op velerlei praktische zaken ben ik door het noodlot tot luieren verplicht: doordat myn bydragen daaraan telkens niet gewoon nutteloos blyken doch zelfs contraproductief.
ik ging eindelyk eens stofzuigen (jaren negentig); er zat iets in die stofzuigerbuis; ik zwiepte de buis weg en weêr, om dit euvel eruit los te krygen. het euvel (ik weet niet meer wat het preciés was) kwam inderdaad vry - en; het vloog de kamer door - en: het stuiterde tegen myn vensterraam aan - dat aan diggelen viel.
toen borg ik die stofzuiger maar weêr op.
raam kapot, stofzuiger terug in de doos.
raam kapot, stofzuiger terug in de doos.
een verhaal waarvan die tydssituering belangryk is; ik leefde in dié tyd totaal psychedelisch; die stofzuiger nog maar überhaupt uit zyn krochten te hebben bovengehaald, was op zich al een vyfjarenplan van my aan het vergen geweest...
vandaag wilden-ik eindelyk die houteren plaat aanpakken, die, wars van enig nut, onderaan myn bureautafel al jarenlang loshangt - een onvreê voor het oog, al jaren.
toevallig was ik op snel-plak-lym gestoten, en was ik deze gehele zondag alleen thuis (luv en de kinderen waren naar een musical.) éindelyk dat varkentje eens wassen! lym bovenop die plaat; en - onder die plaat: deze tuinkabouter. die die plaat dan immers naar omhoog drukt, tegen het bureaublad aan; om Zo dan die lym te laten drogen.
een uurtje later: die tuinkabouter was dan toch niet hoog genoeg?
de plaat was van de onderkant van het bureaublad weêr losgekomen, nog erger dan tevoren.
echter: de gedropen lym tussenin de plaat en het bureaublad, was intussen steenhard geworden.
aldus: vroeger hing die plaat gewoon los aan dat bureaublad - vandaag heb ik ervoor gezorgd dat er tusen die plaat en dat bureaublad een stenen wig is gekomen, waardoor je die plaat zelfs niet meer naar omhoog kan tillen...
waarvoor dank.
waarvoor dank.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten