ik woonde niet zonder myn hele familie in een feestelyk zomers landhuis. een mooie jonge dame kwam zich voor my aanmelden, zogezegd kende ik haar wel enigszins en was haar komst in principe geen verrassing maar ik was nog in myn pyjama dus ik zeg, wacht je even in deze belendende kamer. ik maakte my verder klaar maar geraakte intussen in verplaatsingen en gesprekken en verwikkelingen, zodat ik op den duur pas dacht, hoe is dit mogelyk, die zwoele en geweldige dame, in een onuitgesproken atmosfeer van licht platonische kalverliefde, zo ongemeen plezierig: gewoon zolang op my laten staan wàchten (maar goed tegenwoordig kyk je dan wel op je telephoon.)
dit noterende, herinner ik my nu ook een droom van gisteren (had toen wel direct nadien een paar sleutelwoorden genoteerd ook); in eenzelfde sfeer van prille naïeve verliefdheid, was ik door een misverstand in een liefdesrelatie verzeild geraakt met twee vrouwen tegelyk. dw ik had avances gemaakt naar de éne, maar de àndere dacht dat ik om hààr ging. ze waren allebei op een sympathieke manier een beetje lelyk en ik dacht: maar sàmen zyn ze wel mooi en zeer boeiend... het was dus opnieuw helemaal geen seksdroom maar wel een zwoele, zomerse, jong-verliefde droom - wat eigenlyk het mooiste is dat er bestaat...
het is normaal dat je je als man seksueel opwindende vrouwen kan verzinnen; maar dat je je zelfs integrale, diepmenselyke, psychologisch realistische mensen en hun uitwerking kan byeendromen, hoe vreemd toch...
doet denken aan een notitie van louis borges, die schreef over een droom: hy babbelde met een man, die aldoor zyn hand in een jaszak hield. opeens haalt die zyn hand toch boven - het is een kraaienpoot. borges schrikt zich quasi een hartstilstand.zyn opmerking: hoe kan een mens zichzélf zo hard laten schrikken? hoe kan je zo hard verstoppertje spelen met jezélf, binnenin het labyrint van je éigen verbeelding?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten