weêr zo'n classic maandag waarby ik na drie uur slapen terug op moet - om mollie naar gent te ryden. in principe kan die met de trein - maar: niemand laat zyn eigen kind alleen. je bouwt het liefst een muurtje om d'r heen...
met die nieuwe wagen is het goed ryden ook. die voelt nog echt helemaal nieuw. zelfs ruikt die nog helemaal nieuw. wat binnen een paar dagen wel al gedaan gaat zyn.
is nochtans een artificieel iets; om een wagen naar nieuw te laten ruiken, wordt die in de verkoopgarage helemaal ingespoten met "meguiar air fresher". expres niet een "gezonde" geur, niet een "alpen"-geur, expres een geur die op je adem pakt zelfs, en aan machines doet denken - maar dan aan verse machines...
de files op de terugweg vielen goed meê.
luv was thuis toen ikzelf weêr thuiskwam; doch myn eigen traject ging gewoon naar myn slaapkamer terug. verder inslapen, dat ging vanzelf...
ik heb nochtans vele kopzorgen, vrienden. in principe gaat alles goed - maar: ik word bedreigd langs alle kanten. dus: ik moet aldoor allerlei mogelyke rampenscenario's van my afduwen. soms wil ik, hoe zou je zelf zyn, één of andere fatale beslissing nemen, een knoop doorhakken - maar: laat het... doorgaans zyn van die wilde, drâstische daden geen slimmigheid... niét handelen, is dikwyls véél effectiever.
dat is echter het lastige: niéts doen, is moeilyker dan iets doen.
daarom zie je aan de top byna alleen maar sukkels; mensen zonder impulsen, zonder wilde ideeën...
daarom zie je aan de top byna alleen maar sukkels; mensen zonder impulsen, zonder wilde ideeën...
verderop in de dag, wat nog betreft deze "state of being", de gehele tyd the usual stuff; programmeren, line-ups maken, facturen uitbetalen... iemand zyn nummerplaat vragen, een reeks datums voorstellen... mp3s op een rytje zetten...
dit werk is saai, al drie jaar lang aldoor dit ene zelfde ding - maar: tegenover écht werken, is dit nog altyd, toch, het walhalla. en ja: àltyd en àltyd hetzelfde doen, is dé sleutel tot succes. zo weinig mogelyk variëren - toch zeker als je het wil schoppen tot een soort "van de ven, olen - op zondag"... toch zéker in vlaanderen...
dat is wél myn mening, people - dat vlaanderen een belachelyke natie is. dat de vlaamse cultuurdragers totaal bekrompen zyn en zelfs debiel, ik kan er niks aan doen, de ervaring heeft my dat geleerd... vergelyk maar eens willy vandersteen met franquin, dat zegt alles... zoek in vlaanderen maar eens litteratuur-critiek a la "de nieuwe contrabas"... heel vlaanderen is één lilse bergen - in het béste geval.
daar tegen aan schoppen, is even achterlyk. het is gewoon wat het is. just remember that our lives were saved by rock&roll.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten