gaat in de jammerklacht
lut van nooten vervangen
vandaar deze verfrissende repetitie
in ghosttown daarstrraks...
donderdag 13 augustus 2015
mymering, - 13 augustus 2015
er zyn compleet onuitstaanbare mensen, die door praktisch niémand worden geapprecieerd; iedereen probeert die figuren te ontwyken en te ontvluchten, en nooit wordt er eens iets goeds over ze gezegd. het gaat dan byvoorbeeld over mensen met een fundamenteel gebrek aan humor - waarmeê niet is bedoeld dat we lachend door het leven moeten! maar: op sommige mensen hun geest, zo is het nu eenmaal, droppelt iedere minste vorm van ironie vruchteloos neêr als op kurkdroge rots; zodat een gesprek met die mensen geen dynamiek kent; eendere opmerking die je maakt, is als een loodzware verdroogde strontbol die de heuvel over moet (een vergelyking binnen het register van de mest-kever.)
het eigenaardige is nu dit volgende: die geheel impopulaire, vermoeiende, sfeer-bedervende mensen leven hun leven, vanaf hun geboorte tot aan hun sterfbed: zonder dat het ooit tot ze doordringt hoe onsympathiek ze zyn! ze beseffen niet hoe erg ze worden gemeden, hoe erg ze worden beschimpt en waarom dat zo is. want eenieder, ook de ergste lul of de droogste teef die er bestaat, heeft wel twee of drie of vier "vrienden", of toch "kennissen", voor wie deze gebreken niets voorstellen, ze zyn er immuun voor, ze hebben er een andere kyk op - misschien doordat ze ook zelf ooit 'ns tegen een boom zyn aangereden, weten we veel. maar: die afschuwelyke mensen, die meestal volstrekt egocentrische droogtakken, die overigens dikwyls ook vegetariërs zyn, die komen dus nooit, ooit, tot het inzicht dàt ze afschuwelyk zyn, waarom ze dat zyn voor iedereen. ze komen by je op bezoek - maar ze beseffen niet hoe érg jy dat vindt, ze horen niet de kreet van verlichting die jy slaakt, precies wanneer ze éindelyk weer terug op straat staan.
ze krygen ook nergens een indicatie. want ze kunnen gerust een succesvolle carrière hebben, ze kunnen een gezin hebben, ze kunnen een druk sociaal leven denken te hebben.
het angst-aanjagende hiervan is nu dit volgende: als het perfect mogelyk is om, als asshole, te overleven zonder een allerminste vorm van zelfkennis - dan wil dat dus zeggen dat dit hier niet ondenkbaar is: dat ook ikzelf, ikke, vitalski zélf, zo'n complete lul ben. dwz: dat ook achter myn rug byna iedereen zegt:"dju, daar heb je die lul weêr, vlug weg hier!!"
en dat raadsel, o bloggers, dat raadsel kunnen we niet oplossen. we kunnen wel dénken aan zelf-onderzoek te doen - maar dat denken àl die assholes... we kunnen onszelf wel wysmaken, een sociale antenne te hebben - maar dat denken àl die assholes... tot op ons sterfbed zullen we hiermeê rekening moeten houden - met deze mogelykheid, die staat voor een huiveringwekkende soort van alleenzyn...
er is wel een soort van tussen-oplossing: in ieder geval zo weinig mogelyk buitenkomen, zo weinig mogelyk van je laten horen...
afterLink
er zyn oneindig veel verfimingen van "alice", en de beste vind ik nog de deze,- het lykt technicolor, maar het is gewoon jaren tachtig; met de onvolprezen anthony newly!!
(het beste dat de filmmaker kan doen, is er niet teveel aan veranderen; blyf dichtby het verhaal, en laat dat konyn een konyn zyn en laat die nepschildpad een nepschildpad zyn...)
woensdag 12 augustus 2015
citaat vd week
"myn motto: altyd vrolyk en opgewekt!"
(die mens heeft overigens opmerkelyke data achter zyn naam staan: 1891-1980; geboren toen queen victoria nog volop leefde, gestorven toen michael jackson al in de top veertig stond... hoe kan dat nu eigenlyk...)
wat deed je allemaal ten dinsdag
hy my vertellen over de biografie van karl valentin...
die is nu vannacht namelyk voor het eerst gaan "logeren", by haar vriendinnetje helena; omdat ze dat zelf persé wilden...
het verblydende vooruitzicht op "eventjes meer tyd voor onszelf", verbleekt by de muffe leemte die zy nu achterlaat, in dit troosteloze, stille huis, waar iedere mogelyke lach wordt gesmoord - in de sluier van onze nakende dood zelf.
ziedaar overigens ook rocco nog vergeefs achter ze aan rennen...
column streekkrant editie kempen
KASTEELTJE TURNHOUT
Het zogenaamde "Klein Kasteeltje" van Turnhout, vlakby de Warande, heeft àltyd een zeer dubbelzinnige uitstraling gehad. Oorspronkelyk was het een grimmige verdedigingsburcht, zo getuigen nog steeds de wateren die er rondheen vloeien en de restanten van de zware ophaalbrug. Maria Van Hongarye liet het in de zestiende eeuw ombouwen tot een kuuroord, een zogeheten "Hof Van Plesanterie", maar een paar honderd jaar later maakten de Franse bezetters er een rechtbank en zelfs een gevangenis van. Wie vandaag stilstaat om het bouwwerk aandachtiger te bekijken, zal lachen maar huiveren tegelyk. Mooie, frisse, pas opgewaardeerde steentjes en vinnige boogramen, doch middenin een stugge donjon. Het ding schynt ook volstrekt niet toegankelijk voor buitenstaanders - tenminste: in de veertig jaar dat ik er nu, by tyd en wyle, passeer, heeft er nog nooit een glimlachende hostess gestaan om my naar binnen te nodigen, zelfs niet met de vieringen van "De Slag Van Turnhout", toen andere geheime plekjes wél werden opengegooid (de Watertoren, de "Krokodillengang" van het Heilig Graf.) (Als geile puber dacht ik altyd: ik wou dat Ik die krokodil was...)
Het Kasteeltje staat vandaag alweêr in het nieuws, niét vanwege één of andere assisenzaak, maar omdat er een snoodaard meê doende is geweest, olie in deze slotgracht te dumpen - niet één ofte twee kleine frietketeltjes vol, maar wel in gigantische kwantiteiten, genoeg om de brandweer ervoor uit stal te jagen.
De pomp- en zuigwerken waren juist bezig, toen ik er voorbyliep. Het uitzicht stemde my integraal somber. Dat komt: toen ik een jaar of zes was, zeker niet veel ouder, toen had ik eens, aan de schietkraam van de augustus-kermis van Turnhout, een speelgoedcamion gewonnen. Fier als ik was op deze prys, had ik het ding al uitgepakt nog terwyl we weêr naar de parking liepen. Aan de slotgracht, waar we passeerden, zyn er zeer grimmige trappen, die je rechtstreeks het pikzwarte water in leiden; op die trappen argeloos spelende, zag ik deze speelgoedcamion naar beneên ryden - en voorgoed door deze slotgracht worden opgeslokt!! Nog àltyd denk ik daar met ontzetting aan terug, télkens ik daar kom... En nu ik die brandweerlui daar in de weêr zag, met ladders en stofzuigers, kon ik het niet laten om ze te gaan lastigvallen; "Zouden jullie gelyk eens kunnen checken, of daar nog altyd, na exact veertig jaar, een zekere speelgoedcamion zou kunnen liggen van my, ergens zéér diep onder de bodems daar…"
"Ja maar," zei de bevelhebber van de brandweêr. "Als we dat speelgoed terugvinden, kan je dan bewyzen dat het zéker van jou is? Kan je een certificaat of zo voorleggen? Anders heb je d'r nog niets aan."
column streekkrant editie antwerpen
DIVERSEN
Drie verschillende hoogtepunten in het Antwerpse nieuws deze week. Ten eerste vernemen we dat de binnenspeeltuin "Pirateneiland" op het Eilandje gaat sluiten. Het gaat niet om een failliet, de eigenaar laat weten dat al zyn gas- en elektriciteitsfacturen zijn uitbetaald. En ja: iedereen die ook maar één keer ter plaatse is geweest, zal dit geloven; zelden hebben we zo'n joelende, springende, krysende kindermenigte bij elkaar gezien als op deze binnenhuis-boot, het leek alsof ze zich vermenigvuldigden. De gemiddelde Sinjoor zal dit nieuws met een dubbel gevoel tot zich nemen. Het Pirateneiland was niet meteen het gezelligste oord sinds Eurodisney. De sombere, betonnen muren drukten wat op mekaâr, de meeste speel-automaten stonden op non-actief en vooral de langs alle kanten weerkaatsende kinderklanken bezorgden ons wel eens een lichte hoofdpijn. Anderzyds: veel kinderen waren daar erg gelukkig, en waar by heerlyk zomerweêr zoals vandaag, de Zomerbar, Park Spoor Noord en de Zoo onze voorkeur genieten, deden er zich by regenachtige druilnamiddagen weinig alternatieven voor. En laat het in Antwerpen nu juist elf maanden op twaalf zeer vochtig en koud zyn…
Voorts gaat er nog een tweede legendarisch park op de blok, namelyk het containerpark in Wynegem. Dit bericht hing al een tydje in de lucht, maar sinds vandaag is het officieel en definitief: op 31 december moeten de Wynegemenaren met hun kapotte matrassen, beschimmelde koelkasten en versplinterde Nintendo's naar Wommelgem, naar het containerpark Igean op de Gulkenrodestraat. Ook dit nieuws stemt ten dele droef, want het containerpark in Wynegem was één van de tofste containerparken van Vlaanderen. Hoe dikwyls niet hebben we onze kindjes daar 's morgens vroeg afgezet met een brooddoos onder de arm -"Om vier uur komen wy jullie weêr ophalen!" Maar àls we ze dan gingen ophalen, dan was het nog te vroeg -"Papa, mag ik nog één doos oud papier in snippers scheuren? Mogen wy nog één zetel proberen in die container daarboven te heffen?" Het voordeel is natuurlijk dat we nu vaker het rondpunt van Wommelgem zullen passeren, wat voor diezelfde kinderen toch ook weêr dikke pret is, zeker nu de Sinksenfoor nog maar een schaduw van haar legende is.
Tenslotte nog even het volgende melden, namelyk dat binnenkort, zondag 30 augustus, in Merksem de wielerwedstrijd "Schaal Sels" weêr plaatsgrypt. De meesten van ons durven daar niet meer aan meê te doen - hoevelen zyn er vorige keer niet met hun fietswielen terechtgekomen in de tramsporen, met alle whiplashes, gebroken enkels en bloedneuzen vandien? De regering laat nu echter weten, dat deze tramsporen voor de gelegenheid zullen worden dichtgeplakt met rubber. Voor dit werk zoekt men overigens nog twee vrijwilligers...
dinsdag 11 augustus 2015
agenda
ten dinsdag savonds repeteren aan "pech en geluk"
te woensdag savonds repeteren aan "victor glorieux"*
te zaterdag: vertrekken op reis
*die repetitie voor victor glorieux is nodig: omdat lut van nooten van "de jammerklacht" postnataal moet worden vervangen door geert vanbever...
state of being, 11 augustus 2015
myn dochtertje is "op kamp" - een uitdrukking die ik wel nooit zomaar zal kunnen verteren, ooit vier jaar lang aan de mémoires hebbende geschreven van een joods overlever uit 40-45...
anyways, ook myn levensgezel en myn zoontje waren het leeuwenaandeel van de dag de deur uit, dus eigenlyk was aan alle belangrykste voorwaarden voldaan voor de kans op een zeer gelukkig gevoel...
zeventien dagen aan één stuk door is er hier herrie en drukte geweest, en nu opeens dit: rust!
met daarin, niet eens gepland, een gezwind kunnen voort-ploegen aan diverse letterkundigheden; een inleidende sketch uitgeschreven voor "ik ben bly als het regent", aan de slot-scène begonnen voor "pech en geluk". plus, doordat ik te zaterdag voor tien dagen op zeeklasse vertrek naar wissant, noord-frankryk, gelyk viér columns uitgetypt voor deStreekkrant - op reis kan ik daar niet aan werken, tenzy ik zo'n gehele column zou uitschryven op myn smartphone. maar dit alles, zoveel godvrucht, op één lange middag, namiddag en vroege avond tyds... met kerkorgel-muziek in het decor...
geen uitgever hebben, geen lezers - en toch je gehele kinderwens bewaarheid zien (of toch een wens die opstak rond 1984, vanaf myn dertiende): te kunnen leven van myn schryfsels, niks minder... én dit dan nog mogen ervaren als preciés zo aangenaam zoals ik my dit als jonge tiener had voorgesteld...
dat fabriek-achtige is de redding, dat steeds om den brode jezelf heruitvinden... geen "boeken" schryven, maar TEKSTEN. teksten, jongen...
anders zou daar toch een zeker spleen dreigen, wat ik je brom... als ik niet die zweepslag had van kleine visjes van opdrachtgevers aan de andere kant van de mail-box.
hierover gesproken, nu ik het boekje "myn hart ontbloot" van baudelaire heb geconsumeerd (in een vertaling van rokus hofstede): tydens die lectuur vielen my de mankementen heel erg op, die in het nawoord van rokus ook uitgesproken worden: ook sartre, lees ik hier, oordeelde dat er iets puberaals is aan dit boekje, iets kleingeestigs - mààr: daarmeê doet baudelaire zyn titel alle eer aan, zyn hart ontbloot, defensieloos; uiterààrd is het gênant als iemand "zich uitstort". en let wel: ik herkende myzelf daar erg goed in, in die onvolwassen pretentie, in die slappe wrok, in dat verongelykte natrappen...
rick de leeuw zei het my al: dat ik "klein van geest" ben...
het spleen zou wel dreigen hier, myn talent voor zorgeloosheid hebbende kwytgespeeld... steeds de dag in nacht zien veranderen, steeds dat inzicht dat het byna tyd is om te gaan slapen. wonen zoals ik doe op een kerkhof, beste kinderen...
maandag 10 augustus 2015
maandagbunnie
die had ik al tien jaar niet meer gezien...
had ooit een relatie met reinart van bergen, violist van wylen "das pop"; toén zagen we elkaâr dikwyls...
hebben ook een paar keer tezamen toneel gespeeld...
state of being, 10 augustus 2015
om twaalf uur savonds moest ik met een stapel ondertekende papieren naar de immotheker op de britselei. net toén kreeg ik telephoon van maria nelson, die nét niet één, maar wel méérdere "sneeuwballen" achterover had, en die nu in het metro-station op de groenplaats was, zyn tram afwachtende. "wacht maar, ik zal je wel oppikken en naar je thuis ryden."
"raar," zo sprak hy (ik stond geparkeerd in de sudermanstraat intussen. we gingen één thee drinken in "de muze".) "daar kwam, terwyl ik stond te wachten, een jongegast naar my toe, en die zei: myn zus vindt dat jy er wel tof uitziet, wil jy niet iets met haar gaan drinken?"
"dàt kwam die vent aan jou vragen?"
"ja."
"en -- hoe zag dat meisje eruit?"
"best wel mooi eigenlyk."
"en -- wat heb je hem dan gezegd?"
"nou ja: dat gaat niet - want ik wacht hier op een vriend van my."
"dommerik."
"waarom?"
"je had toch kunnen zeggen: heb je niet nog zo'n zus - want ik wacht hier op een vriend van my?"
"waarom?"
"je had toch kunnen zeggen: heb je niet nog zo'n zus - want ik wacht hier op een vriend van my?"
op het terras van de muze alles superbe, de mooiste hoek van antwerpen-grad, de zogenaamde "videtski-corner"; van smiddags tot savonds zitten schaken hier - vroeger.
"de politie was aldoor rond me heen aan het ryden. wat dachten die dat my mankeerde? ik was," aldus maria nelson, "ik was broodnuchter, maar die politie-agenten draaiden zoveel rond me, dat ik dààr op den duur dronken van werd..."
binnen aan de bar, voor één pint en één thee, slaan zyn existentiële angsten, zo merk ik, over op myn eigen. alle vloeren te glad, en iedereen je onmacht doorziet. de wereld als één vyandige plek.
"maar daarom ben ik zo'n grandioos kunstenaar; doordat ik door iedereen word byeengedrukt, als in een hogedrukketel, in zo'n krachtige stoom - waar myn collega's hooguit, af en toe, een aardig soepje byeen freubelen, produceer ikzelf aldoor bouillon."
bouillon... extract... duurt oneindig lang, bouillon "trekken"... vergt alle geduld van de wereld...
bouillon... extract... duurt oneindig lang, bouillon "trekken"... vergt alle geduld van de wereld...
overal mooie grietjes aan alle tafels rond ons... gigantisch levendige boel, de tofste stad ter wereld...
na 'n uurtje gaan we weêr voort.
nooit eerder was maria nelson onder invloed van sneeuwballen toch zo relaxed. totdat: by aankomen aan z'n pand te berchem: zyn sleutel doet het niet. hy hééft hem wel - maar: hy doet het niet. die van de voordeur, op straat. een dik halfuur om beurt staan proberen, draaien, trekken... puur doodgaan... zondag om twee uur snachts...
nadat een woedende bovenbuurvrouw ons toch binnen liet, kwam het toch nooit meer goed met hem. zelden eerder iemand zo hard zien zweten, die jongen kwam precies vanonder de douche, letterlyk... "o god - en myn methadon is op."
ik kwam hier honderd procent onverwacht binnen - maar àl myn boeken lagen daar naast mekaâr op zyn enige tafel...
brrrr....
zondag 9 augustus 2015
linkie
http://www.vpro.nl/boeken/speel.AVRO_1263402.html
erg boeiende docu over jan cremer...
dat die drie kinderen had - dat wist ik niet...
hy is er gewoon van weggerend - ze belandden in een weeshuis... ...
waar was je te zaterdag
grappig:
ik was eventjes weg, en toen ik terugkwam bleek mollie doende, met een poppenkast-pop een geheel publiek zeer levendig te entertainen...
(:
state of being, 9 augustus 2015
iedere dag rond halfvier snachts dat telephoon-gesprek met charles jarvis... tegen die tyd heeft hy me reeds vier, vyf keer eerder opgebeld, pertang goed genoeg wetende dat ik nooit vroeger opneem dan om halfvier...
duurt ook nooit langer dan twee, drie minuten... die paar minuten slepen zich voort, wegens in principe niet erg veel mede te delen...
wat ben je aan het doen?
hy is al 'n uur of twee wakker (charles jarvis is de enige mens die ik ken, die zyn dag begint om halftwee snachts...), en wat is hy dan aan het doen? "naar een plaat van the weasels aan het luisteren,"- zyn éigen groep, van twintig jaar terug, of ook:"op youtube naar een documentaire van de red hot chili peppers aan het kyken." en that's it.
wat ben je aan het doen?
hy is al 'n uur of twee wakker (charles jarvis is de enige mens die ik ken, die zyn dag begint om halftwee snachts...), en wat is hy dan aan het doen? "naar een plaat van the weasels aan het luisteren,"- zyn éigen groep, van twintig jaar terug, of ook:"op youtube naar een documentaire van de red hot chili peppers aan het kyken." en that's it.
het is het ideale, meest intelligente bestaan... documentaires zien op youtube en naar je eigen muziek zitten luisteren - en verder basta. niks nada nihil - daar alle andersoortige plannen toch maar de soep in draaien, een mens door koude straten blazen waar niks te zien is. en youtube is quasi gratis - en oneindig.
ik zou zo ook kunnen leven.
ik zou zo ook kunnen leven.
exact de helft van de keren neemt het gesprek vervolgens deze wending:"wanneer kom je nou eens langs, je hebt myn nieve woonst nog nooit gezien!" maar: die vraag komt niet àltyd, omdat daarmeê de doodsbel wordt ingeleid. ik geraak nooit daar. ook zegt hy:"we moeten nog eens sàmen iets doen!..." daarom keur ik het niet af (anders dan zyn begeleiders) wanneer hy één maal om de twee of drie weken een "sneeuwbal" tot zich neemt - ik bespaar jullie de chemie... mag die ook iéts hebben? heeft 'ie zyn onsterfelykheid niet reeds bewezen?
byzonder: vandaag, by het uitmesten van één van myn papierkasten, één van myn eigenste dagboeken tegengekomen: die van 1986 (myn eerste dagboek; van dàt jaar af aan tot vandaag de dag toe, staat àlles genoteerd); wat hadden charlie en ik een fabelachtige welpen-tyd... wie zal me hierin willen volgen, niemand - maar ik zou wel degelyk tekenen om weêr vyftien te mogen worden...
(onthouden: als je weinig te melden hebt, gauw over ànderen schryven. in het jaar 1960 woonden er driemiljard mensen op de wereld - vandaag, in het jaar 2015, zyn er dat al zevenmiljard... echtwaar, dit zyn de juiste cyfers: op vyftig jaar tyd méér dan verdubbeld - en heden gaat het nog sneller...)
zaterdag 8 augustus 2015
state of being, 8 augustus 2015
het gemiddelde aantal lezers dat deze blog per dag ontvangen mag, is naar een historisch dieptepunt aan het neêrzakken; in het jaar 2006, toen ik behoorlyk beroemd was, scoorden-ik een gemiddelde van 1200 lezers dagelyks; dat duurde echter niet lang; de laatste paar jaren was het een gestagneerd getal geworden van iets meer dan 200 per dag, soms byna 300; eigenlyk ideaal. maar op het ogenblik, beste lezers, beste weinige lezers, zitten we in een schuitje van net géén 100 bezoekers per dag...
en toch is dat nog altyd een zeer aardig getal, zeer motiverend - een exotische exclusiviteit. waar gaat dit boek immers ook over? de inhoud van deze blog wordt alsmaar dunner; ik kom in alsmaar minder landen en ik ontmoet alsmaar minder oliesjeiks. myn figuur, het onderwerp, is ook een geheel uitgezakt minkukel geworden; "papa dikzak," zegt mollie (vandaag speelden we verstoppertje; toen luv mollie ogenblikkelyk gevonden had, achter een hooischuur, liep mollie naar my toe, zeggende: kan jy me niet eens komen zoeken?, jy bent een beetje dommer...") wél ben ik fier op het niet-publieksvriendelyke, kurkdroge vel van myn aangezicht - die droogte - ja: die krankzinnig droge droogte van myn huid, die is natuurlyk een teken van schranderheid, van verzengde gedachte; het verschroeiende alzicht van de hagedis, die de kop van samuel beckett ook achternadoet...
eenieder heeft een éigen bestaan, zelfs die honderd lezers van vandaag, zyn eigenlyk nog volstrekt onbegrypelyk. zou ik deze blog volgen, als ik een ander was? had ik niks beters te doen?
voorts is het ook duidelyk dat myn vervolgverhaal, zogezegd geschreven door victor glorieux, eerder afstoot dan aantrekt. maar -- oké: de enkelingen die dit wél oppikken, die zitten dan wel in een zéér strakke golflengte met ondergetekende... dat zyn dan mensen die àlles van me volgen, die àlles van me begrypen... dan KUNNEN er niet meer dan zes of zeven zyn...
overigens: ik trek die cyfers niet in twyfel, maar het rare is wel dat ik àldoor mensen tegenkom die uit myn blog citeren - kom ik dan, zo is de vraag, àldoor alleen maar juist dié honderd mensen tégen? het zou kunnen...
hier iedere dag dit zitten neêr te schryven - niét vanwege een idee, niét vanwege één of andere volmaakte inspiratie; maar gewoon omdat er een nieve dag is. bladvulling, als 'n soort van kamermuziek, niét van bach maar van één of andere anonieme kapelcomponist uit 1706, geboren en ook gestorven in een beiers dorp dat al lang niet meer bestaat.
ik doe nu vandaag aan deze "blog-o-logie", het nadenken over deze blog zelf, omdat ik naar nieve woonkamer-optredens aan het hengelen ben geweest (voor het stuk met gert jochems, "ik ben bly als het regent"), en met ik dat doel voor ogen, flink door de tyd weg en weêr aan het scrollen geweest... ik mag zeggen dat deze blog in zyn geheel monumentaal is, een hallucinatie... vooral juist al die honderden woonkamers - ik sta daar, maar: ik wéét niet meer wààr dat is, by wié dat is... alsof je op de grote markt staat - maar dan in je pyjama...
ingezonden kortverhaal,- door victor glorieux
jonathan druyts, een personage dat werd verzonnen door victor glorieux, een nonkel van vitalski, is in syrië op zoek naar zyn geliefde. in de woesteny met een land-rover en enige dode lyken in zyn buurt, wordt hy nu benaderd door een stel witte helikopters...
-deze aflevering kwam tot stand met dank aan lies van aelst.
als de weêrga kroop hy weêr achter het stuur van zyn beroemde land-rover, al was het snikheet daarbinnen. zyn sleuteltje in het contact porrende, bedacht hy nog:"als myn leven ooit zal worden verfilmd,"- wat hem niet eens zo ondenkbaar geleek,-"dan zal de gelukkige acteur," zo wist hy, "die my mag spelen, op het reklaâm-affiche wellicht worden afgebeeld: staand in deze dorre, dodelyke toendra - maar wél met vlak achter zich déze lakzwarte, indrukwekkende, brede wagen." ja, het geleek wel een bat-mobiel, ronduit (dwz de eveneens pikzwarte, brede wagen waarmeê de superheld batman door de straten scheurde); en jonathan begon te ryden, wel inziend hoe weinig soelaas dit zou bieden: ten eerste omdat een helikopter natuurlyk veel vlugger ging dan een auto, en ook beter kon manoeuvreren, maar bovendien, en vooral, omdat hy inzag dat zyn benzine-meter reeds diep onder de nulstreep stond.
vervolgens hoorden-'ie achter zich dan toch, wonderwel, dat vreselyke figuur genaamd lemarc enige kreunende geluiden teweegbrengen. niet àchter zich, eigenlyk, maar wel onder zyn voeten - die leefde dus toch nog. al bleef het de vraag voor hoelang.
"niet... niet vluchten," kreunde lemarc.
"verdomme," zei jonathan simpel.
"ik... ik weet wie die kerels zyn, dat... dat zyn engelsmannen..."
"dat zal wel," zei jonathan.
"geloof my, ze... ze kopen assyrische kunstwerken op..."
zyn hand kwam langzaam naar omhoog.
"laat... laat ze landen... parkeer hier maar ergens en... en laat ze komen..."
als volgde de auto zélf dit aanzoek graag op, zo viel, juist op ditzelfde moment, het in geitenleêr gevlochten stuur in jonathan zyn twee machteloze handen meteen stil. de motor zelfs niet meer pruttelende.
één helikopter landde vlak voor onze neus... naar buiten kwam een lykbleek en mager heerschap, met in zyn armen een kalashnikov. al wist jonathan niet zeker hoe een kalashnikov eruitzag. doch alleszins was het een heftiger ding dan een katapult of een pyl-en-boog...
wordt vervolgd
vrijdag 7 augustus 2015
fam life
myn pa maakt het goed met rocco
na gisteren van hem het stempel te hebben gekregen
"leest alleen maar"
myn schoonzus ann bezig met chillen
citaat vd week
"als je niet weet waar je heen gaat - zal iedere weg je daar brengen."
Abonneren op:
Posts (Atom)
