dus daarnet er toch langsgeweest met drie kartonnen dozen...
zaterdag 8 september 2018
vrijdag 7 september 2018
linkie press
scrollen naar 1:07 (na 'david bowie - modern love')...
https://radioplus.be/#/radio1/herbeluister/69c0edd7-af61-11e8-9e22-02b7b76bf47f/24c3152b-b1bd-11e8-9e22-02b7b76bf47f/
where were you ten donderdag
column streekkrant editie antwerpen
VERDWENEN KROEGEN
Oude, verdwenen beschavingen spreken ten zeerste tot de verbeelding. Azteken-tempels, of de muren van Atlantis of Cartago. Wie herinnert zich evenwel nog café Den Babylon, in onze eigenste Jeruzalemstraat? Er was een openhaard die altyd brandde, zelfs wanneer de barkeeper er voor een halfuurtje tussenuit was. Er hingen naaktposters boven het toilet en iedere dag werd er, quasi gratis, zelfgemaakte soep geserveerd. Verdomd, deze maand is het alweêr exact vyftien jaar geleên, dat die gezellige keet daar dicht moest, niet zonder te worden verzegeld door de politie. Om de hoek had de politie twee mensen betrapt met een gebruikershoeveelheid softdrugs op zak. Waar hadden ze die vandaan? Ze wezen naar het café, en daar werd effectief een dealer by de kraag gevat. Maar de cafébaas had geen connectie met die dealer, en daarom hebben velen dit toch altyd een byzonder curieus voorval gevonden.
Wie herinnert zich nog, schuins tegenover Café Den Hopper, Café Het Papegaaike, dat al minstens twintig jaar niet meer bestaat, maar dat zyn naam dankte aan een waarachtige papegaai die er by nacht en onty in een hangende kooi voor de gevel posteerde? Wie herinnert zich daar, vyfhonderd meters verderop, Café Sportif, waar dikwyls zelfs op zondagen tot vyf uur 's morgens letterlyk op de toog werd gedanst? Het was er niet groter dan een washand, maar toch zaten er steeds legioenen dronkelappen by elkaâr. Of wie kent nog De Kaaiman, de Pacific, Het Spiegelbeeld? Of, in de buurt van de Academie, het legendarische café Den Berenbak, nu ook alweêr tien jaar geleên gesloten voorgoed? Dààrover zou het moeten gaan in onze lessen geschiedenis!!
donderdag 6 september 2018
agenda
waar was je te woensdag
state of being, 6 september 2018
ik ben nu echt de aller-leukste rol aan het spelen die me ooit van myn leven werd toebedeeld... het ironische van de zaak is: ja, ik heb die rol wel zelf geschreven ook - maar: toén ik hem schreef, had ik er eerlyk waar totààl geen benul van dat 'ie uiteindelyk by mezelf zou terechtkomen. wat die rol was geschreven voor iemand anders, een heel erg mooie jongen trouwens.
het rare is nu, dat ik als acteur, klaarblykelyk, helemaal vreemd sta tegenover de auteur. onderwyl ik de teksten debiteer, betrap ik myzelf erop dat ik geregeld sta te denken: wat zou die hier nu meê hebben bedoeld? en soms ook denk ik: ah ja!, nu snap ik het!...
's nachts bekyk ik de opnames dan ook nog eens als regisseur, en besef ik alleen maar: verdomme, dat personage is té charismatisch. je ziet de anderen gewoon niet staan. en daar is niks tegen te doen. ook als dat figuurtje niet beweegt, ergens ver achteraan op scène, blyft het middelpunt-vlieden... het komt door die epauletten, maar: ik kan die nu toch niet eruitknippen?
de fans van guido gaan heel kwaad zyn, die gaan zeggen: hey, selfkicker! maar: ik kan er gewoon niks aan doen, ik doe àlles om guido te serveren. ik ben een enorme fan van guido... guido is een van de tien grootste, nog min of meer levende belgen.
een oplossing zou zyn om achter het gordyn te blyven staan. zodat ze dat personage, die "el bandido", alleen maar kunnen horen, en niet kunnen zién...
een oplossing zou zyn om achter het gordyn te blyven staan. zodat ze dat personage, die "el bandido", alleen maar kunnen horen, en niet kunnen zién...
woensdag 5 september 2018
state of being, 5 augustus 2018
these days is myn job wellicht de allerleukste die er bestaat. toffer dan gazetjes ronddragen en in brievenbussen deponeren, maar ook leuker dan by zieke patiënten operationeel appendici verwyderen (dit effectief de eerste keer zynde, dat ik het woord "appendix", in fysiologische betekenis, heb kunnen gebruiken in meervoud, zonder dat het erom gedaan was...)
er komt veel sleur- en zeulwerk by zien; myn eigen zware, oosterse tapyt, uit myn eigen werkkamer, als een worst van stof op myn schouders te voet lopen overdragen naar de balzaal van het oud badhuis, en tafels verplaatsen waarvan de onderpoot zeer breed is, en dus by iedere stap tegen je scheenbeen aanstoot; doch daarop de job zelf; het "regisseren"; het "feitelyke regisseren" - eindelyk, na een jaar, niet meer "repetitor" staan spelen voor klunzen die hun teksten nog altyd niet kennen, maar echt in een goed , stevig kader aldoor de baas lopen spelen, omringd door vyf beroepsmuzikanten van top- maar dan ook totaal topniveau, een lichtman die myn eigenste, totaal ingewikkelde plan volstrekt klaar heeft (soundeffects, projecties, rookmachines, lampen op statieven, ...) en een geluidsman die in het totaal zeventien (!) microphoons moet monitorren; yeah...
natuurlyk moet ik voor de schyn wel diplomatisch blyven ook, vooral tegenover guido, die feitelyk de échte, de uiteindelyke baas is... toch ben ik nu een soort jezus christus op cola zero, en draag ik een jasje met gigantische epauletten, recht uit de jaren tachtig. wat een mens nog meer zou kunnen willen, ik weet het niet... iedereen denkt dat ik prince ben...
p.s. luv heeft intussen die autosleutels toch teruggevonden. ik durf niet te zeggen waar. doordat we wél al een afspraak hadden met de takeldiensten. maar die sleutels lagen dus - in haar handtas.
in. haar. hand. tas.
dinsdag 4 september 2018
agenda
try-outs in het oud badhuis.
exact drie vierde van de zitjes zyn nu verkocht dus niet te lang treuzelen.
(viermaal goedkoper dan de harde gigs in cc's verderop dit najaar - maar hier nu juist eens zo intiem...)
de voorbye maandag
rocco james conan naar het eerste, mollie naar het tweede...
rocco vroeg aan mollie:"hoe is dat, het eerste leerjaar?"
mollie antwoordde als volgt:"de eerste dag is heel leuk. daarna is het alleen maar werken en werken."
pussy
een wilde boskat, hoewel ze precies juist heel kalm is en aanhankelyk...
work
door de grote drukte geen enkele photo kunnen nemen...
jowan petit kwam pertang één avondje regisseren...
ten slotte
afterLink
predator... myn absolute lievelings-quatsch... ik kan byna niet wachten... ziet er weêr heel goed uit... (de recenste alien was een grote mislukking.)
maandag 3 september 2018
maandagbunnies
en nu ga ik ze minstens één maand quasi helemaal niét zien...
o bladerloze rivier in een bedding van miserie...
waar was je te zondag
goed dat we nog twee zeer zonnige daagjes extra hadden gekregen...
column streekkrant editie kempen
STATION GEEL
De Gelenaar Koen Schuyten neemt iedere dag de trein naar Brussel en terug. Zonet was hy present in zowat alle media van onze natie, doordat hy had uitgerekend hoeveel vertragingen zyn geykte traject de laatste tyd weêr opliep, de ene keer door een ongeval, de andere keer doordat ze in Brussel met stenen naar de wagons gooiden. Het kwam erop neer dat die arme pendelaar op twee maanden tyds mooi tien uur verloren had met wachten. Wat een gemiddelde oplevert van 60 uur annex drie dagen per jaar. Dit is toch echt wel zeer veel. Dat het station van Geel effectief een beetje geelkleurig is, namelyk geverfd in een gezellig, zacht soort van puddinggeel, is hierby een magere troost. Zelfs lag het gebouw vorig jaar al eens onder vuur door politieke activisten, die niet konden verkroppen dat, door een nieuw beleid, de stationsloketten hier in de namiddag voortaan niet meer bemand worden - een vreselyke trend, ingezet door de banksector. Vroeger beschikte iedere fatsoenlyke bank over twee, drie loketten, en werd je steeds met een kwinkslag bediend; vandaag moet je het allemaal zelf doen - maar meer rente hebben we daar niet voor in de plaats gekregen.
Het vervelende is dat automaten in stations gemakkelyk defect geraken, waardoor je je ticket dan in de trein zelf moet betalen; daar betaal je er tot 7 euro meer voor, als een straf voor iets dat je niet gedaan hebt. Mol of Turnhout kwamen er minder bekaaid van af, daar sluiten de loketten 's namiddags enkel in de weekends - al zyn natuurlyk wel net de weekendreizigers die met veel vragen zitten, en die nu dus in het ongewisse by hun koffers achterblyven. De enige oplossing, zo schynt me toe, zou zyn dat iedereen voortaan gewoon thuisblyft.
colum streekkrant editie antwerpen
VOGELENMARKT
De voorbye zondag wilde ik naar de Vogelenmarkt, waar myn favoriete dierenwinkel is gevestigd, met name De Pauw. Myn kinderen hebben een hamster, maar die ontsnapt om de zoveel dagen, en dan moet ik er vliegensvlug een nieuwe gaan halen, zonder dat myn kinderen mogen merken dat er een verwisseling heeft plaatsgegrepen. Het is goed dat die winkel daar nog bestaat, want in vroegere, betere tyden was de Vogelenmarkt tenminste, zoals je weet, een échte dierenmarkt, die zyn naam alle eer aan deed. Nu alle konynen, kleine pony's en thuishonden, maar ook alle parkieten, kraaien en papegaaien daar pleite zyn, schynt de naam "Vogelenmarkt" alleen nog te verwyzen naar het wérkwoord "vogelen". Wat op zich natuurlyk ook niet slecht is, en alleszins beter dan wat onze Noorderburen ervan maken; de gemiddelde Nederlander spreekt immers, kennelyk straffeloos, van "de Vogeltjesmarkt" - een meer vreselyke verbastering dan hoe de "Sudermanstraat" tweemaal wekelyks met witte verf tot de "Supermanstraat" wordt omgedoopt.
Maar de voorbye zondag ben ik dus niet eens tot op die markt kunnen doordringen, doordat Geert Wilders er ook langskwam. Een slinger van stalen politiecamions zette langs alle kanten de wegen af, een integrale battery van politieagenten omcirkelde het politieke gezelschap, en hoog boven ons deed zelfs onze politiehelikopter zyn werk. Die Wilders is, naar het schynt, in Indonesië geboren - dus laten we maar zeggen zoals geert beullens, onze schynburgemeester het samenvatte; dat het goed is dat onze metropool er zoveel geld voor overheeft om allochtonen warm welkom te heten.
zondag 2 september 2018
onderschat / overschat
overschat: stromae
naar waarde geschat: de original soundtrack van davin lynch' The elephant man.
state of being, 2 september
staraja roessa... het heet hier anders, veel meer banaal; maar je moet de dingen iéts mooier maken...
ben heden in vier of vyf boeken tegelyk aan het lezen, maar had, by het snelle vertrekken, per ongeluk alleen maar de berckmans-biografie meê ingepakt. de kinderen hielden zich vandaag aldoor zelf bezig, met modder en go-carts, en zodoende kon ik dat gehele boek op één lange dag tyds quasi integraal uitlezen...
het was wel mooi van hem, dat hy rücksichlos voor helemaal niks anders leefde dan om zyn verhalen te kunnen schryven - maar de vraag nadien, na alles: waren die lezers het dan waard? het doet me verdriet dat ik geen uitgever meer heb - maar ik lach bly om die gehele nep-business daarrond; diners met de uitgever na het afsluiten van een contract; frustraties over de distributie; afhankelykheid van altoos diezelfde veertien recensenten, die een "rapport" over je opstellen alsof je wordt teruggefloten naar de lagere school; de gouden uil, jelle vanriet, passa porta; verramsjen; de boekenbeurs, signeren, herman brusselmans; etc; goed dat ik daar niks meê te maken heb.
met acteurs babbelen en zo, doe ik ook niet graag. of met kenners van acteurs.
ik voel my nog het best by de collega's van luv, die eigenlyk nooit een boek lezen en die een beetje zeveren over hun kinderen en hun echtscheidingen en hun reizen naar spanje en basta.
voorts voel ik my goed in "het marginale", hier gedefinieerd als een tegengestelde van "het mondaine". liever het bruine café dan de fancy lounge.
rond middernacht hier in de caravan de opnames van de musical nog eens bekeken, noties makende; "daar moet een stoel klaarstaan die guido kan omver schoppen", "de kaduuk moet dus een rugzak hebben," "dat geweerschot moet iéts vroeger komen, niet nadat ze zyn uitgesproken maar nét iets voordàt ze zyn uitgesproken natuurlyk," etc; oneindig veel werk, komt nooit helemààl goed, alleen maar aldoor zien om aldoor zoveel mogelyk meubels uit de brand te slepen...
subiet is de vacantie voorby.
félicien rops, "de gehangene"...
zaterdag 1 september 2018
de voorbye vrydag
voor het allerlaatste, toch weêr zonnige weekend in staraja kempis...
Abonneren op:
Posts (Atom)
