(beste lezer - vannacht moet ik deze tekst nog een beetje herschryven; dit is een kladversie, vermoedelyk een kléin beetje zeurderig. rond drie uur vannacht schrap ik nog wat.)
de "itjing" deed het weêr zeer goed. dinsdagochtend vroeg ik: "wat gaat het worden vanavond." het antwoord was: "langzame start in wanhoop. volharden in eigen vertrouwen. de weg ligt open voor rijkdom en succes."
en zo was het maar net.
het eerste halfuur in de dinsdagclub, kende de laagste opkomst aller tyden. als presentator was ik nét beginnen te vertellen: "goed - één keer moeten we ook hét diepterecord bereiken; het kan niet àlle dagen oudjaar zyn." zelf wisten die paar mensen die er toch waren, zich bereid, er "dan toch maar het beste van te zullen maken." nog eens een halfuur later was er geen halve vierkante meter meer vry om nog te kunnen zitten of staan, een drukte als een soort kruising tussen minton's playhouse en cbgb's.
daar ben ik echt trots op; als prille tiener, toen ik twaalf, dertien was, keek ik cômpleet geïntrigeerd naar die photo's van de rock&roll-club cbgb's, waar blondie in 1975 tot stand kwam - middenin een scene; je zag dat die bizarre mensen mekaâr allemaal kenden, dat ze zwommen en zwalkten in hun onderlinge intriges en dat die intriges en die personages dan ook allemaal in hun muziek opdoken. toen dacht ik: dat wil ik ook!...
met circus bulderdrang in de jaren 90 lukte my dat wel een béétje; overal waar we gingen, waren er een hoop mensen die met ons méégingen, naar eender waar in nederland en belgië; terwyl we toch lekker "ondergronds" bleven. maar pas heden, met de dinsdagclub, is daar een echte scene.
je kan daar wel tégen zyn; daar het tegengestelde van, heb ikzelf evenééns in my; ik kan my graâg afzonderen, het is zelfs myn natuur om by kouwe drukte van grote groepen mensen, myn schouders op te halen. maar eigenlyk hoeven dat niet eens tegengestelden te zyn... dwz je kan een heremiet zyn, en toch aan een scene voeding geven.
en wél is, tot slot, een scene zonder meer iets dat gods goedkeuring geniet; een heleboel mensen zichzelf daarin verder kunnende ontplooien, en lol hebben.
ik zing wel vaak de openingsregel van "stephany says", een na-echo van warhols factory: "stephany says - that she wants to know - why she's given half a life - to people she hates now."
--- maar ik ben natuurlyk een tamelyk oude man, beslagen in deze hypersociale golfslagen. ik kan niet meer fundamenteel bedrogen uitkomen: doordat ik dat stadium (van het totale bedrogen worden) inmiddels mylen en mylen voorby ben... ik lach met alles...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten