het bleek een zonnige dag te zyn - eenvoudig was het echter niet, dit werkelyk te consumeren. myn beroep is ofwel op een podium staan, ofwel als een luis in de zetel hangen, gefrustreerd typende aan een laptop die, door toedoen van de duivel, om het halfuur uitvalt. nog éventjes en ik ben àl myn adressen kwyt, àl myn afspraken, àl myn herinneringen aan het walhalla waar ik op reis was toen ik een bode was voor de tsaar.
wél moest ik eventjes naar de bank, cash geld gaan storten. toen wél, lezers, kon ik naar buiten voor een wyle. te warm voor die jas - maar toch wél die jas aandoen; alleen maar voor, daarin ingenaaid, die binnenzak, waarin dan immers myn telephoon kan.
"enough" van brian eno.
de totàle hallucinatie van de handelsstraat. die ongebreidelde kakophonie van belgisch-oriëntaalse kaneel-geuren, opvliegend van tussen de gevleugelde muskusratten van al die balcons...
in het banklokaal een zeer lange sliert van wachtenden. van de vier machines present, bleek er maar één populair. "meneer, die andere, die werken niet," zo werd my dit nader verklaard. dat zou kunnen maar het goeien-is, ik moet niks àfhalen. om àf te halen, moet je natuurlyk twee drie uurs staan aanschuiven. geld droppen echter, kan altyd ogenblikkelyk.
wat héél soms, namelyk één keer toch eens, ooit, kan gebeuren, is dat je storting niet geregistreerd wordt. je dropt 200 euro - en ineens: valt dat scherm uit (zoals ook myn laptop, inderdaad). "dat komt goed, meneer, dan moet je onmiddellyk naar dié nummer hier bellen."
rond een uur of acht savonds opnief naar buiten, ditmaal om eventjes te gaan fiétsen. ik ken nu een parkoers waarby je geen énkele keer de waterkant verlaat; aldoor langs dokken, tot aan de zeer noordelyke schelde, waar voorts ook geen toeristen toeven. al vyftig jaar hier wonen en toch wél nog kunnen verdwalen, godlof...
morgen extreem vroeg op - feitelyk niet "morgen" pas, doch reeds binnen drie of vier uurs; om myn dochter, mollie, te chaufferen. naar evergem, namelyk. een mens kàn zeggen: "ga met de trein" - maar: wat voor een vader ben je dan? niét als je als vader, op dat moment, naar kantoor moet - maar wél: als je, als vader, zo geprivilegeerd bent, dat het éigenlyk zou kunnen? voor een goede vader is "eigenlyk zouden kunnen" gelyk aan "moeten".
maar het suckt wél. myn bio-rythme is vandààg al een quasi-modo...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten