zoals jullie allang weten, is, door gods toedoen, myn slaap- en waakschema, zoals dit heet, reeds een paar maanden lang integraal total loss. inslapen om drie uur snamiddags, wakker worden om zeven uur savonds. het schitterende daarvan nu echter zynde, dat dit schema er ondertussen, na al die tyd, volstrekt toevallig, zodanig op uitgedraaid is, dat ik vandaag, spontaan en natuurlyk, gedaan had met slapen: om halfacht smorgens!...
zo had ik dus éindelyk, lezers, nog eens een mooie, sportieve, zonnige sportdag - ee échte dag, zoals dit hoort!...
rocco james conan, myn mensenzoon, naar school gaan brengen, eigenlyk voor de lol want het regende niet, alleen maar was het yskoud.
die school is in de kâsteelstraat, op het zuid.
die school is in de kâsteelstraat, op het zuid.
daarvan weêr thuisgekomen rond halftien; huiswerk maken, koffi drinken - evenééns in een zeer goeie bui, namelyk omdat ik nu eventjes,- lof aan ad nêstor -, àl myn schaapjes op het droge heb... alles loopt op rolletjes... en de opdrachten blyven ook vanzelf binnenkomen... goed zo, jongen...
rond het middag-uur: old school classic een koffi gaan drinken by myn ouders.
dan weêr voort-arbeiden thuis, niet echt meer aan die oneindige administratie, doch aan die contractueel geamendeerde lezing voor zondag in het verchiet, in peer (de geméénte peer, niet de fruitsoort...)
alles over alice in wonderland.
johan braeckman doet niet meer meê, die is naar spanje verhuisd; dus nu hebben jean paul van bendegem en ikzelf, johans materie in tweeën verdeeld - en van hem overgenomen...
lewis carroll als photograaf... lewis carroll als een verdacht heftige kindervriend...
om vier uur myn zoon weêr gaan ophalen... rond dit onheimelyke uur aan den dag dat dit is, niet willende auto-ryden, er dan maar toe overgegaan naar hem toe te fiétsen; teneinde, zoals jullie begrypen, eens daar aangekomen, aan hém deze fiets te overhandigen: om zelf dan maar te voet weêr helemaal terug te keren...
een halfuur te vroeg op weg zynde vertrokken, dit overschot aan fyne minuten doorgebracht in café den hopper, aan het museum. een ferme drukte... gedronken: één spuitwater, meer niet - maar daar beleefdheidshalve dan toch 10 euro voor betaald. je betaalt ook voor de chauffage, voor sabam, voor de gewassen ruiten.
geen conversatie daarzo, behalve af en toe noodgedwongen - telkens met mensen aan wie ik niet durfde toe te geven dat ik ze niet herkende.
ook geen krant doorbladerd of in myn telephoon weggevlucht; gewoon daar zitten, met een glazige blik, precies één halfuur lang...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten