een optreden met circus bulderdrang. (men weet dat ik die maandelyks droom, hoewel die groep al 30 jaar niet meer bestaat.) zogezegd in hof ter lo. veel volk en goeie ambiance. ernstig punkgehalte; geen speciale kôstuums by ons, wel aldoor vanalle rommel in de zaal keilen. myn eerste liedje ("de oranje houtzagery") breng ik àchter de coulissen, dwz zelfs zonder op te komen. toch vervelend dat f. de gitarist een halfuur lang zyn versterker kwyt is zodat de muziek helemaal inzakt. algauw loopt het publiek integraal weg. na de gig zie ik dat er nog twee meisjes in de zaal zitten, met hun kinderen, en da's alles. "wel zielig," zeggen die dames. dan droom ik filosofisch voort over de betekenis "een publiek dat wegloopt". is dit tevens een kracht? ergens de indruk: zouden we nog eens spelen; dan zouden die terugkomen; om wéér te kunnen weglopen. bvb ook myn broêr serge die toch een fan is liep naar buiten; dus dat weglopen is geen depreciatie, het is ergens een rituele communicatie, rock&roll. later zie ik op filmbeelden dat ik bepaalde mensen in de zaal wel pyn aan het doen ben geweest? in een doos die werd tezamengeplet?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten