wat ligt er op myn nachtkastje - aan léctuur?
inderdaad liggen de boeken alleen daarboven, in myn slaapkamer; overdag ik toch nooit tyd hebbend om te lezen.
misschien heb ik soms wél die tyd - maar: dan heb ik toch het gevoelen, dat ik die tyd niét heb. wat niet helemààl, maar toch wel quasi op hetzelfde neêrkomt.
vandaag echter, zeer uitzonderlyk, toch wél overdag, in de blode namiddag, met een boek in myn handen op de mat gelegen (een ligmat, op het buitenterras.)
ik lees niet meer véél, maar toch wel nog steeds strikt dagelyks. eens ik, als eindelyk, de modus gevonden heb, vind ik lezen nog altyd een van de allerplezierigste dingen die er bestaan...
ik was opgehouden in die biographie betreffende patrick konrad. dwz het is niet echt een volwaardige biographie, lykt my - maar wel is dit een verdienstelyke kroniek (wat is het verschil? de kroniek dringt minder diep door in de psyche van de beschrevene... wat niet erg is, we moeten niet àltyd bachs tocatta hebben op liggen... een kroniek is ook goed...)
nu heb ik, na drie weken pauze, dat boek dus toch terug ter hand genomen - én my er hard meê geamuseerd, buitendien.
het is altyd fyn om, van vlaamse schryvers uit het recente verleden, die oneindige vermoeienissen te lezen. onderhandelingen met een filmproducent, ergens in spanje, acht versies van het scenario maken, geldschieters vinden en weêr niet vinden, het project gaat uiteindelyk niet door... dat is aangename léctuur: omdat je jezélf daar dan intussen van bevryd weet.
wat zoekt een mens toch steeds...
blyf toch eens gewoon allemaal op je stoel zitten...
naar deze konrad was ik toe gejaagd, doordat myn andere boek, at ik aan het consumeren ben, my niet meer beviel, met name het derde deel van bart chabots brood-biographie. dat derde brood-boek is alleen maar aftakeling, diaree, overgeven, bibberen, sterven. het sterfproces - voor alle mensen hetzelfde, voor junkies onderling nog méér hetzelfde. het kan my niet boeien, "ik ben hier te oud voor". (niet waar, natuurlyk... het is een zeer waardevol boek - maar omdat het zo mistroostig is, wil ik het toch geregeld opzyduwen.)
"tales for big cities", dat boek over de simple minds, is gelukkig uit, inmiddels... goed geschreven, liefdevol namelyk; maar elke keer opnieuw ga je daarom die muziek tussendoor nakyken - en elke keer als je die dan hoort, komt die je voor als nog duizend keer slechter dan de keer dààrvoor...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten