ik heb nog een heleboel andere dingen aan myn geëerde hoofd, dus het enige dat ik vandaag doe op deze blog, is een reeks affiches van alle meest aanstaande feestjes die ik geef, is dat oké?
daarstraks ben ik met rocco james conan gaan voetballen, ik zei: "ik ga dan alleen maar tegen die bal aan trappen, maar niet er achteraan lopen,"- daar hiéld ik my aan ook; doch het was wel twee uur lang die bal telkens een hectare verderop sjotten; dus net zo lief is myn lyf helemaal aan frennen.
die régenbui rond 22u - dié was goed!...
maar van te korte duur...
het zicht op de naderende eerste september-dag is yzingwekkend, byzonderlyk omdat myn dochter dan weêr, zoals ze daar nu eenmaal totaal zelf voor koos, op internaat gaat. dit doet byna te veel pyn om hierzo te kunnen noteren...
er is geen énkel genoegen groter dan hier thuis in de zetel te zitten - en volgen hoe mollie voor de spiegel staat, of om te horen hoe die door het huis zingt...
dit is nu byna alsof het front weêr roept, doe je laarzen aan en je rugzak om - en ga maar weder marcheren.
de enige drug die min of meer werkt, is arbeiden. je moet maken dat je àltyd aan het werken bent.
behalve wanneer je netflix kykt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten