het vroege opstaan viel goed meê. zoals al aangeduid: myn slaapschema is op zo'n manier ontregeld, dat het nu juist terug spontààn gebeurd dat ik om zeven uur smorgens myn dag begin.
jean paul van bendegem wist my dit, uitgerekend vanmiddag, nader te verklaren: biologisch duurt voor een mens een dag eigenlyk geen 24 uurs maar 25 uurs. vandaar de overlappingen en de verschuivingen. precies zoals volgens de draaiingen van de aarde een jaar ook niet exàct 365 dagen vergt...
de zonet vernoemde, jean paul, gaan ophalen op het astridplein, hy komende van de trein. de stoepranden waren juist gepoetst met water en het vroor - je zag dan ook iedereen, ook jean paul, tegen de vlakte schuiven. levensgevaarlyke toestanden...
dan terug thuis mollie opgepikt.
dit was wat het toeval wilde: dat mollie om 10u moest beginnen repeteren - in neêrpelt; en dat jean paul en kikzelf een lezing hadden in peer, dus één kwartiertje verderop, om 10:30u.
die lezing ging erg goed, al was het weêmoedig makend om te ervaren dat professor braeckman er niet meer by is (die woont sinds nieuwjaar in spanje - meer bepaald valencia, zover weg...)
nà die erg succesryke lezing voor die uitverkochte zaal (het poorthuis), jean paul naar het treinstation van hasselt gebracht.
mollie haar repetitie werd uigestippeld te zullen voortduren tot 18 uur; inmiddels was het 14 uur; dus vier uurs voor de boeg, om te "doden" - een luxueus en meditatief gegeven...
club macca bleek daar vlakby. daar ben ik dan maar uitgebreid gaan eten, een stevige entrecot. bureauwerk, twee koffi's.
terug naar neêrpelt, onderweg opzeggende myn stuntgedicht, werkende aan de laatste loodjes daarvan...
daar aangekomen, myn lyf onder een deken en myn ogen onder een zwarte sjaal; en flink inslapen, dromende van de eeuwige jachtvelden...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten