uit het schriftje, 25 juli 2026

claudio monteverdi. madrigalen. dàt is muziek.

ik zou effectief terug een schriftje moeten byhouden. iedere dag gaan er goeie grappen verloren. dingen die je passeren en die je verrukken, maar die je één uur later alweêr niet meer weet.

ik herken niemand meer. iemand met wie ik twee weken geleden een superbelangryke vergadering had; ik kwam hem daarjuist opnieuw tegen, in het rivierenhof. hy zegt my een goeiendag - maar ik heb geen flauw idee wat hoe alweêr waar...

zoals in een stad regenwater uiteindelyk steeds weêr in die ene rioolpunt wordt medegezogen, zo geraken vandaag alle mogelyke gedachten uiteindelyk verzeild in het inzicht, dat hitler terug daar is - en dat er precies niks tegen te doen is.

voor de website "home academy" sprak ik een hoorcollege in over: holmes, frankenstein, alice en poe; heden bekyken we de mogelykheid om daar een lezing aan toe te voegen met als onderwerp bram stoker.

bram stoker, die zo'n fabelachtige avonturen schreef, had zelf een tamelyk saai leven. hy werkte jarenlang als een ambtenaar, was verknocht aan regelmaat, had een evenwichtig huwelyk, met maar één zoon. hy werkte ook wel voor het theater - maar dan goeddeels aan de administratie daarvan. zyn hobbies waren wandelen en lezen. toen hy stierf, kon hy niet weten, dat wat later, zyn vampierenroman hem zo wereldberoemd zou maken.

ook zyn dood was saai. een beroerte, op 64-jarige leeftyd. gewoon by hem thuis. nadien een besloten begrafenis. byna geen persaandacht, omdat de media toen té druk bezig waren met de titanic, die drie dagen tevoren was gezonken.