vroeger, als ik thuiskwam van de dinsdagclub, moest ik myn kop wassen onder de lavabo-kraan in de machine-kamer. dat had zelfs zyn voordelen, maar was toch niet volstrékt ideaal.
wél kon ik dan terwyl keihard de soundtrack van ziggy stardust hebben spelen. om één of andere reden is de machine-kamer enorm goed geïsoleerd.
daarneven is de hall en de voordeur; als er iemand thuiskomt en ik brul vanuit de machine-kamer: "hallo!!!!!!! luv????? mollie????? rocco??????"
niemand hoort het.
andersom kan ik hierbinnen dan ook ongeremd repeteren. of "goonen" ook, zoals dit een werkwoord is van de nieuwste generatie (zoek zelf maar op.)
doch heden is het séptember, en weet myn dochter zich, omdat dit haar éigen keuze was, op internaat in gent (omdat ze ten alle pryze musical wilde doen; dat heb je niet in barakstad.) dus nu kan ik op dinsdagnachten douchen in mollie haar douche, boven.
dat is wel toffer.
en ook hier kan er zachtjes muziek spelen, best. wel niet de original soundtrack van "dredd" (ken je die? check it out!...), maar toch wél de betere inslaapmuziek van brian eno. wat zeer goed doucht.
ik ga dan op myn knieën op de bodem zitten. als ik my rechtopstaand douche, spettert al die zwarte haarverf en blauwe blueface cream de hele kamer onder; dan ben je nadien minder lang bezig geweest met douchen zelf dan met het yverig weêr proper schrobben van al het beschadigde.
maar dat is een van de mooiere momenten van de week, die als een trein alsmaar door-raast: op myn knieën in de douche, het blauw dat van myn gezicht dwaalt, en ondertussen "enough" van brain eno.
je moet je leven zodanig proberen in te richten, dat er zich geen enkel "minder" moment voordoet. je moet het betrachten, dat je permanent van de ene superbe sensatie naar de andere overglydt, dat je je eigenlyk àldoor zonder meer gelukzalig voelt.
laat je niet gezegd worden dat dat onmogelyk zou zyn.
.jpg)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten