een wedstryd tussen twee burleske dansgroepen; het mooie was dat ze in het laatste versmolten, zodat het toch eenheid was in plaats van wedstryd. die danser en die twee danseressen deden op dat einde een act met een echte, grote, levende inktvis. kort daarna, niet wetende dat hy gezien werd, gaf die danser die inktvis een zoen; ook dat was ferm; dat hy dat dier niet zomaar emotieloos was gaan huren ergens, maar dat hy er oprecht meê betrokken. dit speelde zich af in brussel, waar ik aan het uitgaan was met twee vriendinnen. ook met jan ducheyne, die ons in dit wel zeer psychedelische "brussel" rondleidde. ik kon vliegen, zodat ik al die hallucinante landschappen van bovenaf kon bewonderen. naar dat café dat ze nog zeiden wilde ik wel niet meer meê, en gelukkig gaven dan ook myn gezellen er maar de brui aan.
nu bleek dat ik de taak op my nam, die inktvis meê terug naar huis te nemen. in een koker met water in, die echter eigenlyk net iets te klein was voor die inktvis, altyd stak er nog een béétje poot uit, zodat ik dat deksel er alsmaar niet op kon doen want hoeveel pyn doe je zo'n dier wel niet als die met een uiteinde van zo'n arm onder het deksel steekt.
in de tuin van het huis van myn jeugd was een teil met water in, daar kon ik de inktvis in overbrengen, maar dat had ik beter eerder gedaan want uit de koker gehaald had het er alles van weg dat dit beest niet meer leefde, allicht te lang geen lucht meer gehad, hoe dom van my, wat een schande, nu moest ik er een nieuwe kopen maar die danser van wie die was, zou daar absoluut niet meê kunnen lachen. maar zie: tot myn verbazing begon in die teil die inktvis toch weêr te ontdooien.
nu was het dan weêr zaak te verhinderen dat die er niet, zoals die wilde, aldoor uit dit badje zou kruipen.
zo kwamen we by de ziekenhuisafdeling van de zoo terecht, waar, met myn zoon rocco erby, de verplegers dat beest met een ongezien vergaande, diepzinnige aandacht omringden en verzorgden, hoe boeiend en interessant en fascinerend is zo'n inktvis dan ook wel niet, kyk wat dit dier allemaal kan.
in de gang lag er een méns te sterven, die kreeg nu voorrang; "ja, zo zie je vital, er zyn nog wel heel wat belangrykere dingen onder de zon."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten