het zal er voor het verdere draaien van de wereld niet toe doen, maar lezende in de biographie van ivo michiels, kan ik die man nu ook alsmaar minder goed uitstaan. de reden is niet zyn allicht enigszins, of iets meer dan aangebrande, verleden tydens de oorlog; "hy was nog jong", dat klinkt lullig maar op totaal andere manieren heb ik ook zelf kei-domme dingen gedaan toen ik jong was (ooit heb ik toon hermans wel eens horen zeggen: "ach, tot myn vyftigste was ik eigenlyk een domme boerenlul." dat leek me ontzettend - namelyk omdat ik toen zelf maar dertig was. "hoe kan je nu zo'n énorm deel van je leven doorchassen - tot je 50e, dat is quasi je héle leven." nu sta ik daar al een béétje begripvoller tegenover.) maar wat my wél hard tegensteekt is dat onvermogen om je verdomde eigen kind liefde te geven - NO MATTER. hetzelfde met thomas mann en hugo claus, ik knap daar kei-hard op af. stikken jullie maar in jullie literaire status, in jullie literaire pryzen - als jullie niet eens vaderliefde in huis hebben, sukkels. - - dat vond ik al erger; definitief ondraaglyk leest ivo michiels' bereidheid naar - dat dan weêr wél - zyn kleindochter wanneer die ineens opduikt; het totaal walgelyke is namelyk dat hy meteen neêrschryft dat die seksuele gedachten in hem wekt??? fuck dat!!
pas op, nog steeds vind ik deze biographie op zich werkelyk een juweel. dat is uiteraard de verdienste van de biographe.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten