al myn speeldata, ziehier:
zaterdag 11 juli 2026
zaterdagbunnies
amped up alley
nu dinsdag samen met kloot per w live in de legendarische dinsdagclub
de volstrekt briljante thomas sarzynski, hier links, runt ook de band "slingshot bikini", zie hieronder by "afterLink"...
:D
vrijdag 10 juli 2026
onderschat / overschat
onderschat: de dizzie derwisj
overschat: sushi
naar waarde geschat: erwin invisible
nieuwe alternatieve feiten
1. rops maakte in 1866 deze binnencover voor baudelaires "les epaves". de mythe wil dat baudelaire over die prent niet tevreden was, maar dat klopt niet, het was alleen maar op enige aanlopende voorschetsen voor dit eindresultaat, dat baudelaire enige gestreng corrigerende commentaren had.
2. baudelaire noemde rops de enige belgische artiest met wie hy verwantschap voelde. ja, dat zal wel...
3. toen baudelaire in brussel verbleef (dus in 1864), noteerde hy eens, in een kort briefje, dat er, tot zyn ergenis, niemand te vinden was die hem de juiste portokosten voor een bestelling naar madrid kon mededelen.
4. skeletor, de slechterik uit "masters of the universe", heette oorspronkelyk niet "skeletor" maar d-man.
state of being, 11 juli 2026
belgië verdiend verloren. die sukkels; de laatste tien minuten schoten ze ineens in actie, voor een toen al zo goed als verloren zaak. toen wél lieten ze zien wat ze konden. zo hadden ze moeten spelen: vanaf in het begin, de sukkels!
is jammer, want ik had graâg met de club gesupporterd op dinsdag. dat feestje gaat niet door.
ik slaap aldoor, dit lykt wel een slaap-vacantie. ik ga zitten en ik val in slaap... combinatie van die steengoede lucht links, en rechts dit tamelyk afmattende bestaan...
wél tussendoor een camionette regelen voor volgende week in oostende, wél tussendoor om een voorschot gaan schooien by een opdrachtgever in aûgustus, wél de nieuwe quiz-vragen weêr voorbereiden, ha-ha!...
dat zou een mooi bestaan zyn: in de stad aldoor feestjes geven - maar daartussenin aldoor hier aan zee zitten uitblazen, van hieruit myn postduiven versturende...
in de states hebben ice-agents alwéér zomaar een mens gemolesteerd... het schynt niet eens meer het nieuws te halen... kei deprimerend, dat dit maar kan blyven en blyven ontaarden, alles gaat kapot en niemand kan er iets aan doen...
de vierde en laatste dag van myn crowdfunding-actie wordt naar morgen verschoven... maar donoren mogen toch vandààg in actie treden...
dreamer
daar hadden we nog maar weêr eens een boekenwinkel-droom. hoe vaak zou ik dat hebben? vast veel meer dan één keer wekelyks. ik liep door een kolossaal boeiende boekhandel van meerdere verdiepen. ik kende de anatomie ervan een beetje, dwz ik wist "daar links boven heb je nog tafels met daarop stripverhalen," etc (een geografie die terugkeert, dwz in deze terugkerende droom, zyn er overlappingen aangaande de inrichting van de boekenwinkel, zodat ik die enigszins herken en ken); ja, vooral stripverhalen deze keer, oa zag ik een zéér, zéér lyvig boek "verzameld werk piloot storm"; later viel ik, staande op een ladder, tegelyk met die kast helemaal om, zodat ik dat boek niet meer terugvond. ik wilde het per se terugvinden, hoewel ik my het verzameld werk van storm toch nooit zou aanschaffen. dan vond ik het boek toch? neen, by nader inzien een gelykaardig ruim boek met een tekening op een zwarte cover, maar dan "history of redhead - volume one" - stel je voor, zo'n enorm boek van pakweg 1400 bladzyden - maar dat is dan alleen nog maar volume 1??? (bestaat niet echt, maar in myn droom wel, in myn droom was ik met die série vertrouwd.) ik moest aan iemand myn telephoonnummer geven, dat lukte alsmaar niet - waardoor ik begreep: oh, dit is dus een droom, zo één waarin je alsmaar niet kan bellen; zodat ik wakker werd. dat was een opluchting, omdat die boekendroom té lang duurde, té langdurig té veel té interessante boeken, pfeeeeiwiwwww...
(zeven uur later zag ik, in de echte wereld, dat dat toffe boekenwinkeltje in oostduinkerke bad sinds deze zomer niet meer bestaat. jammer...)
crowdfunding - dag drie van vier
ik heb eventjes letterlyk nul euro ter beschikking.
het is myn goed recht, jou te vragen, een geldbedrag naar jouw keuze, op myn rekening te storten.
ik ben niet kwaad als je niets geeft - als jy ook niet kwaad bent, voor deze fundraising op zich.
"crowd-funding" is intussen wel niet meer het juiste woord; dagelyks heb ik gemiddeld 2800 bezoekers telkens - en maar twéé mensen van die 2800, hebben tot dusver iets overgeschreven...
twee mensen - uit een poel van 2800...
goed, dank aan hen!!!
volg hun voorbeeld, het karma zal u lonen.
gegevens:
GCV STUDIO VITALSKI
IBAN BE89 7310 2330 0785
(dwz: acht negen, zeven drie één nul, twee drie drie nul, nul zeven acht vyf)
donderdag 9 juli 2026
vrydagbunnie
gogoet live on stage in de dinsdagclub
op de main stage van de gentse feesten
op de laatste avond van de feesten
prime-time
(inderdaad bezet de dinsdagclub dit jaar de belangrykste spot van integraal de gentse feesten...)
prent vd week
ik vraag aan bob fish:
"wie tekende dit eigenlyk?
zonneland, 1953...
americaanse import?"
binnen vyf minuten een filmpje in myn box.
hy heeft het verzameld werk van die man.
in zyn kwylen doende stripverzameling.
ene renaat demoen, kennelyk.
een brit die in brugge woonde,
doordat die met een brugse getrouwd was.
bob fish rules.
en zonag 19 juli speelt die live
in het salon op zondag...
gig
kyken we met de dinsdagclub
vanaf 21u
op groot scherm
in de club
onderschat / overschat
onderschat: nonkel zigomar
overschat: foofighters
naar waarde geschat: thomas pips
nieuwe alternatieve feiten
1. cynthia albritton, alias cynthia caster plaster, tilde groupie-dom naar een hoger niveau, door van tientallen supersterren een plaasteren geslachtsdeel in styve toestand tot stand te brengen. ze zorgde zélf voor die styve toestand, en betaalde al deze sterren uit door nà de creatie, haar lichaam aan hen cadeau te geven.
2. zo maakte ze plaatseren falussen van oa jimi hendrix, alle leden van hendrix' band, wayne kramer, anthony newley, keith webb, chris connelly, jello biafra, en nog een zeventigtal anderen.
3. realistisch geschat wordt dat er door trumps zeer plotselinge stopzetten van us-aid, intussen 350.000 mensen gestorven zyn, van wie ongeveer 230.000 kinderen.
4. honderdvyftig jaar lang waren er geen bevers meer in belgië. de laatste werd eens gedood in 1848. dat ze terug in het land zyn, komt door heruitzettingen, begonnen in de jaren 90. in de ardennen uitgezet, maar nu zitten ze in belgie overal.
5. bevers zyn zeer voortvluchtige dieren, die je uiterst moeilyk te zien krygt. myn vriendin jantine schröder bestudeerde drie jaar lang beversporen in vyf verschillende landen, fulltime, en heeft nooit één keer een bever in het echt gezien.
6. een "sitzpinkler", duits, wil zeggen zoiets als "seut"...
etymologie
het "bever" in "beverly hills" komt wel degelyk van "bever", het dier. niet dat er daar uitzonderlyk veel bevers woonden, de landeigenaar kwam echter uit "beverly farms" in massachussetts, en koos die naam als een hommage aan zyn geboortestreek.
citaat vd week
So when you call up that shrink in Beverly HillsYou know the one, "Dr. Everything'll-be-alright"Instead of asking him how much of your time is leftAsk him how much of your mind, baby
bert bevers
over bevers gesproken,
check de blog van de totaal briljante auteur bert bevers;
vandaag een special over aardbeien.
verdwaalde photo
help -
die schitterende regenjas
heeft iémand er een idee van,
waar die ineens naartoe is??
photo (c) marca penneman
dode schryvers
rijnvis feith (1753–1824).
neêrlandse dichter en romanschryver.
schreef de bestseller julia (1783).lezers huilden er massaal om.
zyn overdreven gevoelsstijl werd vaak bespot, "feithiaanse tranen" werd een spotnaam.
enige jarenlang burgemeester van zwolle.
verslaafd melancholie, kerkhoven en romantische somberheid.
rijnvis was geen voornaam, maar een familienaam die hy als voornaam erfde.
hy woonde op een buitenplaats by zwolle en schreef er tussen de wandelingen door.
hy woonde op een buitenplaats by zwolle en schreef er tussen de wandelingen door.
state of being, 10 juli 2026
nu toch zit ik, rond middernacht, héél eventjes in myn lievelingskamer aan zee, de aparte slaapkamer met dubbelbed - en met, vanaf dat dubbelbed, zicht op de zoet ruisende zee. alle vorige jaren zat ik stééds hier, maar dit jaar pas, is opeens myn dochter haar frank gevallen, en wil zy niet langer meer in die meer dompige kamer daar achteraan.
als je kinderen iets vragen, moet je quasi altyd géven. mollie heeft meer recht op de beste kamer dan ik: omdat, alles byeen, haar leven veel zwaarder is. de middelbare schooltyd - dat is, in het westen althans, dé meest belastende tyd van een mensenleven. doordat je daar àltyd aan de onderkant van alle machtsverhoudingen zit.
het zyn voorts prachtige dagen, hier en nu (speaking of "state of being"...) luv regelt alle vacanties, in zo'n felle mate dat ikzelf nauwelyks nog weet wat er op ons afkomt. dus nu loop ik hier, opeens, voor een dag of vyf, over stranden die nog nooit iemand gezien heeft - zonder dat het my op voorhand feitelyk gegeven was, dit te kunen inschatten; het is, net als berlyn, vorige week, een ongeveer totale verrassing.
... haar vader kwam vandaag ook even langs.
hy en luv zaten op een stoeltje in een duinzonk, hun gezichten richting engeland, in de namiddag; en wél wandelden-ik ze achterna, maar niét was ik, eens daar dan, van oordeel dat die omgeving koel genoeg was of voldoende vochtig, dus in rollende bewegingen begaf ik my maar weder terug naar daar, lezers, waar een mens als don vitalski thuishoort; binnen, met de deuren op slot.
het nieuwste affiche voor de dinsdagclub is zonet, vanuit serge zyn mailbox, by me binnengekomen - dus: nu ga ik maar weêr, een uur of twee lang, aan het facebooken, om dit affiche te verspreiden. zoals dit my nu byna vier jaar lang reeds, aan de orde is...
intussen beluister ik allerlei podcasts; het, in se, zéér saaie werk (taggen en mailen), op die manier dan toch vanzelf wetende over te hevelen naar, ronduit, een feest van lachende vreugde.
nu al een halfjaar lang staat helemaal bovenaan voor my de podcast geheten "secular talk", door de extreem eloquente en helder denkende, én zeer driftig gedreven kyle kulinski, van wie ik vind, dat die àltyd gelyk heeft.
dreamer
sinds 2001 droom ik twee, drie keer per jaar van een zekere heks die my in haar ban heeft, niet een heks by wyze van spreken maar een letterlyke heks, zodat het voor my quasi onmogelyk is om hierover te vertellen. alleszins droomde ik dat ze by me thuis in een kast zat, de kastdeur ging open en ja, natuurlyk, daar zat ze. nog erger werd het, toen ze daar uit kwam geklommen, waarna ze gelukkig werd afgevoerd. het gaat om een afgryselyk negatieve energie die iets heel anders is dan zomaar een droom, het is een soort heftige realiteit, een stryd die ik al jarenlang voer, die ik in principe niet kan verliezen maar die behoorlyk walgelyk is en die je de stuipen op het lyf jaagt...
crowdfunding -- dag twee van vier
ik zit eventjes krap by kas...
keep the dream alive...
ben jy fan van het universum van don vitalski, stort dan een bedrag naar keuze op de rekeningnummer van GCV Studio Vitalski, met de mededeling "geschenk", of iets dergelyks.
GCV Studio Vitalski
IBAN BE89 7310 2330 0785
(dwz: acht negen, zeven drie één nul, twee drie drie nul, nul zeven acht vyf)
dank, - you rule with style.
woensdag 8 juli 2026
onderschat / overschat
onderschat: monteverdi
overschat: de ramblas van montevideo
naar waarde geschat: matthias schoenaerts in "supergirl"
mémoires
de laatste paar dagen houdt deze volgende, naargeestige herinnering my, zomaar ineens, best intens bezig; ze is niet "nieuw", dwz ik ben dit nooit "vergeten" geweest, maar er komen my nu, merkwaardig genoeg, alsmaar details van voor de geest, en nu pas voel ik aan, dat dit stukje geschiedenis om een werkelyk soort van kindertrauma gaat.
het begon ermeê dat myn grootmoeder my had beloofd dat wy, op een zaterdagnamiddag, in het zéér verre dorp genaamd essen, het dorp van myn overgrootmoeder, een zogenaamde "grote louis" zouden gaan eten - dit gerecht zynde, naar het scheen, een zéér grote soort van pannenkoek, zoals die daar, in een of ander eethuis, een traditie heette.
in waarheid, zo bleek, kwamen we daar aan in een volledig niemandsland van droge, antieke binnenkamers. eerst kwamen we by een werkelyk stokoude man, die in een hoek van een kamer op een stoel zat, zich nauwelyks meer kunnende bewegen. hy kreeg, ik geloof voor zyn verjaardag, een elpee cadeau, met daarop, zeiden ze, fanfare-muziek. "dat hoort hy zeer graâg," zo sprak, denk ik, myn overgrootmoeder in zyn plaats.
vervolgens kwamen we, voor de rest van deze enorme namiddag, in een andere zitkamer terecht, waar die man dus niét was, maar waar de muffe, stoffige, vooroorlogse anti-beweging in nog ergere mate hoogty vierde, verstikkend langs de byna als pyn aandoende bruine meubels. myn grootmoeder en, denk ik, myn overgrootmoeder, zetten zich tezamen voor de rest van de namiddag aan het converseren, aan een tafel met een donkergroen tafelkleed - onderwyl ikzelf, wat verderop, naar een tweezit was verwezen. daar lag één stripboek, dat toén al byna ziekelyk oud op my overkwam; "sjors en sjimmie op de pintoplaneet" - een boek dat toen, achteraf gezien, toch nog maar een twaalftal jaar oud moet zyn geweest. meer vervreemd dan geboeid las ik het dikke, naar oud stof ruikende boek toch helemaal uit, namelyk omdat er verder totààl niks ànders voorhanden was.
het volgende moment in die tydloos gedurige namiddag, hadden myn grootmoeder en/of myn overgrootmoeder my nog andere "lectuur" aangereikt, namelyk het allerenige dat er voorts nog meer in huis was, namelyk: een stapeltje damesbladen van toen, "libelle" of "het ryk der vrouw" - daar moest ik, als zesjarige jongen, die oneindig voortdurende uren, van die ondraaglyke vervelende, angstaanjagend saaie, oneindige namiddag meê toekomen; met die verkreukte jaren 70-tydschriften over damesmode en naaipatronen...
op de extreem lange duur, na zeventien keer te zyn doodgegaan en afgestorven, zag ik ons dan toch weêr in de auto stappen; alleen maar zeer terloops, langs-de-neus-weg werkelyk, zei myn grootmoeder toen: "oei, dat restaurant is niet open, zie ik..."
en zo gingen we maar weêr naar huis.
dinsdag 7 juli 2026
ad valvas
mooie strandwandeling met myn dochter, rond elf uur savonds. prachtige donkerpaarse lucht (oostduinkerke).
kort daarvoor "supergirl" gaan zien, met de familie én met els crawls. mathias schoenaerts is the goat. de film een stevige 6,5 op 10. veel te weinig vaak het iconische supergirl-pak in beeld. (goed, alle andere momenten draagt ze wel een blondie-t-shirt...)
rond twee uur snachts naar huis gereden, net op tyd om daar, thuis, in myn eentje, belgië een zeer mooi ding te zien doen.
koning midas: alles wat hy aanraakte, veranderde in goud. trump: alles dat hy aanraakt, verandert in giftige stront. zoals een maand geleden die new yorkse basketters. die waren aldoor aan het winnen - trump gaat zich ermeê moeien; iedereen een slappe; de knicks kunnen het schudden.
die balogun had zich allang by die rode kaart neêrgelegd. hy was het er niet meê eens maar hy had zich er al lang by neêrgelegd. ineens staat die daar terug op dat veld?? die snapte zelf niet wat er gebeurde, wat ie daar moest komen zoeken. en ook die andere sjotters; die waren plaatsvervangend beschaamd. echt: die waren onderbewust gewoon te beschaamd om te scoren. dat gebeurde aldoor: dat er zo'n americaanse sjotter zyn voet optilde: om de bal door te laten.
trump is zo'n destructief monster. maar vrede is onderweg. het kwaad verteert zichzelf en vrede is wat zegeviert, door het goede te doen.
goed. nu gauw gaan slapen - en dan weêr een gloednieuwe topeditie van de dinsdagclub, bacchuslaan 67, antwerpen. deuren 18u, showtime 19u.
maandag 6 juli 2026
zondag 5 juli 2026
waar was je te vrydag slash te zaterdag
ik noteer dit met beklemming, doordat ik een heleboel clubbers by nader inzien niet eens geïnformeerd heb gehad hierover.
ik zocht alleen maar acts, geen crew;
maar pas eens ik daar was, drong het tot my door, dat er qua crew nog wat speling zou zyn geweest.
myn excuses.
zicht vanaf dat terras...
daar was een zwemvyver ook...
echter, ik ben fobisch voor libellen...
overigens kryg ik ook soms angstaanvallen van een situatie als deze: gedropt worden op een ver buitenverblyf, waar iedereen ogenschynlyk zorgeloos op blote voeten aan mekaâr druiven uitdeelt; ik wil dan soms dringend terug naar myn schulp;
maar dààrvan had ik dit weekend geen lâst, ik geraakte helemaal in diezelfde hippie-modus...
Abonneren op:
Posts (Atom)
