state of being, 15 aûgustus 2025

de hittegolf die we doorwaden, is tamelyk fenomenaal, en maakt dit verlof, om eerlyk te zyn met jullie, deels tot een beproeving, om niet te zeggen een foltering van jewelste.

    vanmiddag hadden we een eigen bootje gehuurd, waarmeê we met zyn gevieren van mainstream-strand konden wegpeddelen; blauw zeewater, prachtige rotsformaties, zingende scholen vissen, duiken van bootplanken, ons gezin verenigd. dàt is het goede.

    de claustrofobe spelonk op de eerste verdieping waar we huishouden, echter, heeft behalve geen noemenswaardig uitzicht (alleen wel op een nauwe, dampende binnensteeg waar alleen de vuilniskar passeert), ook helemaal geen minste vorm van airco. de temperaturen zyn niet normaal, totaal door de schuld van putin en trump, die het schyt hebben aan alle klimaatwetenschap; dus we sudderen hierbinnen als in een broeikas - niet by wyze van spreken, maar écht. met links een emotionele tiener-dochter en rechts een moeder die oprecht allergisch is voor hitte, slalommen hier dus ook de psychische atmosferen.

    is dit een straf van god? doordat we te zuinig zouden zyn geweest, toen we effectief deze benauwende grot reserveerden, in plaats van een palace met zicht op de baai, en met airco in iedere tegel?

    vermoedelyk toch niét.
    ik ben wel een superster - maar niet alle supersterren zyn aldoor steenryk. dit is nu concreet de prys die we betalen, voor een leven in totale vryheid. -what?? jy wil niet, iedere dag, de tredmolen van de fabriek in? goed dan, vrybuiter; eat this!

    yes, i will eat this - all the way through.

    and so will my children.

    in de zeer schaarse schaduwen in dit dompige steegje hierbeneden, spelen rocco en kik, ieder gezeten op een eigen, omgekeerde bierkrat, het ene spelletje stratego na het andere. heel af en toe passeren er toeristen, en vooral die vaders zie ik dan zeer jaloers naar ons kyken.