opdracht: vernoem een drietal gedurende de voorbye dag plaatsgegrepen hebbende momenten, and that's it.
woonkamer-voetbal met rocco, terwyl het buiten serieus heftig aan het sneeuwen was, klaarblykelyk. enigszins bezorgd over luv en mollie, die met dat gevaarlyke weder van neêrpelt naar huis reden - aan zestig in duur over de snelweg, zo vernam alvast sms-matig.
als rocco zyn bal zich richting myn goal bewoog, riep ik telkens net op tyd uit: "time out!!" ook de hele tyd uitspraken zoals: "herinner jy je nog dat jy héél vroeger soms toch wel min of meer kon winnen?" of ook: "misschien wil jy eigenlyk liever, in plaats van voetballen, macramé gaan doen?"
nu op dit moment is het kwart na twaalf snachts. er is totaal geen eten in huis - behalve harde prefab-pannenkoeken in de koelkast. daarstraks waren er wel frieten maar dat waren er te weinig. zo te horen is het bezig met druipend te regenen, en vlak naast my zit op zyn kussen pitouche. dat is het kussen dat dient voor myn elleboog. daarstraks in de zetel in de werkkamer mankeerde ik zo'n kussen daar, en dat zit je de gehele tyd te typen met een gehéven elleboog, vanuit de kracht van je bovenarm; gewoon daarmeê alleen een moment verkwanselend dat er éigenlyk toe was voorbestemd om een gelukkig moment te zyn geweest (rustig thuis in de zetel zitten typen; is dat het geluk? toen ik achttien was, dacht ik van wel; en nu myn leven daar helemaal naar is ingericht, is het mylen te laat om op die stellingname nog terug te komen.)
ja, vroeger kon ik dat: uren en uren en dagen en dagen aan één stuk voort aan één verhaal zitten schryven, op een stoel aan een schryftafel zelfs... dat lykt my nu afschuwelyk... heden schryf ik alleen nog maar "tussendoor", zoals chamfort op losse papiertjes die in een verzamelmand belanden.
als rocco zyn bal zich richting myn goal bewoog, riep ik telkens net op tyd uit: "time out!!" ook de hele tyd uitspraken zoals: "herinner jy je nog dat jy héél vroeger soms toch wel min of meer kon winnen?" of ook: "misschien wil jy eigenlyk liever, in plaats van voetballen, macramé gaan doen?"
nu op dit moment is het kwart na twaalf snachts. er is totaal geen eten in huis - behalve harde prefab-pannenkoeken in de koelkast. daarstraks waren er wel frieten maar dat waren er te weinig. zo te horen is het bezig met druipend te regenen, en vlak naast my zit op zyn kussen pitouche. dat is het kussen dat dient voor myn elleboog. daarstraks in de zetel in de werkkamer mankeerde ik zo'n kussen daar, en dat zit je de gehele tyd te typen met een gehéven elleboog, vanuit de kracht van je bovenarm; gewoon daarmeê alleen een moment verkwanselend dat er éigenlyk toe was voorbestemd om een gelukkig moment te zyn geweest (rustig thuis in de zetel zitten typen; is dat het geluk? toen ik achttien was, dacht ik van wel; en nu myn leven daar helemaal naar is ingericht, is het mylen te laat om op die stellingname nog terug te komen.)
ja, vroeger kon ik dat: uren en uren en dagen en dagen aan één stuk voort aan één verhaal zitten schryven, op een stoel aan een schryftafel zelfs... dat lykt my nu afschuwelyk... heden schryf ik alleen nog maar "tussendoor", zoals chamfort op losse papiertjes die in een verzamelmand belanden.
rond negen uur savonds met rocco james conan verder gekeken naar "predator - badlands". toen tien jaar geleden rocco zes was, was de predator-reeks te brutaal om naar te willen kyken met je kinderen op schoot; inmiddels is er een beweging gebeurt in twéé richtingen: myn zoon is ouder geworden - én die predator-reeks is kinderachtiger geworden; dus zo vallen ze nu tezamen. juist zoals ook deze twee bewegingen elkaâr tegemoet zwemmen: machines worden alsmaar menselyker, en mensen worden, met hun botox, hun opgespoten lippen en hun bygeknipte neuzen, ook zelf alsmaar robot-matiger. dat is dat americaanse débiele schoonheids-ideaal van de jaren 70, dat nu met trump helemaal is teruggekomen; linda evans - caroline leavitt, victoria principal - kristi noem. NEEN dit is voor die aloude actrices een flagrante belediging, myn excuses.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten