in de drie voorbye jaren waarin we nu, binnenin die vier drukke jaren non-stop dinsdagclub, in de bacchuslaan 76 vertoeven, beste lezers, hadden we eêrgisteren, dinsdag 6 october, cyfermatig de derd meest succesvolle gig ooit. maar: hier bovenuit steken alleen maar die ene keer toen we, onder anderen, jelle cleymans op bezoek hadden; en nog méér daarboven priemt enkel het oudjaarsfeest van '25 op '26, hetwelke nu eenmaal, dus da's niet eerlyk, voortduurde tot vier uur smorgens. dus: eigenlyk was eêrgisteren de échte topper. van de hele série. goeddeels met dank aan een heleboel verjaardagsfeesten tegelyk. tegenwoordig komt iedereen, met al zyn/haar vrienden, zyn/haar verjaardag vieren in de club.
dus wild, was het - en toch, vrienden, kwam ik niet extréém uitgeput thuis.
je zag het aan deze blog.
normaliter staat op deze blog op woensdagen alleen maar kortweg genoteerd: "groeten uit de dinsdagclub" - en basta. terwyl ik hier gisteren nog een heleboel photo's en zelfs pudding-recepten aan het publiceren ben geweest, geef toe.
vroeger bestelden-ik redelyk véél boeken on-line. nu had ik dat eigenlyk jarenlang niet meer gedaan. eigenlyk gewoon uit zuinigheid; de materiële behoeften van myn zoon en myn dochter krygen voorrang, zelf zal ik dan wel toekomen met de boeken die ik al héb (soms is dit zelfs een jammerheid aan wanneer er een niéuw boek binnenkomt: het idee dat de verkenning van myn eigen, bestaande bibliotheek dan weêr even wordt onderbroken.) (vandaag "verzamel" ik dus eigenlyk minder graâg, dan wel dat ik de bestaande verzameling bestudeer. wat typisch is voor ouder worden.) doch dinsdag-ochtend bestelden-ik dan toch, ordinair by boldotkom, dé pas verschenen autobiographie van clem burke; en nu, vandaag, dit niet meer gewend zynde, ben ik er nu dus echt tot in myn botten verbysterd om, dit boek hier vandaag al op myn schoot te hebben liggen.
clem burke zynde de drummer van blondie.
jarenlang werkte hy voort aan dat boek - maar dan met mondjesmaat. toen werd hy dodelyk ziek, opeens - en deed hy, wild krysend snachts, zacht ademend overdag, oneindig vele over-uren om het kleinood nog nét op tyd helemaal rond te krygen. da's wel ontroerend, dat hem dit inderdaad is geluk, echt op de allerlaatste valreep...
debbie harry kreeg ruzie met haar belangrykste gitarist, frank infante; dus in hààr vele, eigenlyk tevele autobiographieën, die het zyn, wordt die frank infante helemaal doodgezwegen, alsof die nooit echt bestaan heeft (de solist van "call me", van "atomic", van "rapture...) - erg wraakroepend en onuitstaanbaar! duidelyk heeft clem burke dit willen compenseren, in zyn boek pryken nu eindelyk ook het verhaal van, en velerlei eerder ongeziene beelden van, die frank.
savonds reed ik over beregende snelwegen naar gent, voor een vergadering met pieter peyskens, die in principe een manager is, al zal die dat zelf zo niet noemen. hem zeer breed al myn besognes voorgelegd...
was best raar: ik stond, daarom, aan de voordeur van het café van de vooruit - en opeens staat saskia de coster daar voor myn neus. inderdaad: twaalf uur tevoren was die in de dinsdagclub. "dit kan niet?"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten