hoewel uiteraard geniaal geacteerd, ben ik met m'n eigen paardenpaternoster zo ver voort-geroeid, dat de retoriek van hieronder me nu ineens verrassend kaal voorkomt. maar onderstaand fragment bevat dan ook maar één vierde van de originele paardenpaternoster...
dinsdag 25 juli 2017
afterLink
maandag 24 juli 2017
music
deze plaat heb ik nu al tien jaar lang letterlyk iedere dag op liggen. hoe het mogelyk is dat je dit dan niet beu wordt, snap ik zelf ook niet...
maar altyd metéén van zodra ik begin te schryven, speelt dit; en ook metéén als ik gedààn heb met schryven, gaat dit weêr af.
er bestaat geen énkele muziek ter wereld waarby het nog beter werken is.
intussen is dit een pavlov geworden; ik kom er metéén van in myn modus. een soort zelfhypnose.
(je hoort deze muziek ook té vaak op de achtergrond van reportages op canvas, da's dan weêr doodjammer...)
maar altyd metéén van zodra ik begin te schryven, speelt dit; en ook metéén als ik gedààn heb met schryven, gaat dit weêr af.
er bestaat geen énkele muziek ter wereld waarby het nog beter werken is.
intussen is dit een pavlov geworden; ik kom er metéén van in myn modus. een soort zelfhypnose.
(je hoort deze muziek ook té vaak op de achtergrond van reportages op canvas, da's dan weêr doodjammer...)
state of being, 25 juli 2017
"bloed kruipt waar het niet gaan kan," zogezegd; inderdaad: hier kruipt het bloed, in deze blog nog alleen... voorts geheel uitgeperst door de gravitatie van iedere dag; travakken om den brode links, worden leêggezogen door adhd-kleuters rechts... alle paleizen die ik in my had, wereldreizen en sterren-carrières - alleen hier nu deze blog, is wat ervan overschiet; het roerloze dagboek van een gebeurtenisloos burger-bestaan. geen kans op ontmoetingen, tenzy terloops, alsof het oorlog is; het rendier in de bibliotheek, den dominique piedford op de kinderboerdery; de jowan petit en den charles maria nelson aan de telephoon...
goeie mosselen gegeten...
aldoor reciterend de "peerden-paternoster", m'n aanstaande stunt-gedicht... letterlyk twee dagen kauwen op één lettergreep - maar: dié vooruitgang is wél zeer opwindend! vandaag het zinnetje "m'n dog was aan het gapen"; "hond" was niet mogelyk wegens twee regels tevoren al vermeld. vroeger stond er "als onrype rapen", maar dat "pakte" te weinig, wat kan ons een raap schelen? nu staat er:"m'n dog was aan 't gapen / m'n vrouw lag te slapen / m'n kinderen wieren in onschuld geschapen." dit nadert de perfectie! iets verderop heb ik "te voet geraak 'k in tremelo" kunnen laten rymen op "dan sloop ik de muren van jericho"; op zo'n moment voél je: hier smeed ik iets voor de eeuwigheid...
het onheil komt niet van buitenaf, maar ligt in myzelf: het gewoon niet kunnen geloven dat alles in orde is zo...
denk ik...
film-recensie - War for the planet of the apes
de vorige keer toen ik naar de cinema ging, voor de ietwat teleurstellende langspeelfilm genaamd "kong - skull island", zat ik integraal alléén in de zaal - wat de gemiddelde vitalski-blogger zich nog wel zal herinneren, daar was toen immers, natuurlyk, byzonder veel ophef rond. maar nu, de volgende keer, voor "war of the planet of the apes", zat er, myzelf incluis, slechts twéé man in de zaal - de photo hierboven, weze daar getuige van; voor een sélfie van dit formaat, zyn m'n armen niet lang genoeg. wat daar evenwel nog bykomt: die andere toeschouwer was myn broêr serge; als ik die niet éigenhandig had opgebeld om over te komen, had ik daar dus wéêr alleen gezeten!!
wat de film zelf bekommert: het eerste uur denk je, zonder overdryven, dat dit de beste film aller tyden is. machtige grafiek!!!, - rembrandt in 2017. zalige soundtrack, dit bestond niet in de jaren zeventig of tachtig. snel verhaal; een oorlogsfilm, een revenge-tragedy, een road-movie en een ontsnap-film in één. ik dacht: hiervoor ga ik morgen gewoon terugkomen, maar dan met nog méér broêrs!
na precies zestig minuten duikt als slechterik een zekere woody herrelson op, en zakt het niveau op twee seconden tyds van 42 graden boven nul naar 6 graden onder nul. je wil terug naar buiten, je wil terug beginnen roken. het ligt aan hém, maar meer nog aan zyn totaal slappe outfit, plus ook aan het plotsklaps zeer saaie decor waarin de film ineens blyft vaststeken.
het voorlaatste kwartier is gelukkig weêr byzonder sterk; met ondermeer een puissante sneeuw-lawine, en hoe alleen aapmensen daaraan ontsnappen, door in bomen te springen, zelfs als die omvallen.
verdict: altyd als de hélden graaf zyn, vallen de vyanden tegen; en altyd als de vyanden de show stelen, stellen de helden teleur. in deze stelt de vyand teleur (de nieve spider-man zal wel van 'tzelfde zyn.)
myn broêr vond deze aap hier de beste. voorts wil hy niet aanvaarden dat gorilla's niet te zwaar zouden wegen om te kunnen paardryden.
zondag 23 juli 2017
zondagbunnies
een project als een ander:
er zyn 22 landen waar homoseksuele huwelyken legaal zyn; fleur pieretz en haar gezellin gaan nu in àl die 22 landen gaan trouwen...
er zyn 22 landen waar homoseksuele huwelyken legaal zyn; fleur pieretz en haar gezellin gaan nu in àl die 22 landen gaan trouwen...
agenda dees week
te vrydag om halftwee: een lezing van m'n scenario by tania van der sande thuis.
te zondag (morgen) om kwart voor tien savonds: hopelyk naar "war of the planet of the apes"
zou ook in de loop van de week moeten langsgaan by danane bazooka, en by alain hubert...
te zondag (morgen) om kwart voor tien savonds: hopelyk naar "war of the planet of the apes"
zou ook in de loop van de week moeten langsgaan by danane bazooka, en by alain hubert...
state of being, 23 juli 2017
de tyd gaat te vlug indien in vryheid gespendeerd.
in de voormiddag opgestaan, alle spullen wild door mekaâr gestoken in zakken en dozen en manden, en dan, op deze manier, in de megane gegooid. het licht in wissant was te mooi, alsook de lucht te zacht en te hemels, om onverwyld weg te ryden; de sleutel van het strandhuis reeds by de huurbaas gedropt hebbende (= aan het mini-golfterrein), alsnog de dyk en het strand opgezocht, waar de kinderen hun kleêren nog een laatste keer in zand en zout water konden drenken. hun wilsrichtingen waren dwars geweest - mollie wilde persé naar een boerdery, rocco wilde persé naar een circus -, maar hier herstelden zich de gemoêren.
naar het yssalon op de dyk, en dan plankgas naar huis.
de laatste zes keren reeds, bleek mercurius hemzelf ons echt zeer goed gezind; overal rond ons, telkens gehele banen in stilstaande file, maar wyzelf altoos rustig voort-sjezend, de baan als een rode loper, ook in tunnels, op afritten en zelfs by wegenwerken.
het laatste halfuur de kinderen wel overdreven heftig - wat zéér moeilyk ryden behelst: als de bengels intussen jassen uit het raam willen gooien, of mekaâr krabben en byten en/of bekers over de chauffeursstoel keilen.
maar dus toch, o bloggers, geheel zonder kleêrscheuren in de betonstad teruggekeerd. de antwerpenaren zullen juichen - ik weet best, hoe moeilyk zy het hebben zonder my.
een bad genomen...
een jaarlang myn haren niet één keer gewassen, maar nu opeens driemaal daags - doet deugd, hoe vreemd...
aldoor in myn gedachten aan het schryven geweest aan "de peerdenpaternoster", op iedere zitbank, by ieder stukje wandeling; ook rocco james conan loopt nu door het huis reeds op te zeggen "hoktus boktus, ne kalversteert da gekrokt is..."
wordende m'n meest epische stuntgedicht tot dusver...
een aangename zomerregen in de vroege avond, en nu ook weêr zeer laat snachts goed klinkende droppels.
een flink stuk naar de film "interstellar" gekeken - aangrypende boel. een astronaut neemt hartverscheurend afscheid van zyn kleine dochter -"ik kom zeker terug!" maar: door een tegen-speling van het lot, maakt hy een landing op een planeet waar één uur op de grond ervan, gelykstaat aan zeven jaar op aarde. dus: als hy drié uur op die planeet verblyft, komt hy pas 21 jaar later weêr by zyn familie. zyn collega-astronauten betreden de planeet, en begrypelyk genoeg roept hy uit:"haast je, jongens! maak iedere seconde de moeite waard!"
kwam zeer goed binnen, byzonder claustrofoob...
evenwel: m'n eigen vrye tyd, als iedereen anders slaapt, is té kostbaar om een film van drie uurs in één ruk uit te zien, er is teveel dat ik voor mekaâr moet zien te krygen - feitelyk leef ik ook zélf op zo'n planeet waar, alles by mekaâr, ieder halfuur dient om een halfjaar by te benen...
soms haperde de film, en dan greep ik telkens naar de shelley-biografie (nog een tachtigtal blaêren te gaan - een barbaarse bemerking, doch met zeer lyvige boeken en kostbare tyd, is een dergelyke aftelsom normaal en zelfs aangrypend); net zoals in "alien - covenant", nu dus ook in "interstellar" een citaat van shelleys beste vriend lord byron, nét wanneer ik dit citaat in dat boek heb gelezen (wel niet helemààl ongerymd; byrons vriend shelley was, in 1820, geobsedeerd door het idee van ruimteschepen)(dwz, luchtschepen althans...)
x
zaterdag 22 juli 2017
state of being, 22 juli 2017
windstil, zacht warm. een van de meest volmaakte dagen in de geschiedenis van de mensheid. vooral de avond was geniaal.
gelachen en gemediteerd, mosselen gegeten en in de shelley-biografie gelezen. met mollie alleen vanaf het landhuis dwars door de achterduinen, naar het strand, en helemaal de zee in.
morgen is het jammer genoeg weêr voorby...
deze photo hier is van eêrgisteren, want vandaag was het dus veel lichter en ongemeen zonnig zonder te heet te zyn; zelfs één meter boven de grond hing er een licht-pruisisch blauw tussen de mensen.
ook rocco james conan deed een top-prestatie; doodmoê kwam hy laat savonds wenend thuis, om een goeie reden malcontent over iets; maar dan sprak hy, nog in tranen:"neen... ik wil niet meer wenen..." hy balde zyn vuisten en sprak:"ik ga stoppen met wenen!" en zo dééd hy. daar hebben we ferm voor geapplaudisseerd, wat ons betreft dit zéker voor herhaling vatbaar zynde!
vrijdag 21 juli 2017
donderdag 20 juli 2017
state of being, 21 juli 2017
een vruchtbare vacantie is het geweest, wissant juli 2017. het is ook goed om àltyd en àltyd naar dezelfde, nederige bestemming terug te keren - onszelf daarmeê een dure reeks van teleurstellingen, vermoeienissen en bedriegeryen besparend, tenminste zolang we kleine kinderen hebben. overigens toevallig ook erg weinig geld opgedaan, ditmaal. diverse prachtige duinwandelingen gehad, een enkele keer in de opalen zee gezwommen. kaartjes gelegd, goed gegeten. myn kinderen gekoesterd, dat vooral.
maar ook het ontroerende boek van myn vader helemaal kunnen uitlezen. alsook "citizen of the earth - the silver surfer" helemaal kunnen uitlezen. wonderwel de gehele monoloog van tania van der sande, in een eerste versie, kunnen afwerken van begin tot helemaal aan het einde. een einde maken, vind ik vaak moeilyk, maar dit hier ging zeer spontaan - een psychedelische liefdes-verklaring met op de achtergrond een karaoke-versie van "nights in white satin"... en nu, zodoende, yverig voort-knutselen aan "de peerdenpaternoster", welk volksgebed, zéér vry naar ernest claes, eveneens by dat stuk voor tania zou moeten horen.
er zyn veel stofspinnetjes in dit huis; maar: daardoor dan weêr, heb je byzonder weinig muggen; in de schryfkamer beneên, in de leeslamp naby het venster, wel steeds een pààr, doch in de slaapkamer boven nooit één, tenzy één enkele rouwvliegmug, die zich gewillig laat doodmeppen.
op "terzake", canvas: een aflevering over plastische chirurgie; uiteraard zoiets na twee minuutjes weêr afgezet, doch al een jaar of tien borrelt chronisch deze volgende vraag in my naar boven: of ik met myn eigenste rechtse punt-oor geen komaf zou maken - niét met dat gehéle oor, maar met dat puntje daarop. ware het gratis en hoefden-ik er niet voor uit m'n zetel, dan ware het al gebeurd - maar ervoor betalen, en er een afspraak voor maken, lykt me dan weêr immoreel.
maar: als ik dat punt-oor niet had gehad, dan was myn rechtse profiel precies zo ideaal mediageniek geweest als myn linkse, en dan had ik nu, op de ladder des roems, geheid ergens tussen koen wauters en bart peeters gestaan (vlak boven bart peeters en vlak onder koen wauters.) maar: dat is nu te laat, by m'n laatste drie televisie-optredens (gemiddeld één keer per jaar), moest ik dit volgende zelf inzien, by het herbekyken: ik ben tot een verschrompelde patat verworden. vandaar myn verschuiving van would-have-been-superstar naar letterkundig eenzaat.
voor een tekst moest ik op zoek gaan naar het antwoord op de vraag hoeveel tanden een hond heeft (het zyn er tweeënveertig); op het scherm verscheen een klinische, haarscherpe photo van een hond die zyn bek helemaal opentrekt - een uitzicht op de hel!! verdomme, dàt is lélyk!!
oldschool look up
1982...
kikzelf en myn broêr jeroen...
zelfs myn broêr begint reeds te twyfelen of hy in zo'n speelgoed-geweer nog wel kan geloven...
kikzelf en myn broêr jeroen...
zelfs myn broêr begint reeds te twyfelen of hy in zo'n speelgoed-geweer nog wel kan geloven...
dinsdag 18 juli 2017
alternatieve feiten
een giraffe kan met zyn tong zyn oren uitwassen.
het beste beton van de oude romeinen was veel sterker dan het gemiddelde beton dat we heden ten dage gebruiken, doordat in het beste romeinse beton lava-as werd gebruikt, dat met de jaren sterker wordt. gehele kilometers aquaduct van de oude romeinen zyn nog in tact, en zelfs waterdicht. daar kan geen enkel bouwwerk van làtere tyden aan tippen.
state of being, 18 juli 2017
erg warme dag. met de dochter zwemmen in zee, spelen in de golven. nu vannacht een zomerwind zoals in de superheldenfilm "elektra". alles volmaakt, op alle fronten...
state of being, 18 juli 2017
wakker geworden met een zin, da's altyd geweldig. het is een zin die misschien een goeie ondertitel kan worden voor iets, maar waar hy vandaan kwam, weet ik totààl niet:"uw schoonheid en uw liefde staan vandaag weêr zeer hoog aangeschreven." getuigt dit niet van verregaande vrede, met zo'n gedachte wakker worden smorgens?
eveneens genoteerd uit dromenland, eveneens zonder duidelyke oorsprong:"begraaf my - maar: begraaf my niet diep. begraaf my ondiep, vlakby het oppervlak. en laat myn broêrs myn kist maar hergebruiken."
met dit alles lang in bed gelegen, mede wegens gisteren tot vier uur snachts aan het schryven geweest. maar: uitslapen is nog wat anders, die vier wakkere peuters beneên my hebbende - een opbod aan brul-apery. daarna gingen ze naar elders, met allen hier te frankryk present (de kinderen, luv, tanja en dennis); ik geloof dat ze de wandeling "cap gris nez" zyn gaan doen; daartydens werd het opeens griezelig kalm in huis. nog steeds liggend te bed, met veel plezier gelezen in het nieuwste boek van m'n vader, "schoppen vrouw". daarna, beneên in de houteren woonkamer, m'n eigen notities van de voorbye nacht nog wat kunnen opdirken. nét was ik daarmeê rond, toen de legioenen weêr binnenvielen...
dan gingen we naar het strand, voor een uiterste zonnige namiddag. de kinderen geholpen by het uitbouwen van een dyk van kasseien. die kasseien hadden moeten dienen om het rivierwater tegen te houden - hoewel dit, uiteindelyk, toch onverbiddelyk richting zee is blyven stromen. je zou al echt met een betonmolen moeten kunnen werken, voor échte resultaten.
had ook nog een zeer klein, cadeau gekregen boekje van johan braeckman op zak, doch lezen op het strand is een onmogelyk iets; je ziét op stranden wel altyd, hier ofte daar, iemand met een dan brown liggen, maar da's onzin, er is hier geen enkele plausibele lees-houding mogelyk, alleen aldoor stryd met hitte, licht, wind, water en zand. het strand is totale anti-cultuur. in geheel de geschiedenis der mensheid heeft er op een strand nog nooit zelfs maar een "gesprek" kunnen plaatsgrypen.
vervolgens nog eens, tezamen met rocco james conan, myn jongst geborene, zestien keren na mekaâr een extreem style, hoge duinhelling op- en weêr afgeklommen.
geen mooi vlees hier ook niet. geen enkel model, geen mooie borsten - alleen kinderen, mammies en oma's. en grote oude mannen met veel wit haar op hun rug.
ook hebben we gevliegerd, dat ging wél goed. nochtans met een vliegertje van nog geen vyf euro, van de action. en toch zo hoog de lucht in...
we liggen veertien minuten stappen van de zee af, en kunnen daarby kiezen tussen twee trajecten; één pad langs dorpswegen, of een geheel private weg langs onoverzienbare duinheuvels, vlinders en brem en nog ander verlaten natuurschoon - waarna je dan aankomt by iets wonderlyks, dat byna mag worden geheten een privé-strand. hoe dit mogelyk is, nog géén honderd kilometers bezyden onze volgebouwde vlaamse kust, snapt alleen jahwe. wat de belgische regering gedaan heeft met byvoorbeeld westende, dat is een totàle, totàle nul op honderd - om niet te spreken van regelrechte misdaad. de belgische politiek is echt de term "varkensstront" nog niet waard.
een goeie, pita-achtige wrap cadeau gekregen van dennis, de man van tanja, de collega van luv. net op tyd, want ik had kei-veel honger.
op het huishoudelyke front steek ik eigenlyk geen vinger uit, de gehele dag lang, maar wel heb ik, toch, een paar uur aan één stuk door de bengels beziggehouden, in onze zeer ruime achtertuin, voornamelyk met een spel genaamd "balletje stamp". dwz iedereen moet zich verstoppen, maar als de zoeker weg is, en je ziet je kans schoon, dan kan je tegen zyn bal aantrappen, en is iedereen verlost. en dit dan nog, o bloggers, tydens de pedagogisch allermeest moeilyke dag-uren, van 18u tot 20u; vermoeid, verzout en verlopen, de ogen op halfacht, hun blaasbalg om te beginnen blèten steeds binnen handbereik.
een kaartspel in het salon...
snachts voortwerken aan de monoloog voor tanja van der sande. geschreven met de hand vandaag - zéér uitzonderlyk.
via mail ook ruzie gemaakt met een bepaald iemand, en met genoeg plezier ook. ik laat niet op my zitten! als je vindt dat je ergens niet juist behandeld bent geworden, dan moet je àltyd meteen keihard terugslaan, believe me.
ook tussendoor, overigens, een gehele reeks van totaal nieve woonkamer-optredens geregeld, zeven in het totaal, op één dag in kannen en kruiken. jammer dat de maand augustus daarmeê dan toch, als keerzyde, iets minder meditatief zal wezen - zeven avonden op ry uit spelen gaan - maar: een matroos moét varen, dag in, dag uit. (vooral mollie zal het betreuren, die door ondergetekende anders, als hy wél thuis is, steeds zeer uitgebreid te bed wodt gelegd, savonds...)
rik van cauwelaert te gast op terzake.
een special over de brexit.
hieronder een debiel youtube-filmpje van trump...
maandag 17 juli 2017
postcard
we zitten hier goed, man...
de photo geeft een verkeerd idee - wel degelyk is het verdomd zonnig hier, bovendien...
de photo geeft een verkeerd idee - wel degelyk is het verdomd zonnig hier, bovendien...
alternatieve feiten
een vergetelheid - dit rytje had een paar dagen geleên, op de vlaams-nationale feestdag moeten verschynen...
1. het hoogste natuurlyke punt in vlaanderen is de kemmelberg, in de gemeente kemmel; maar om te begrypen dat dit nog steeds niet erg hoog is: de artificiële koolmynen-berg in winterslag, is reeds exacht tien meters hoger.
2. wél telt vlaanderen per vierkante kilometer het allerhoogste aantal kastelen ter wereld.
3. het meest centraal gelegen punt van vlaanderen is opdorp. de officiële voetbalploeg van opdorp heet de "opdorp rangers".
4. er zyn iets meer dan zevenmiljoen vlamingen - en dat is preciés het aantal mensen dat jaarlyks sterft aan zyn rook-verslaving.
5. frieten werden uitgevonden in 1680 in namen. vissers daar, maakten er een gewoonte van om hun kleinere vissen in olie te bakken. wanneer ze geen vangst hadden, byvoorbeeld door gevaarlyke waterstromingen, dan sneden ze hun aardappelen in de vorm van kleine, dunne visjes - en gooiden ze die zo in de olie. het sloeg aan, zoals men weet.
6. de derd bekendste vlaming is eddie merx - kinderen jonger dan tien, kennen hem niet. de tweed bekendste vlaming is koen wauters. de bekendste vlaming is urbanus, die zelfs gekend is by kleuters en peuters.
7. de naam vlaanderen komt van het oudfriese woord "flamdra", willende zeggen "overstroomd gebied".
8. qua oppervlakte is antwerpen de grootste gemeente van vlaanderen, en gent de tweede grootste - maar de derd grootste gemeente van vlaanderen is dus beveren...
zondag 16 juli 2017
zaterdag 15 juli 2017
linkie
goeie radio...
over hoe een stel amerikaanse pioniers by een bende kannibalen terechtkomen...
http://www.npr.org/podcasts/381444908/fresh-air
zoek de aflevering over "the donner party"
over hoe een stel amerikaanse pioniers by een bende kannibalen terechtkomen...
http://www.npr.org/podcasts/381444908/fresh-air
zoek de aflevering over "the donner party"
waar was je te vrydag
in het m museum, in leuven, voor een lezing over holmes, ditmaal enkel met johan braeckman bezyden me...
Abonneren op:
Posts (Atom)

































































