1992.
vlagdekschip van de ninetees.
om méérdere redenen een teletydmachine, met name omdat ik toen ook zelf zo'n rondjagende oppervlakkige vrygezel was, met een passie voor vrouwen - dat op een piëdestal zetten van een zogenaamd fataal aantrekkelyke vrouw; inderdaad heb ik dat vandaag gewoon totaal niet meer in my, dat is totààl voorby. maar zelfs toen al distantieerden-ik my van de general feel van deze prent.
ik ben ook niet zo'n fan van de vertelvorm in een film. het hoofdpersonage zegt: "iedereen heeft wel iets van een sadist in zich..." en dan wéét je: nu gaan er twee, drie scenes volgen, om ons by dat praatje een plaatje te bieden.
toch heb ik de prent uitgekeken, wat wil zeggen dat ik hem wél goed vond, en ook heb ik er, gewoon in myn eentje in de zetel, vier, vyf keren echt hardop meê gelachen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten