zéér geweldig feestje in hasselt. daarna,- eens, op zich reeds, laat -, thuisgekomen, toch wél nog oneindig blyven door-loungen, dit goede na-gevoel nog koesterend. vandaag, zaterdag, was ik dan ook, althans zuiver fysiek, enigszins zombie. in de jaren negentig had ik katers van grass en whiskey; heden heb ik katers van alleen maar sportieve uitputting; zo'n avondje blue-facen, dat is (zoals jullie allang weten) een top-sport.
de lig-zetel lonkte, deze gehele dag; doch neen, ziehier: myn oudste dochter mollie was alleen thuis - en hear, hear: ze wilde met my de stad in... (zoals vorige week ook al...)
"ok, ik ga vlug even die elektro-fiets byladen!" (die fiets laadt wel zéér traag, man...)
hoe geestig: een jaar of vier geleden, was dit een trotse, vaderlyke ambitie van my; om, met gods hulp, met myn dochter (en/of myn zoon) een terrasje te doen, in de drukke stad; om met haar te pronken, ja hoor. "kyk, daar is die nachtburgemeesterlyke vitalski - met die befaamde dochter van hem..."
echter: dat lukte toen eenvoudig nooit; mollie kon dit toen eenvoudigweg niet. daar kwam dan stééds vroeg-puberale ruzie van. nog voor we vertrokken waren. of anders, als we tochw el dààr geraakten: dan was geen enkel terrasje naar d'r zin, of myn ademhaling was niet naar d'r zin... kwaad fietste ze dan alleen terug naar huis, ikzelf maar hopende dat ze niet in een tramspoor zou verzeilen.
en nu, people, is het vanzelf zover gekomen. mollie wyst my zélf de plekjes aan waar we naartoe moeten... waar we een "poke bowl" kunnen eten (zy doet die ingewikkelde elektronische bestelling voor my...)
het weder was zacht en de tyd stond stil. de krytblauwe namiddaglucht streelde onze ziel...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten