column gva 07/10/2008

Bromberen

Liefhebbers van Vitalski (en dat zijn er uiteraard alsmaar meer, mede dankzij Gazet van Anterpen), die kunnen, sinds dit seizoen, tevens hun hart ophalen bij het radioprogramma “Bromberen” op Radio 1, en wel op het zaligste uur van de week, namelijk zondagmiddag van 13 uur tot 14 uur. Het uur daarna, herkenbaar aan een brij van sportnieuws opeens, wordt een zondag een foltering, wegens het vooruitzicht op de maandag, het uur daarvoor lijd je nog pijn van de avond daarvoor. “Bromberen” wordt gepresenteerd door radiocoryfee Pat Donnez. Toen die, na ettelijke decennia, onverwacht ophield met zijn diepzinnige reeks “Titaantjes” vorig jaar, dacht ik abusievelijk dat hij met pensioen ging, en zei ik nog letterlijk:“Dju, - dus heb ik uiteindelijk geheel nooit de eer gehad bij hem in de studio te hebben mogen zitten...” Maar toch wel dus!

De naam “Bromberen” is zeer toepasselijk, daar de genodigden, een viertal per week (gelukkig veelal geen té vaak uitgemolken bekendheden), per aflevering één onderwerp krijgen, waarop zij hun chagrijn mogen botvieren. Normaal gezien ben ik tegen het cultiveren van ergernissen, ieder heeft zijn besognes, maar dit programma neemt zijn tijd, zodat sommige sprekers geleidelijk aan toch aardig op dreef komen. En dat levert dan koddig materiaal op, zoals dit hier:“Ik kan mij in België geen enkele loft meer inbeelden waar géén raket van Kuifje staat...” (Brigitte Raskin), of ook:“Humor heeft een kern van waarheid; gein is niet meer dan lenig omgaan met woorden.”(Nigel Williams.) De aflevering over Nederlanders heeft ons wel een paar toeristen gekost, een beetje gek, want inhoudelijk voelde je toch duidelijk de tong in de wang.

Iemand graag zien als hij vrolijk is, spreekt vanzelf; échte liefde toont zich in de mate waarin je diezelfde persoon verdraagt als hij in versleten sokken thuiskomt, om daar ogenblikkelijk over te beginnen zeuren. Mijn lief zegt dat ik heerlijk kan doorzeuren als ik een beetje dronken ben (niet té dronken, welteverstaan...) De voornaamste kenmerken van een professionele zagenvent zijn deze drie: ten eerste zeurt hij zijn levenlang voort over maximaal twee of drie onderwerpen (“stokpaardjes”), die hem aansteken als een rode lap voor een stier, liefst iets futiels. Ten tweede spreekt hij in cirkeltjes volgens drie of hooguit vier, steeds dezelfde redeneringen, die telkens opnieuw, in ongeveer dezelfde volgorde, opduiken. En tenslotte moet een zagenvent ook maar zo fair zijn, er geen aanstoot aan te nemen als er een kwartier lang niemand naar hem luistert.