muziek gezet door Samuel Coleridge-Taylor, maar ook dit staat voor een ontzettende naamsverwarring; je denkt aan de vroeg 19e eeuwse vriend van Lord Byron, de dichter Samuel Taylor Coleridge, over wie op deze blog zo vaak wordt gesproken - maar: het gaat wel degelyk om zyn byna-naamgenoot, Samuel Coleridge-Taylor, een eveneens Londons geboren, maar van Creoolse vader afstammende muziekcomponist.
state of being, 25 mei 2026
wat ligt er op myn nachtkastje - aan léctuur?
inderdaad liggen de boeken alleen daarboven, in myn slaapkamer; overdag ik toch nooit tyd hebbend om te lezen.
misschien heb ik soms wél die tyd - maar: dan heb ik toch het gevoelen, dat ik die tyd niét heb. wat niet helemààl, maar toch wel quasi op hetzelfde neêrkomt.
vandaag echter, zeer uitzonderlyk, toch wél overdag, in de blode namiddag, met een boek in myn handen op de mat gelegen (een ligmat, op het buitenterras.)
ik lees niet meer véél, maar toch wel nog steeds strikt dagelyks. eens ik, als eindelyk, de modus gevonden heb, vind ik lezen nog altyd een van de allerplezierigste dingen die er bestaan...
ik was opgehouden in die biographie betreffende patrick konrad. dwz het is niet echt een volwaardige biographie, lykt my - maar wel is dit een verdienstelyke kroniek (wat is het verschil? de kroniek dringt minder diep door in de psyche van de beschrevene... wat niet erg is, we moeten niet àltyd bachs tocatta hebben op liggen... een kroniek is ook goed...)
nu heb ik, na drie weken pauze, dat boek dus toch terug ter hand genomen - én my er hard meê geamuseerd, buitendien.
het is altyd fyn om, van vlaamse schryvers uit het recente verleden, die oneindige vermoeienissen te lezen. onderhandelingen met een filmproducent, ergens in spanje, acht versies van het scenario maken, geldschieters vinden en weêr niet vinden, het project gaat uiteindelyk niet door... dat is aangename léctuur: omdat je jezélf daar dan intussen van bevryd weet.
wat zoekt een mens toch steeds...
blyf toch eens gewoon allemaal op je stoel zitten...
naar deze konrad was ik toe gejaagd, doordat myn andere boek, dat ik aan het consumeren ben, my niet meer beviel, met name het derde deel van bart chabots brood-biographie. dat derde brood-boek is alleen maar aftakeling, diaree, overgeven, bibberen, sterven. het sterfproces - voor alle mensen hetzelfde, voor junkies onderling nog méér hetzelfde. het kan my niet boeien, "ik ben hier te oud voor". (niet waar, natuurlyk... het is een zeer waardevol boek - maar omdat het zo mistroostig is, wil ik het toch geregeld opzyduwen.)
"tales for big cities", dat boek over de simple minds, is gelukkig uit, inmiddels... goed geschreven, liefdevol namelyk; maar elke keer opnieuw ga je daarom die muziek tussendoor nakyken - en elke keer als je die dan hoort, komt die je voor als nog duizend keer slechter dan de keer dààrvoor...
afterLink.
zag deze vandaag terug. was zelf in aangename shock door de topkwaliteit van deze letteren-kunst. ben het nu rustig terug aan het instuderen...
dakkan / dakkanni
dakkan: gradueel werken naar vrede op aarde; eerst: "één minuut niémand op aarde ruzie maken", de week daarna: "nu twéé minuten", et cetera.
dakkanni: wielrennen als een ploégensport - dakkan; maar da snap ik ni.
alternatieve feiten
1. ernest hemingway stal het urinoir van "sloppy joe's", zyn stamkroeg op key west, florida, en liet het in zyn eigen huis installeren. "ik heb daar zoveel gezeken, dat ik daar nu onderhand wel recht op heb," was zyn commentaar.
2. als kind werd hemingway door zyn moeder een jaar lang van school weggehouden, opdat hy zich thuis full time zou kunnen wyden aan het leren spelen van de cello. dit zonder enig resultaat.
3. de pin onderaan de cello, waarmeê de cello op de vloer steunt, is een 18e eeuwse uitvinding; daarvoor moesten cellisten hun zware instrument altoos tussen hun benen in de lucht dragen. het was de belgische muzikant adrien françois servais die daar een eind aan maakte, toen 'ie te oud werd om zyn stradivarius zo langdurig te moeten staan dragen.
4. deze servais (1807-1866), zoon van een schoenlapper, officieel de "paganini van de cello" genoemd, is heden ten dage ereburger van de gemeente halle.
5. ook van halle afkomstig is frans colruyt, oprichter van de niet toevallig volstrekt gelyknamige winkelketen.
6. sinds 14 maart 2024 is er een colruyt in het berchemse nieuwbouw-complex "het zilverkwartier".
7. behalve van een gemeente is "berchem" ook de naam van de familie; gedenken we ondermeer de bekende 16e eeuwse toondichter jacob van berchem...
8. ook uit de zestiende eeuw is het gedicht van john peele waarin een zin voorkomt die later een boektitel van hemingway zou worden: a farewell to arms. ik begryp nu echter dat nummertje 8, om de cirkel rond te hebben, niet over hemingway moet gaan, maar over key west; waar je, in het archeologisch museum, een 16e eeuws scheepswrak van de spaanse armada kan bewonderen, welke vloot inderdaad, op haar terugweg van haar mislukking in engeland, noodgedwongen een ommetje maakte langs america.
dit was: key west - hemingway; hemingway - cello; cello - servais; servais - halle; halle - colruyt; colruyt - berchem; berchem -16e eeuw; 16e eeuw - key west.
zaterdag 23 mei 2026
state of being, 24 mei 2026
eenzame dag op de rotsen. zoals ook morgen, de zondag. zo uitgeteld dat het lykt op een soort van gewond zyn, op wonden likken - enkel fysiek, welteverstaan.
met tamelyk veel moeite de kattenzetel naar de terras versleurd, om daarzo het "goede weêr" te genieten. als je geen surfer bent en niet deelt in de kinderachtige terrasjes-obsessie, is het moeilyk om goed weêr te consumeren. na een tyd kreeg ik op het terras heimweê naar de woonkamer. vanwege in die woonkamer die specifieke luxe. myn armen liggen daar, aan de laptop, met links en rechts een stapel kussens, op exàct de perfecte hoogte; de koffi binnen handbereik; podcast hebben spelen zonder te hoeven te vrezen dat je de buren stoort, etc.
myn vader was jarig, dus in de tweede helft van de warme namiddag my dan toch naar buiten begeven, met bloemen, door een zeer alerte luv georganiseerd (ik zie luv eigenlyk byna nooit; maar toch weet zy dat my pa jarig is, en heeft zy die bloemen beneden op tafel voor my klaarstaan...)
ook eens gaan kyken naar mollie haar fiets, die al twee weken aan het theaterplein staat, wel op slot maar met dat slot zelfs niet eens aan een paal vast. ik dacht: ik draag die meê, terwyl ikzelf op myn eigen fiets voortfiets; dit scheen echter niet haalbaar.
subiet, laat snachts, ga ik terug, want dit is echt het lot tarten.
de leeuwinnentemmer heeft wel een slypschyf - maar geen verlengdraad van by hem thuis tot op dat plein...
terwyl ik, nog later op de dag, de bovenkamers enigszins aan het opruimen was, had ik een paar opnames spelen van myn eigen one man shows, geen volledige shows maar schetsen van orale repetities; de kwaliteit was aldoor veel beter dan gevreesd... wat heb ik, jarenlang, myn tyd lopen verprutsen aan "de zevende lotus", wie wil er nu een gedicht van een uur, terwyl zo'n gezonde lach- en vertelshow toch veel toegankelyker is.
nu goed, het moest uit myn systeem...
vrijdag 22 mei 2026
donderdag 21 mei 2026
onderschat / overschat
overschat: guido belcanto
naar waarde geschat: goudvissen
state of being, 20 mei 2026
sinds de uitvinding van de laptop zullen de meesten van ons hun administratie wel afhandelen terwyl ze in een zetel achterover liggen. zodat dit minder als "werken" aanvoelt, zodat onderbewust je lichaam zou denken: "okay, in wezen is dit hetzelfde als in benidorm op het strand liggen."
toch is er een aanraadbare charme aan verbonden, dit soort van werk af en toe ook te voltrekken terwyl je netjes, met je rug recht, op een stoel aan een tafel zit, liefst zelfs een werkelyk schryfbureau.
daardoor krygt zelfs een bezigheid als het overschryven van je ryksregisternummer, een meer litterair aura, verafschaduwend de dagboekenschryver samuel pepys (1656-1730), die ook maar een bureaucraat was, maar die dààruit zyn poëzie genereerde.
zittend op een stoel aan een tafel, sta je ook in een meer communicatieve relatie met je omgeving, je netjes verzorgde interieur. ook jy bent vaak graâg eenzaam - dus ook jy weet dat dit een van de voornaamste genoegens is die er bestaan: genieten van je interieur, je pinguindozen, je charles-dickens-beeldje, je boekenkast.
dreamer
een oneindig lange droom met alleen maar hoogst vermakelyke vibes. toen ik wakker werd, dacht ik verwonderd: hoe kan dit, zoveel verregaande vrolykheid alleen maar?... ik was op een feest in een huis iets voorby de antwerpse steenweg in vosselaar, met een heleboel mooie, erotische vrouwen. de vrouw die hier woonde had een ruime bibliotheek met daarin één bepaald stripverhaal met veel detailwerk dat my erg aantrok; "neem maar meê." later waren we in een schouwburg. ik bleef maar bezig een hele reeks mensen hartelyk te bedanken. toen werd dit een vliegdroom, ik was rustig aan het vliegen of zweven door deze ruimte. nog een andere dame zweefde ook, maar die zei: ik kan dit maar twee of drie keer per jaar, met veel inspanning. voor myzelf was het iets alledaags maar wel zeer fyn om te doen. ik droomde ook dat jef staes nog leefde, en dat die hier poëzie ging komen voorlezen.
woensdag 20 mei 2026
dinsdag 19 mei 2026
ad valvas
weêr zo'n classic maandag waarby ik na drie uur slapen terug op moet - om mollie naar gent te ryden. in principe kan die met de trein - maar: niemand laat zyn eigen kind alleen. je bouwt het liefst een muurtje om d'r heen...
met die nieuwe wagen is het goed ryden ook. die voelt nog echt helemaal nieuw. zelfs ruikt die nog helemaal nieuw. wat binnen een paar dagen wel al gedaan gaat zyn.
is nochtans een artificieel iets; om een wagen naar nieuw te laten ruiken, wordt die in de verkoopgarage helemaal ingespoten met "meguiar air fresher". expres niet een "gezonde" geur, niet een "alpen"-geur, expres een geur die op je adem pakt zelfs, en aan machines doet denken - maar dan aan verse machines...
de files op de terugweg vielen goed meê.
luv was thuis toen ikzelf weêr thuiskwam; doch myn eigen traject ging gewoon naar myn slaapkamer terug. verder inslapen, dat ging vanzelf...
ik heb nochtans vele kopzorgen, vrienden. in principe gaat alles goed - maar: ik word bedreigd langs alle kanten. dus: ik moet aldoor allerlei mogelyke rampenscenario's van my afduwen. soms wil ik, hoe zou je zelf zyn, één of andere fatale beslissing nemen, een knoop doorhakken - maar: laat het... doorgaans zyn van die wilde, drâstische daden geen slimmigheid... niét handelen, is dikwyls véél effectiever.
dat is echter het lastige: niéts doen, is moeilyker dan iets doen.
daarom zie je aan de top byna alleen maar sukkels; mensen zonder impulsen, zonder wilde ideeën...
daarom zie je aan de top byna alleen maar sukkels; mensen zonder impulsen, zonder wilde ideeën...
verderop in de dag, wat nog betreft deze "state of being", de gehele tyd the usual stuff; programmeren, line-ups maken, facturen uitbetalen... iemand zyn nummerplaat vragen, een reeks datums voorstellen... mp3s op een rytje zetten...
dit werk is saai, al drie jaar lang aldoor dit ene zelfde ding - maar: tegenover écht werken, is dit nog altyd, toch, het walhalla. en ja: àltyd en àltyd hetzelfde doen, is dé sleutel tot succes. zo weinig mogelyk variëren - toch zeker als je het wil schoppen tot een soort "van de ven, olen - op zondag"... toch zéker in vlaanderen...
dat is wél myn mening, people - dat vlaanderen een belachelyke natie is. dat de vlaamse cultuurdragers totaal bekrompen zyn en zelfs debiel, ik kan er niks aan doen, de ervaring heeft my dat geleerd... vergelyk maar eens willy vandersteen met franquin, dat zegt alles... zoek in vlaanderen maar eens litteratuur-critiek a la "de nieuwe contrabas"... heel vlaanderen is één lilse bergen - in het béste geval.
daar tegen aan schoppen, is even achterlyk. het is gewoon wat het is. just remember that our lives were saved by rock&roll.
maandag 18 mei 2026
ad valvas
een mail van dirk masseleers. "die heel belangryke bruine vensterenvelop is hier binnengekomen, hy ligt op de keukentafel in het clubhuis."
eigenlyk moest ik daar sowieso nog zyn, namelyk om de drank van het salon terug naar daar te brengen.
(als je weg en weêr verhuist tussen een "salon" links, en een "clubhuis" rechts, dan wéét je dat je kei-goed bezig bent!!...)
ik kom daar, exact rond middernacht, binnen. ik laad de kratten wyn uit, raap een paar affiches van de grond. ik begeef my naar de keuken: oké, daar ligt die brief. inderdaad.
mogelyk een toelating om te mogen tappen, mogelyk een fikse boete voor één en ander; we zullen zien.
ik zal die brief, zo denk ik maar niet in myn binnenzak steken - want: dan gaat die verkreukelen...
tiens, zo denk ik dan - dààr ligt dat slaap-deken. dwz dat molton-deken, dat ik ooit eens naar het clubhuis had meêgepakt maar nooit meer had teruggezien. ik draag dat ongeinige stuk textiel naar de auto, wandel terug in de zaal naar binnen. oké, ik zal, zo denk ik, alles nu maar weêr op slot doen...
wacht - waar had ik nu weêr die venster-envelop.
die is wel echt steenbelangryk...
die envelop; ik wou die niet verkreukelen - dus: die moet ik, begryp ik, ergens hebben bovenop hebben gelegd.
maar: toch niet op deze tafel. en ook niet op dié tafel?
in de keuken dan toch?
een lang verhaal kort: ik ben, vrienden, byna TWEE UUR LANG naar die brief aan het zoeken geweest!!!!!!!
een mens moet wel vaker twee uur lang naar iets zoeken - maar het heftige was: op hoe weinig plaatsen kon die liggen? ik was niet op het podium geweest, ik was niet in het magazyn geweest. ik was alleen maar daar en daar geweest. je kan geen HONDERD keer op hetzelfde tafelblad kyken.
voor de miljardste keer in de auto gaan zoeken - was ik die brief dan al in de auto gaan leggen? neen toch?
VERDOMME IK WIL NAAR HUIS HET IS ONDERTUSSEN HALFTWEE SNACHTS.
op den kei-lange duur had ik die brief nog stééds niet gevonden. toen heb ik myn broêr serge gebeld (de enige die je in het holst van de nacht ongestraft kan opbellen.)
"ik begin stilaan in een pychose verzeild te geraken. er zyn maar drie plaatsjes waar die brief kan liggen. myn kleêren, neen - die heb ik ook al een miljard keer binnenstebuiten gedraaid... ik wil naar huis ik wil gaan slapen HOE KAN DEES!!!!!!!!!!!!!!"
hoe het eindigde, ga ik er vandaag niet eens by vertellen. ik probeer alleen maar even uitdrukking te geven aan die TOTALE REDDELOOSHEID. okay, geen twéé uurs, maar toch écht wel een uur en een half... in de keuken, in de zaal, in de keuken, in de zaal, in de keuken, in de auto, in de keuken, in de zaal...
de psychiatrie die daarby dan inmiddels begint te wenken...
zondag 17 mei 2026
Abonneren op:
Posts (Atom)
