woensdag 26 maart 2014
state of weeping - 25 maart 2014
vandaag spytig genoeg aan een nieve liedjestekst begonnen, alleen maar om, jammer genoeg, op het einde van de lange dag te mogen constateren, lezers en lezeressen, dat het my absoluut niet meêzat; amper één regel om te bewaren, en alle overige blaêren en vele, vele werkuren: dat alles rechtstreeks weêr de vuilnisbak in... een mislukte dag... plus: een claustrofoob brein houd ik eraan over, overal enkel mislukte rymschema's en ongeïnspireerde alliteraties ontwarende.
kortom: eêr lusteloos, vanavond... ik voel my in de machine-kamer ook gevangen, momenteel. maar de auto pakken en door de avondlyke vrieskou ergens naartoe sjezen, zou zeker niks oplossen! meteen van zodra ik buiten ben, zal ik weêr terug naar binnen willen. de tyd (de zeer weinige tyd die ons rest) brenge raad...
(de uitkomst er uiteraard uit bestaande, dat ook rome meer dan één dag vergde om te worden opgebouwd. binnen tien dagen myn schetsjes opnief bekyken. aldoor voortwerken in stukjes en brokkeltjes, fabriek zyn zonder begin of eind.)
column streekkrant editie kempen dees week
CAHIER DE BROUILLON
Hoogstraten Viert Hoogtij
Bij het voldaan weer naar buiten schuiven, werden wij evenwel danig opgeschrokken door een opmerkelijk hard rumoer. Vloog er ondersteboven een helikopter over (wat ik dan wel eens had willen zien...), of stortte het Begijnhof in? Neen, er was weer een feestje gaande in de Cahier de Brouillon. Dit legendarische podiumcafé is reeds sinds 1981 een van mijn favoriete uitgaansplekken. Zowat de integrale Vlaamse muziekgeschiedenis heeft er op de planken gestaan, en juist omdàt het er niet zo groot is als, pakweg, het Sportpaleis, druipt de sfeer er geheid tegen de muren aan. Alle klassiekers uit de jaren tachtig, zoals The Neon Judgement, Nacht Und Nebel en The Klinik, gaven er onvergetelijke concerten weg, maar net zo lief ging deze pub wel mee met haar tijd. Onlangs speelden dEUS Mauro er ook, en ja: ook ikzelf, Vitalski de Nationale Nachtburgemeester, kwam er, een halfjaartje geleden nog maar, het beste van zichzelf staan geven.
Maar vorige week was het dus, tot onze verbazing, de beurt aan de onklopbare superster Alex Agnew, niét solo met zijn humorpakket, maar wel in groep, namelijk met zijn zéér heftige hardrockband Diabolo Blvd. Heel even deed de Cahier ons denken aan de kleuterschool "De Regenboog" in Geel, in die zin dat er ook hier, door de fans, een ganse nacht lang op voorhand werd aangeschoven, uit schrik anders geen plek meer te hebben. Wijzelf konden langs de zijdeur naar binnen, maar mijn vader wilde liever voort. "Doe mij maar een potje Mozart," zo sprak hij kordaat. Mij ook goed, maar het mag gezegd: in de Kempen zijn de kleine, fijne clubs zijn het meest heldhaftig en avontuurlijk. Denk ook maar aan, op de Antwerpse Steenweg, het onooglijke café Biebob, waar ooit zelfs de levende legende Iron Maiden concerteerde, voor een publiek van hooguit honderd man. Al is er nu wel tweeduizend man aan het zeggen dat ze er ook bij waren...
column streekkrant editie antwerpen dees week
IVO VICTORIA
Alwéér Een Boek Over Het Zuid
Het leven van een waar Antwerps Nachtburgemeester gaat niet over rozen. Je mag wel overal gratis binnen, en liefst op de eerste rij zelfs, maar als je tijdens een voorstelling terug weggaat, wordt dat gezien als een daad van arrogantie. Alles dat je doet, heeft het karakter van een statement. Zo was ik vorige week op het maandelijkse festival genaamd "De Sprekende Ezels" in het geweldige café Kiebooms op het de Coninckplein. Na een kwartiertje reeds, werd ik echter weg getelefoneerd. Welnu, de gehele week lang kreeg ik haatmails van alle artiesten die op dat ogenblik nog moesten gaan optreden. Ze dachten dat ik was weggelopen: speciaal om hén niet bezig te moeten zien. Dus ja, vaak heb ik echt wel een zeer moeilijk leven. En jawel: bijna àlle mooie vrouwen willen quasi gratis met mij naar bed - maar de volgende morgen blijkt dan steeds dat ze nog ergens een agressief vriendje hebben zitten, zodat ik opniéuw op de vlucht kan. Kortom: een Nachtburgemeester voelt zich, terecht, wel eens onbegrepen.
Eergisteren was het overigens ook weer zover. De laatste jaren lees ik eigenlijk alleen nog maar De Streekkrant; met De Streekkrant weet je tenminste zéker dat de berichtgeving authentiek is, de redactie sympathiek en zelfs het drukwerk tot in de kleinste details helemaal artistiek. Toch was er mij ongewenst nog eens een àndere krant in de handen gevallen, De Standaard, welk onding ik weinig waardeer, omdat ik de columnist Marc Reynebeau een naar omhoog gevallen kwal vind, maar goed, zijn collega Tom Naegels lust ik dan weer wél, of toch alleszins enigszins.
En ziehier: op bladzijde dertig kwamen we een bespreking tegen van het nieuwste boek van de naar Amsterdam uitgeweken Sinjoor Ivo Victoria. Zijn roman is kwestie werd getiteld "Een Dief Van Vuur", en heeft als onderwerp: het Antwerpse Zuid ten tijde van de roemruchte jaren negentig. Uiteraard kom ik in dit boek, naar ik uit De Standaard kon opmaken, veelvuldig aan bod; dat bestaat niet anders, want in de jaren negentig wàs ik het Zuid. Ik had een relatie met Ann Piérlé, An Miller en Tine Reymer, deed optredens met Tom Van Laere, Mauro Pawlowski, Bent Van Looy en Peter Van den Eede, en ik ging nooit slapen behalve in Café De Scène, De Nieuwe Linde, Het Quadrivium, De Pacific en/of het Papegaaike. Kortom: hiér liggen mijn wortels als Nachtburgemeester. En dat werd in dat artikel in die stomme krant dan ook wel bevestigd. Maar op het einde zei de redacteur:"Dit is het eerste boek ooit over de Antwerpse jaren negentig,"- en die opmerking doet pijn, want vier jaar geleden publiceerde ik een 600 bladzijden tellend naslagwerk over dit onderwerp. Dat boek heet "Ik Slaap Als Een Croissant", en er werden 7.000 exemplaren van verkocht. Vandaar: alleen in De Streekkrant lees je dingen die écht waar zijn!
dinsdag 25 maart 2014
prent vd week
op hout
26 x 31 cm
40 euro
(jammer dat het zo'n slechte photo is)
maandag 24 maart 2014
prent van de week
deze "broderik neftir" (c) is dit weekend verkocht geraakt aan mattias derycke, uit vlamertinghe nog wel...
state of being - 24 maart 2014
ik hou niet zo erg van bart de wever, en zou dan ook meteen een goeie tiental, zeer aanwysbare, zuiver stadsbestuurlyke redenen kunnen opnoemen waarom; edoch: dat die mens nu wordt geattaqueerd op zyn panda-kostuum, is toch ook weêr alle imbeciliteit voorby; iets dat opnief, meer dan zomaar "overigens", aanduidt hoezeer 'ie zyn kracht aanboort uit, voornamelyk, het zwaktebod van zyn critici. met als naargeestig effect dat ik hem omwille van dat panda-pak nu zelfs al neig te gaan bejubelen...
dit genoteerd zynde, is het hier voor de rest een zeer aangename, a-politieke zondag, aan de voet van opnief een eêr zorgeloze, aanstaande week... al is het échte niksen even voorby...
in principe ben ik heden aan het overwegen om een tweede, zeer mooie mevrouw te bezwangeren (dus zeker niet de eerste, de beste!), en die beminnelyke dame én dat aanstaande kind dan hier, by ons thuis, te komen laten inwonen; zodat we mekaârs baby-sit kunnen afwisselen etc. als die dame zelf al een thuis heeft, kan ze dat verkopen, en met de opbrengst daarvan een bescheiden villa bouwen in de tuin hier,- misschien zelfs een klein zwembad erby. al moet ik het er wel eerst nog met luv over hebben... ik weet ook niet of luv wel een zwembad wil... maar omdat luv en ik niet in hetzelfde bed slapen, en ik met die nieuwelinge ook zéker niet in hetzelfde bed zou willen slapen, zouden we er wel, gemakkelyk zat, een neutraal, quasi-celebatair huishouden op nahouden. met alleen maar een extra vriendje of vriendinnetje voor de moll en de krok...
vroeger woonden alle broêrs en zussen en ooms en tantes en grootouders allemaal tezamen in één reusachtig, van witte planken gemaakt huis aan de voet van de plantage, zodat het nooit iedere dag dezelfde papa was die de kinderen naar school moest brengen. hoe groter de familie, hoe meer kans op een voormiddagje blyven liggen uitslapen...
onderschat / overschat
overschat: de film "inception"
naar waarde geschat: caligula
nutteloos feit
een huisvlieg bromt steeds in F, dus in "fa groot" - dwz de toonaard waarin ook het elfste strykkwartet van beethoven begint.
massa-biografeem
van de 10.000 britten die als eersten arriveerden voor de slag by loos in september 1915, werden er op twee uur tyd ongeveer 8.000 om het leven gebracht.
simultaneïteit
de oudste nu nog steeds levende boom is een pynboom van 5063 jaar oud; rond die tyd werd in china het wiel uitgevonden, in egypte het hiërogliefenschrift en in ecuador het pottenbakken.
zondag 23 maart 2014
zaterdag avond
helemaal geregeld via facebook...
ging erg lekker...
zaterdag 22 maart 2014
zaterdagbunnie
deze winnende ploeg bestond vooral uit mensen van boekhandel de zondvloed uit mechelen
(picture removed)
onze ploeg;bart van loo, kikke, rolly smeets, jeroen depreter
als kik nu in plaats van myzelf, christophe vekeman of anne baudoin naar voren had geschoven, dan waren we zeker gewonnen.
de anderen deden het verbluffend goed maar ikzelf wist echt Niks
what the """ interesseert my dan ook renate dorrestein en consoorten???
vrijdag 21 maart 2014
Abonneren op:
Posts (Atom)
