een goede vriend van my had myn dinsdagclub-hemden opzettelyk ondergeplast, omdat hy vond dat dat punk was. ik was extreem woedend, echt om te ontploffen. hy ging naar huis om ze te wassen maar toen hy terugkwam was er niks aan verbeterd. ik riep: "dit is de eerste keer in heel myn leven dat ik kwaad ben op u!!" in aanloop naar het optreden liep er nog vanalles mis, maar op den duur op zo'n manier, dat ik begreep: "ik begin te begrypen dat dit vermoedelyk maar een droom is,"- waarna ik opgelucht wakker werd.
ik herinner my nu ook dat ik een paar nachten geleden droomde, dat ik myn zesde middelbare nooit had afgemaakt - en dat ik dit nu alsnog moest doen. ik snakte naar myn vryheid en kon my totaal niet op die te leren materie concentreren. ik dacht: dat kàn toch niet, dat ik naar school moét - maar myn moeder bleef zeggen van wel. ik herinner my deze droom: omdat de vorm van opluchting om eruit te mogen ontwaken helemaal hetzelfde was...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten